Zelf leren programmeren – deel 10 (slot): Hoe meer je leert, hoe minder je weet

 Als je kunt programmeren en de principes erachter kent, dan snap je de nieuwe wereldorde beter. Daar ben ik van overtuigd. Zonder een aluhoedje op te zetten, kunnen we wel vaststellen dat het niet langer alleen de overheid is die de regels bepaalt, maar ook de techbedrijven. Hoe wij onze dag indelen, ons van A naar B verplaatsen, wat we eten. It’s Silicon Valley, baby. Voor problemen waarvan we nu nog niet weten dat ze bestaan, wordt daar nu al een oplossing bedacht. Voorbeeldje? Van de boodschappen die ik doe bij WholeFoods, de krantenkoppen die ik lees in The Washington Post, de nieuwe leren bank in onze woonkamer waarop ik nu deze blog schrijf en de tv-programma’s van Prime, tot het weerbericht vertelt door elektronisch assistent Alexa op ons aanrecht: achter al deze zaken zit één man, Jeff Bezos. De rijkste snuiter van de wereld en baas van techgigant Amazon, paraplu van inmiddels heel veel bedrijven . Hij weet meer van me dan mijn eigen moeder. Gemanipuleerd Hoe Bezos dit allemaal weet? Datastructuren, algoritmes, functionaliteiten: allemaal een kwestie van code. Ik ben trouwens niet tegen die vooruitgang hoor, ik vind het alleen prettig te weten hoe ik word gemanipuleerd. En als journalist ben ik dat ook aan de maatschappij verplicht. Amazon en andere techbedrijven zijn inmiddels machtiger dan landen, en politici snappen maar bar weinig van wat daar allemaal gebeurt . Leer programmeren en je bent klaar voor de arbeidsmarkt. Banen liggen voor het oprapen in de techsector en je verdient makkelijk een ton per jaar. Ik leerde in 100 dagen de drie basistalen van het programmeren: HTML, CSS en JavaScript. Ik snuffelde aan Python, worstelde me door bijna 500 opdrachten heen… Zat weliswaar weleens vloekend of met dichtvallende oogleden achter de laptop, maar het was ook leuk. Ik bouwde mijn eerste app. Las eindelijk de biografie over Steve Jobs. En hoe meer ik leerde, hoe meer ik me realiseerde hoe groot het aanbod is en hoe weinig ik erover weet. Gelukkig bleek de codeerkliek een warme community, met fora waar ervaren developers de groentjes graag vooruit helpen. Dus of je nu een nieuwe baan zoekt of gewoon wil mee blijven draaien in de maatschappij. Doe dit jaar eens gek en investeer in een codeercursus. Je hoeft echt geen whizzkid te worden. 

Zelf leren programmeren – Deel 9: wat levert 100 dagen programmeren op?

 Ik stel me voor dat de movie trailer er ongeveer zo uitziet (denk er zelf de bombastische muziek bij): · 100 dagen coderen · 1 vrouw · 3 talen en een app Dat is in ieder geval het resultaat van mijn 100 Dagen Coderen-challenge, waar ik overigens 130 dagen over gedaan heb. Ja sorry, het was vakantietijd… Maar, drie nieuwe ‘talen’ geleerd in vier maanden! Daar ben ik best trots op. In films en series is de hacker altijd een coole gast (het zijn meestal kerels, tsssss). Op zijn scherm schieten de reeksen getallen voorbij, zijn vingers gaan vliegensvlug over het toetsenbord. Beetje arrogant en wijsneuzerig, maar bovenal zo cool dat het pijn doet. Want hij snapt code. Manlief port me in mijn zij als op tv zo’n coole gast z’n trucjes doet. Zo van: kijk Bar, zo cool ben jij nu ook, want jij snapt code. Helaas voel ik me nog verre van cool op dit vlak en ik ben eerlijk gezegd wel een beetje opgelucht dat die 100 dagen er nu op zitten. Complimentje Als ik me dagenlang door JavaScript heen worstel, doet een complimentje van een digiwijze oud-collega op Twitter me goed. ‘Wow, geen idee wat je schrijft. Dat is best snel gegaan.’ Het zijn dat soort momentjes waarop je erbij stilstaat hoeveel je al geleerd hebt. Maar doordat het curriculum in mijn ‘digitale studieboek’ op freeCodeCamp steeds ingewikkelder wordt en zo in elkaar steekt dat je steeds wat nieuws doet, beklijft het bij mij op den duur minder. Ik herken en begrijp wat er staat, maar uit mezelf de juiste code verzinnen en schrijven vind ik moeilijk. Als ik op het punt kom dat ik een oefening eigenlijk niet meer uit kan voeren zonder bij het antwoord te spieken, ben ik er klaar mee. Ik kan even geen string, regular expressions of higher order arrow functions meer zien. Op Dag 98 besluit ik het over een hele andere boeg te gooien: weg met JavaScript, ik ga een app bouwen. Om me grondig voor te bereiden, bekijk ik enkele instructiefilmpjes op YouTube. Allemaal handige, overzichtelijke stappenplannen. In gedachten bouw ik een app met allemaal coole features, maar zoals je wanneer je net Chinees leert meestal ook niet meteen een hele TedTalk in volzinnen kan houden, is mijn eerste app ook niet meteen van het hoogste niveau. Mijn beginnersapp kan aftellen van 10 tot 1 – de code-variant van Nǐ hǎo zeg maar. Maar dit smaakt naar meer en de kennis van html en JavaScript heeft me bij het bouwen zeker geholpen. 100 Dagen coderen. Het was een hele toer, maar wel inspirerend! Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl of volg haar op Twitter . 

Zelf leren programmeren – Deel 8: buitenaardse tekens

 ‘Dit onthoud ik wel’, denk ik vaak bij het leren van iets kleins. Die punt of komma in die formule is zo logisch, dat vergeet ik echt niet. Dus wel. Natuurlijk wel. De praktijk is nu eenmaal weerbarstiger dan mijn zelfkennis. Vandaar dat ik inmiddels keurig een old school notitieblok heb gekocht waar ik alle codeerstapjes in bijhoud. En voor de grapjassen die nu willen refereren aan mijn blonde coupe haal ik vrij vertaald Albert Einstein maar even aan: ‘Waarom zou je onthouden wat je op kunt zoeken.’ Dat notitieblok van mijn dagelijkse codeeruurtjes JavaScript is inmiddels een dagboek, kennisdocument en soort van Bijbel ineen geworden. Bladerend door de volgekrabbelde pagina’s is duidelijk een opbouw te zien. ‘IK HAAT JAVASCRIPT!!’ was zo’n beetje de netste zin die ik uit het begin terug kon vinden en dekte toen eigenlijk perfect de lading. Ik voelde in eerste instantie honderd procent frustratie over dat programma, of misschien is het de opbouw van de cursus die ik momenteel volg. In ieder geval snapte ik er geen snars van. Heb ik net HTML (waarmee je de basics van een statische website leert) en CSS (het design van een website) in de vingers, begin ik voor mijn gevoel weer bij af met JavaScript (waarmee je intelligentie toevoegt aan een site, denk algoritmes en datastructuren). Wat moet een mens in vredesnaam met dit soort formules? function isEqual(a,b) { return a === b;} Abracadabra. Er zouden net zo goed Arabische, Russische of buitenaardse tekens kunnen staan. En waarom zou ik allemaal ingewikkelde codes willen gebruiken om iets uit de formule weg te halen en ergens anders te zetten? Waarom niet gewoon knippen en plakken? (Het antwoord hierop weet ik nog steeds niet.) De keerzijde van zelfstudie Frustratie dus. Leren programmeren is niet makkelijk, het vergt veel concentratie. Terwijl ik iedere dag trouw achter het scherm klim om bij te leren, vroeg ik me op een gegeven moment toch af: ‘Doe ik wel genoeg?’ De basistraining JavaScript lijkt eindeloos, zo veel oefeningen. Soms duurt het gewoon heel lang voordat het muntje valt, dan heb ik een uur zitten hersenkraken op een formule. Soms verbaas ik me erover dat iets wél werkt. Het is de keerzijde van zelfstudie. Je kiest zelf je inzet en kan niemand de schuld geven van de hoeveelheid output. Sommigen stellen dat je met 15 minuten per dag een heel eind komt, anderen vinden dagelijks vier uur studeren de norm. Ik zou niet weten waar ik in dat geval de tijd vandaan moet halen. Voor mij werkt het het beste als ik ’s ochtends codeer. Dan is het brein nog fris en kan ik dit vast van mijn to-dolijstje halen. Het lijkt me heerlijk als JavaScript geen geheimen meer voor me kent. Bladerend door mijn notitieblok kan ik ook tevreden stellen dat ik toch heel veel verder ben gekomen. Een formule als /^\s+|\s+$/g; is inmiddels begrijpelijk voor me. Al moest ik even in mijn handgeschreven aantekeningen duiken om op te zoeken waar dat dakje en het dollarteken ook al weer voor staan. Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl en volg haar challenge op Twitter . 

Zelf leren programmeren – Deel 7: zonder hulp, maar nog niet responsive

 Daar is-ie dan. Mijn eigen webpagina! Eentje die ik zelfs aan de buitenwereld durf te laten zien. Helemaal zelf bij elkaar gecodeerd met html en CSS. Maar wacht, ging deel 3 niet al over je eigen website? Klopt, maar toen was ik aan het valsspelen, weet je nog? Dat is een WordPress-site , de magnetronmaaltijd onder de codeerkookkunsten. Deze nieuwe pagina is het echte werk, built from scratch . Ik hoor er nu bij. Een heel klein beetje dan. Het was leuk om te doen, en vooral ook heel nuttig. Maar wat een hoop werk. Naast het technische aspect is ook het ontwerp van een site belangrijk. Programmeren is het nieuwe breien, of modelvliegtuigjes bouwen. Je kunt er heerlijk je kneuterige creativiteit in kwijt. Nu valt over smaak gelukkig niet te twisten, dus durf ik schaamteloos te kiezen voor een design met roze accenten. Ook de keuze voor het lettertype, de grootte van de kaders, of je menubalk links of rechts komt te staan, het is helemaal aan jou. En je gaat andere websites met nieuwe ogen bekijken. Waar komt dat coole lettertype vandaan? Hoe hebben ze die contactbuttons zo flashy gekregen? En ook, heel vaak: ‘Goh, ik zou willen dat ik dit al kon designen.’ Responsiveness Wat ik even vergeten was toen ik mijn bouwsel op Twitter presenteerde, is dat de mensheid tegenwoordig natuurlijk voornamelijk via mobiel over het wereldwijde web surft. Terwijl ik zit te knutselen achter het grote scherm van mijn laptop, bekijkt de codeer-community het resultaat op een schermpje van ca. 14 bij 7 cm. ‘ Pretty good ,’ reageert een tweep, ‘ little tricky to navigate. ’ Oh well, aan de responsiveness moet ik dus nog werken. Disclaimer: bekijk mijn pagina bij voorkeur op een desktop. Intussen had ik heel veel zin om na html en CSS weer aan iets nieuws te beginnen. JavaScript is de populairste programmeertaal op dit moment, dus daar wil ik meer van weten. Maar misschien had ik me toch eerst moeten inlezen voordat ik op freeCodeCamp enthousiast op de link JavaScript Algorithms and Data Structures klikte. Werkelijk geen idee wat ik aan het doen ben. Iets met optellen en aftrekken, myVar en myArrey. Ook een leuke: i--; staat gelijk aan i = i – 1. Of: var ourArray = [18,64,99]; ourArray[1] = 45; Snap je? Ik ook niet. Mijn voorzichtige conclusie na een paar dagen oefenen met JavaScript is dat dit een tough cookie wordt… dus ga ik moedig voorwaarts. Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl en volg haar challenge op Twitter . 

Zelf leren programmeren – Deel 6: meters maken

 Geregeld krijg ik de vraag waarom ik wil leren coderen. Laatst stuurde een collega-journalist mij plagerig een artikel van Bloomberg door. ‘ Want to work in tech? You don’t need to know how to code .’ Essentie van het stuk: innovatieve techbedrijven zoeken veelvuldig naar niet-technisch geschoold personeel. De openstaande vacatures bij chauffeursdienst Uber bijvoorbeeld zijn slechts voor de helft technisch van aard. Dat is nogal wiedes natuurlijk, want zodra de developers en software engineers het platform hebben gebouwd en dit succesvol draait, moet het nog vermarkt worden. Dus komt u maar binnen, beste marketing- en salesmedewerkers. En zit jij niet gewoon je tijd te verdoen met dat programmeergedoe, Noordermeer? Toch bevatte het artikel ondanks de kop ook een interessante alinea voor alle mensen die nog steeds denken hun codeersnor te kunnen drukken. Namelijk dat van werknemers met een functie die traditioneel gezien niets met tech te maken heeft, op termijn ook basiskennis van html en data-analyse gevraagd zal worden. ‘De realiteit is dat de behoefte aan technische vaardigheden niet minder zal worden’, zegt een onderzoeker in het stuk. Kortom: ook advocaten, artsen en ambachtslieden zijn gewaarschuwd. En journalisten natuurlijk. Dus timmer ik hard door aan mijn programmeerskills. Ik zit midden in de 100 Dagen Coderen-challenge en op dag 40 behaalde ik de eerste mijlpaal: mijn certificaat voor basistraining html en css . Dat kwam me niet bepaald aanwaaien; volgens het curriculum staat er 300 uur programmeren voor. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik hier en daar wel een bochtje heb afgesneden. Gruwelijk vastlopen Eerst maakte ik stapsgewijs kennis met de basisprincipes en leerde deze talen toepassen. De oefeningen zijn soms zo simpel dat ik het hier en daar op de automatische piloot deed. Dat kwam later als een boemerang terug. Op het eind van de training is het de bedoeling dat je laat zien wat je kunt. Je gaat dus daadwerkelijk van de grond af een aantal webpagina’s bouwen. En daar liep ik af en toe gruwelijk vast. Het mooie van de codeercommunity is dat iedereen elkaar wil helpen. Zit je vast? Dan volstaat een oproepje op een forum of op Twitter en reageert er altijd wel iemand met nuttig advies. Daar blijkt ook dat je dan echt niet de enige bent die struikelt over de schijnbaar simpelste dingen. Soms helpt ook een nachtje slapen, zodat je weer met frisse blik naar je code kan kijken. Zo zag ik de ochtend na een avondje frustratie eindelijk waarom mijn navigatie maar niet wilde werken. Ik was ergens een =-teken vergeten. Funest. Inmiddels heb ik vier webpagina’s en een enquêteformulier in elkaar geknutseld. Soms trek ik een middagje door om meters te maken. Ik blijk het bouwen beter in de vingers te hebben dan het designen, dus daar ga ik me de komende tijd verder in scholen. Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl en volg haar challenge op Twitter . 

Zelf leren programmeren – Deel 5: Boom Shakalaka!

 Mijn programmeer-skills zijn de afgelopen maand met sprongen vooruit gegaan. Ik durf inmiddels te stellen dat ik HTML en CSS begrijp. Dat kostte wel wat bloed, zweet, tranen en vooral een diepe zoektocht naar pure discipline. Onlangs woonde ik een panel bij met een aantal vrouwen die vertelden hoe zij in de techwereld terecht zijn gekomen. Een ervan werkte in het centrum van de Amerikaans politiek. Nou, die deed even een boekje open. ‘ Being a programmer at Capitol Hill is a disaster, because nothing f*cking works! ’ Blijkbaar maakt de fax daar nog overuren. Geen wonder dat Hillary Clinton ten tijde van haar ministerschap haar eigen e-mailserver gebruikte . Maar naast sappige politieke roddels werd er ook bruikbare informatie gedeeld. De crux van goed leren programmeren zit in het draaien van veel vlieguren. ‘Maak er een gewoonte van’, zei een panellid. ‘Je zou bijvoorbeeld iedere dag een uur kunnen programmeren. Er bestaat zelfs een challenge voor, 100 Dagen Coderen.’ Nou ben ik niet competitief aangelegd, maar ik hou wel van een uitdaging. Zo deed ik eerder met twee collega’s de Helweek en bracht toen 36 uur non-stop op mijn werk door. Honderd dagen achter elkaar coderen is precies de stok achter de deur die ik nodig heb om deze materie echt in de vingers te krijgen. Dwingende onzin Thuis zoek ik op wat de challenge precies inhoudt. Inderdaad, iedere dag een uur coderen en het maakt niet uit wat. Je mag erover lezen, ermee pielen, iets gaan bouwen, wat jij wilt. Maar je mag geen dag overslaan. Want als je dat doet, zo luidt de psychologie erachter, dan is het te makkelijk om de dag erna weer te skippen. Daarnaast is het de bedoeling dat je iedere dag je vorderingen tweet met de hashtag #100DaysofCode en dat je de voortgang van minstens twee andere challengers liket. Dat klinkt als stomme dwingende onzin, maar het werkt stiekem toch stimulerend. Op mijn eerste tweetje komt een golf aan likes en retweets en ik krijg er meteen volgers bij. Zoals altijd begin ik voortvarend en doe ik de eerste dagen zelfs meer dan een uur. Maar op dag 4 maak ik overdag een stevige hike in het bloedhete Washingtonse weer en moet er een dutje aan te pas komen om dit vege lijf weer op te peppen. Uiteindelijk ga ik ’s avonds laat pas aan de slag en hou ik het na een half uurtje alweer voor gezien (niet doorvertellen aub). Het voelt als een mijlpaal als ik op het eind van dag 7 de training ‘HTML &amp; CSS basics’ afrond. Kroon op het werk komt als ik manlief mijn eerste zelfgebouwde webformulier laat zien. ‘Daar ben ik echt jaloers op dat je dat al kan’, zegt-ie tegen mijn stralende gezicht. Het is leuk om iedere dag bij te leren. Natuurlijk gaat niet alles zonder slag of stoot. Soms lukt iets na tien keer proberen nog niet en zit ik mokkend achter de laptop. Mijn grote, grote hulp bij de challenge is de site freeCodeCamp , die je mini-stapje voor mini-stapje door het codeerproces helpt. En na ieder geslaagd mini-stapje volgt een aanmoediging van jewelste. ‘You succeeded!’ of ‘ Keep calm and code on! ’ of, mijn favoriet, ‘ Boom Shakalaka!’ Het werkt, want je ziet meteen resultaat, denkt dat je het kan én je wordt er vrolijk van. Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl en volg haar challenge op Twitter . 

Zelf leren programmeren – Deel 4: gratis cursus en pizza

 Er is pizza. Er is frisdrank. Er zijn 25 vrouwen en 1 man. De bedoeling is dat we in Vue.js een calculator gaan bouwen. Het lukt me niet. De aardige blonde Californische naast me doet in het begin nog pogingen om me op weg te helpen. Maar als ik eindeloos loop te mutsen met komma’s en haakjes, richt ze zich weer op haar eigen scherm en kijkt ze me niet meer aan. Ik vraag Ben erbij, onze docent en de enige man in het gezelschap. ‘Ja, nee, daar kom ik zo op.’ Hij komt er niet op. Ik zit met een tikfout in een veld vol onbegrijpelijke tekens en weet niet waar ik het moet zoeken. Ik ben moe. Ik moet nog een uur reizen voordat ik thuis ben. Ik ben een sukkel. Ik kan dit niet. Een week later, bij de Python First Timers’ Night. Een handjevol vrouwen in een collegezaal. Docent Mia is in het dagelijks leven advocaat en heeft zichzelf leren coderen. We doen eerst een voorstelrondje waarbij iedereen zijn favoriete dessert noemt. De sfeer is vrolijk. Bij het installeren van het programma loop ik vast. Mia en een andere docente buigen zich over mijn laptop. En dan werkt het alsnog. ‘Als je er niet uitkomt, gewoon googelen. Dat doen de mensen bij Google ook.’ Ik schrijf mijn eerste regels code in Python . Om me heen geconcentreerde koppies gericht op hun scherm. Iedereen slaagt voor de oefening. We highfiven wat af. De afgelopen weken heb ik me in het wilde weg opgegeven voor allerlei trainingen. Iedere keer weer een heel andere ervaring. Zo kom je nog eens ergens en ontmoet je nog eens iemand. Ik zat laatst om de hoek van het Witte Huis voor een bootcamp HTML, CSS en Javascript. Lag in een deuk om die klunzige politiek redacteur van Fox News , die halverwege uitriep: ‘Volgende keer neem ik mijn laptop mee!’ Boemelde vijf kwartier de stad uit voor een cursus waarbij we als vee in een hokje werden gepropt, en de docent alleen hoorden via een speakertje. Er zijn huisvrouwen en hipsters bij, developers en journalisten, herintreders en mensen die hopen op gouden bergen en een baan bij een hip techbedrijf. En sommige deelnemers nemen hun kinderen mee, die dan zoet zitten te gamen op de iPhone van hun vader of moeder. De ene training wordt gegeven door een opleidingsinstituut. Die proberen je natuurlijk binnen te hengelen voor een volwaardige, betaalde cursus, maar het gebeurde me slechts eenmaal dat een dergelijke pitch het grootste deel van de tijd in beslag nam. Al accepteren ze niet overal zomaar iedere student: ‘Wij zoeken naar studenten die echt héél gepassioneerd zijn en de wereld willen veranderen’, zegt Emily van Flatiron School zonder blikken of blozen. Soms is er zelfs gratis eten (altijd pizza, niet voor niets Amerika’s favoriete maaltijd), terwijl ik nog nooit voor een beginnerstraining heb hoeven betalen. Andere klasjes worden gegeven door vrijwilligers. Favoriet bij mij zijn die van Women Who Code , een wereldwijd collectief van vrouwelijke programmeurs die in hun vrije tijd andere vrouwen leren programmeren, zoals advocate Mia die ik ontmoette bij de Python First Timers’ Night. Omdat er geen winstoogmerk aan zit, gaat de les alleen maar om leren programmeren. Wat begon in San Francisco rolde uit naar Washington D.C. en zit nu al in onder meer Chili, India, China, Ghana, Groot-Brittannië en Duitsland. Maar nog niet in Nederland. Wie biedt? Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl. 

Zelf leren programmeren – Deel 3: zo trots als een pauw

 Trouwe lezers hadden de vorige keer al door dat ik eigenlijk wat zat te spijbelen. Want had ik na mijn eerste blog niet beloofd dat de volgende keer mijn eigen website online zou staan? Nou, dat deed-ie mooi niet dus. Maar nu maak ik het met je goed. Mijn grootste valkuil in het leven (dit wordt geen therapeutische sessie hoor) is dat ik altijd denk dat ik iets wel ‘even’ fiks, ook al doe ik het voor het eerst. Een duizenddelig Ikea-kastje in elkaar schroeven? Geef me even een uurtje. Een websiteje online? Dat doe ik wel even. Als je in verkleinwoordjes denkt, dan klinkt het ook alsof iets no big deal is. Maar keer op keer blijkt dat ‘even’ niet bestaat. Want djiez, wat kost leren toch een hoop tijd. Uuuuren zit ik te pielen om mijn site online te krijgen. Het adres claimde ik lang geleden al, en sindsdien heb ik er niet meer naar omgekeken. Nu snap ik NIKS van alle termen op mijn scherm, en mijn geliefde zegt alleen maar bemoedigend dat hij dit gedeelte ‘ook het lastigst vond’. Ik googel wat naar ‘site online krijgen’ en stuit op allerlei fora met tips over ftp-mappen, Drupal-mappen (watte?) en contentmanagementsystemen. Overal wordt gedaan of het heel eenvoudig is, maar mij zegt het allemaal bar weinig. Tot ik op het briljante idee kom om te kijken of mijn domeinhost misschien een handleiding online heeft staan. En dan is het wel binnen een kwartiertje gefikst. Welcome to WordPress Mijn website heb ik gemaakt met WordPress. En dat heeft inderdaad heel weinig met zelf programmeren te maken, maar ik moet ergens beginnen! Ondanks dat er de eerste 24 uur niet veel anders staat dan de standaard lyrische WordPress-tekst – ‘ Hello world! Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging! ’ – ben ik toch zo trots als een pauw dat er bij het intikken van www.barbaranoordermeer.nl na anderhalf jaar eindelijk iets laadt. Nu mag ik aan de slag met het uiterlijk van mijn site. De keuze blijkt reuze, er zijn duizenden varianten. Ik ploeg wat door de opties heen. Hoe bepaal je een goed thema voor je site? Ze zijn allemaal mooi. Je krijgt standaard als keuze Twenty Seventeen, maar ergens voelt het te makkelijk om klakkeloos voor die variant te kiezen. Er extra voor betalen wil ik in deze fase ook niet. Uiteindelijk valt mijn keuze op het thema Ashe. En dan begint het proces waar ik meestal wel bedreven in ben, dat van tekstjes schrijven. Dat doe ik wel even . Dus zet ik een jazzy muziekje op, pak een latte, draai mijn haar in een knot en voel me heel hipsterig developerig. Maar wat zet je in hemelsnaam op je eigen site? ‘Hoi, ik ben Barbara.’ Tsja dat was wel duidelijk na het intikken van die url. Het brein blijft blanco. Mijn. Eigen. Site. It better be good. 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.