Inside-baas Marieke Derksen: ‘Andere uitgevers willen mij geen hand geven’

 Foto’s: Marjolein Vinkenoog Marieke Derksen is de dochter van Johan, maar ze is ook de uitgever van elf boeken die op nummer 1 stonden in de bestsellerlijst. Zelf zou ze dat succes trouwens nooit claimen, ze blijft liever op de achtergrond en doet veel aan zelfrelativering. En dat terwijl ze prima te interviewen is. Ze kan met veel humor vertellen over haar ‘loopbaan’, een woord dat ze waarschijnlijk nooit zal gebruiken, want voor haar is werken vooral een kwestie van doen. Oké, ze wilde het interview dan wel een keertje doen omdat ze in een goede bui was, maar de interviewer moest zeker niet verwachten dat ze allerlei interessante ‘succesrecepten’ in petto zou hebben. In 2010 stapte je als manusje-van-alles bij Voetbal International over naar uitgeverij de Buitenspelers, allebei eigendom van het grote Weekbladpers, waar ook Vrij Nederland bij hoort. Wist je wat je moest doen? ‘Daar werkte ik samen met Matty Verkamman, die mij de basisbeginselen van het boekenvak leerde. Maar het ging mis tussen hem en Weekbladpers, en toen was de vraag: ga ik mee met de Buitenspelers of blijf ik? Nou, ik bleef dus bij Weekbladpers, maar ik was wel de enige. Er was een enorm kantoor en een laptop en ik kreeg de boodschap mee: Marieke, zoek het lekker allemaal uit. Toen ben ik maar wat mensen gaan bellen om te ontdekken hoe dat uitgeefvak zo’n beetje werkt.’ Waar begon je? ‘Zonder plan, maar met een hele grote stapel rekeningen. We begonnen met een boek over oud-PSV’er Willy van der Kuijlen. Dat liep aardig, een paar duizend boekjes verkocht, en ik dacht: heerlijk rustig, geen stress. Toen kwam Gijp , waardoor de wereld er opeens heel anders uitzag.’ Hoe ontstond dat idee? ‘Ook dat was geen groot plan. Michel van Egmond werkte achter de schermen bij het tv-programma Voetbal Inside en die zei waarschijnlijk zoiets van: misschien is “iets” met René leuk? Het is natuurlijk een BN’er, maar die oplage van 7.500 vonden we wel aan de hoge kant. Die druk was de eerste avond helemaal op en daarna liep het allemaal echt uit de hand. We liftten natuurlijk mee met VI Oranje , waar je dat boek elke dag kon winnen, maar het is allemaal niet bedacht hoor. Het werd een gimmick voor die mannen om met dat boek te zwaaien… dat werkte juist omdat er geen hele strategie achter zat.’ Je leerde dat je boeken kunt verkopen aan het publiek van een tv-programma. ‘Natuurlijk, maar het is meer boerenslimheid dan een marketingplan. Dat programma was destijds ook nog van VI , net zoals de boekenuitgever, dus alles kon. Nooit begrepen waarom andere uitgevers daar niks mee deden trouwens. Daarna dachten we: waarom zouden we hiermee stoppen?’ Even terug naar het begin van je loopbaan. Je begon bij Voetbal International , wat deed je daar precies? ‘Alles wat zo’n beetje voorbijkwam, pakte ik op. Ik weet nog dat ik filmpjes ging maken op een gegeven moment, een beetje kutten met die camera. Alles wat niemand wilde, ging ik doen.’ Was er nooit een plan? Zo van: dit wil ik over zoveel jaar doen? ‘Nee, dat zou ik graag willen beweren tegen jou, maar dat is niet het geval. Er is nog steeds geen plan trouwens. Ik heb filmwetenschap gestudeerd hè, dan heb je sowieso geen plan natuurlijk. Dan leer je dus… films analyseren. Leuk natuurlijk, vier leuke jaren gehad, heel goed geworden in die roze vragen van Triviant, maar je kan er helemaal niets mee. Dat is net als alle letterenstudies, je kan daarna niks.’ En toen was je klaar en dacht: wat nu? ‘Precies. Kantines schoongemaakt, bij de Belastingdienst gewerkt, en toen belden ze van VI met de mededeling: er is iemand zwanger. Ik had geen zin, maar ze zeiden: jammer, want je bent al aangenomen.’ Hoe was die mannenwereld? ‘Prima, even doorbijten omdat ik Derksen heet, maar ik ben nog steeds bevriend met een paar gasten. Ik was one of the guys , dus dan word je wel geaccepteerd hoor. Geen plan dus, maar alles oppakken wat voorbijkomt. Dat is ook een strategie, je kansen pakken. De meeste mensen blijven gewoon doen wat ze doen, ik ging filmpjes maken en boeken uitgeven. En dan ga je honderd keer op je bek, die filmpjes waren zó slecht, maar we hadden wel elke dag video uit de gangkast. We deden maar wat.’ Misschien een goede les voor de jonge hoop van de natie: probeer eens wat… ‘Je komt niet vooruit als je altijd hetzelfde doet. Ook journalisten moeten allemaal nieuwe wegen zoeken. Ja, dan zucht je drie keer en ga je door.’ Je bent nu wel de baas. ‘Haha ja, maar ik ben ook de enige. Het is pure noodzaak, dus je moet de beslissingen nemen.’ Heb je iets geleerd van Johan wat betreft de baas zijn? Hij was natuurlijk lang hoofdredacteur van VI , en dan bepaal je veel. ‘Onbewust wel veel. Makkelijk beslissingen nemen, geen wrok naar mensen hebben. Kijk, het is gewoon werk, dus het is niet persoonlijk. Je wilt het niet als je jonger bent, maar nu denk ik steeds vaker: dat ben ik. Dan hoor ik hem praten en dan lanceert hij weer een mening, en dan kan ik daar regelmatig in mee. Weet je wat het belangrijkste is wat ik van hem leerde? Heel erg op je eigen oordeel vertrouwen en niet meelullen. Altijd onafhankelijk zijn.’ Hoe vond je verder je weg in dat boekenvak? ‘Ach, het is ook geen hogere wiskunde. Een boek maken kan iedereen, dat werkt hetzelfde als een blad. Maar ik zit nog steeds niet écht in het boekenvak vind ik, dat is toch een andere wereld. Ik zit een beetje tussen de sport- en de boekenwereld in, dat vind ik ook wel een lekkere positie. Die boekensector is een lastige wereld, heel incestueus en er is veel te veel aandacht voor in de media. Er is toch geen andere tak die zo veel aandacht krijgt?’ Voetballers? ‘Da’s waar, maar daar zijn er wel iets meer van. Bij die uitgevers houden mensen elkaar heel erg in de gaten, terwijl ik denk: je kan ook gewoon een nieuw boek maken. Er wordt ook altijd zo interessant over gedaan, maar het is toch gewoon een beroepsgroep? Uitgevers doen er altijd zo ingewikkeld over, en dat maakt het onbenaderbaar, hautain. Er is ook veel afgunst en geroddel.’ Kenmerkend is natuurlijk dat Tommy Wieringa naast de NS-publieksprijs greep bij DWDD en neerbuigend over jullie deed. ‘Ik dacht nog toen ik bij DWDD achter de schermen stond: doe het nou niet Tommy, want je krijgt hem altijd terug. En ja hoor, alle normale mensen dachten: wij vinden Gijp wél leuk, en dat mag toch ook? Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoor; al die uitgeverijen in Amsterdam met hun eigen feestjes. Veel mensen denken toch over dat Boekenbal: doe niet zo eng?’ Bij Matthijs zitten die echte schrijvers op de avond van het Boekenbal altijd vrolijk in vol ornaat te vertellen over hoe ze straks naar het Boekenbal gaan. ‘Ja, dat is toch raar, want het Boekenbal is gewoon een bedrijfsfeestje, een bedrijfsborrel. Ik vind die aandacht maar raar.’ Je bent wel een uitgever met elf nummers één op de verkooplijst van de CPNB. Daar zijn er niet veel van. ‘Ik weet het niet. Ik weet wel dat er bij de uitreiking van de NS Publieksprijs uitgevers waren die mij geen hand wilden geven. Daar schrok ik heel erg van. Dat ze ons ordinaire prutsers vinden, prima hoor. Je kan me ook best een stom wijf vinden, maar geef me wel een hand. Je bent toch geen verheven mens als je toevallig bij een uitgever werkt? Ik denk dat het goed is voor die wereld als er wat meer mensen van buitenaf zouden komen. Waarom niet? We doen toch iets leuks? Ik ben een keertje naar de Frankfurter Buchmesse geweest en ging gillend naar huis, allemaal zo serieus. Je moet toch je boek aan de man brengen, doe alsof je het leuk vindt.’ Dat gebrek aan plezier is ook het probleem op middelbare scholen natuurlijk. ‘Ikzelf vind lezen heel leuk, maar als je nog steeds Max Havelaar moet lezen, dan heb je daar geen zin in. Ik snap heus wel dat ze geen lijst met alleen Gijp en Kieft mogen doen, dat is voor niemand goed, maar laat scholieren dan één boek lezen dat ze zelf leuk vinden. Badr Hari ofzo.’ Belangrijk onderdeel van je werk is het beoordelen van boekplannen. Hoe bepaal je op basis van een voorstel of je het gaat uitgeven? ‘Gevoel en boerenverstand, geen wetenschap. Er zijn gewoon veel onderwerpen die niet verkopen, voetbal in Italië bijvoorbeeld interesseert bijna niemand. Het is belangrijk dat je de hoofdpersoon heel aardig vindt of juist niet; precies ertussenin werkt niet. En het eerste is altijd: wat kan je ermee in de media? Kan hij of zij aan de tafel bij Matthijs of Jeroen zitten?’ Neem me eens mee in die beslissing. Ik las het Volkskrant -interview waarin je stelt dat je bijvoorbeeld alleen een boek met oud-voetballer John de Bever maakt als hij vertelt over zijn ervaringen als homoseksueel in de voetbalwereld. ‘Ik hoorde dat het boek nu bij een andere uitgever uitkomt… Kijk, hij zei tegen mij dat hij niets heeft meegemaakt op dat gebied, en dat het boek alleen over zijn liedjes moet gaan. Maar ja, een voetballoopbaan is alleen een verhaal met grote spelers als Dirk Kuyt, Dennis Bergkamp en Van Basten. Andere sporters moeten met meer komen dan dat ze bij Feyenoord speelden. Het wordt steeds moeilijker om een goed verhaal te vinden in de sportwereld.’ Je werkt veel met mannelijke schrijvers en sporters. Is het handig dat je een vrouw bent? ‘Veel mensen zullen denken: die Marieke is een ergere vent dan de meeste mannen. Maar soms helpt het als je als sporter of schrijver een beetje tegen me aan kan kletsen, want zo’n boek uitbrengen is natuurlijk een kwetsbaar proces als hoofdpersoon. En mijn voordeel is misschien dat ik zelf al zo vaak op mijn bek ben gegaan in het leven. Tegen mij kan je alles vertellen, dat komt nooit naar buiten.’ Vind jij dat vrouwen een betere positie moeten hebben in bedrijven? Of moeten ze dat zelf regelen? Laatst wilden ze in Eindhoven alleen nog vrouwelijke hoogleraren aannemen. ‘Belachelijk. Ik zou gewoon de beste nemen. Ik vind dat betuttelend, zo van: jullie zijn zo zielig. Dat is niet oké.’ Wat moeten ambitieuze vrouwen dan doen? ‘Meer werken. In Nederland dringen vrouwen niet door tot de top omdat ze het minste aantal uren werken van Europa. Er is vast iets van een old boys netwerk, maar als Nederlandse vrouw heb je alle mogelijkheden. Je maakt toch altijd keuzes in het leven? Als je met drie kinderen wilt thuisblijven is dat prima, maar dan kom je niet aan de top van het bedrijfsleven. En in de tijd dat vrouwen daarover op Twitter zeuren, kunnen ze toch ook gewoon gaan werken? Ik vind ook dat vrouwen moeten stoppen met de ambitie om aardig gevonden te worden. Soms neem je eens geen leuke beslissingen, dat hoort erbij.’ Dus als jij de baas wilt worden van een groot mediabedrijf, dan kan dat gewoon? ‘Tuurlijk, je moet het gewoon doen. Veel van mijn vriendinnen gingen parttime werken na hun studie. Lekker op vrijdag vrij zijn, daar gaat het toch al mis? Als ik dan lees dat Sander Schimmelpenninck van Quote zegt dat vrouwen te weinig werken en je ziet dan alle reacties, denk ik: hij heeft wel een punt. Veel vrouwen zijn hoogopgeleid, dus waarom doen we daar niks mee? Toen ik net begon in de boekenwereld heb ik ook keihard gewerkt, veel uren maken. En ze kunnen me altijd bellen, ook om 12 uur ’s nachts, dit werk gaat altijd door.’ 

Filemon volgt vluchtelingen in hun zoektocht naar een baan

 Vanaf 22 augustus zijn ze te zien bij BNNVara op NPO 3, zes weken lang om 21:30 uur in Grenzeloos Talent : Amera (verloskundige), Rima (modeontwerpster), Rania (advocaat) Mohammad (brandweerman), Rasha (grafisch vormgever), Belal (kok), Belkal (arts), Nabil (leraar) en Wasim (event manager), Nizar (cameraman), Hussien (automonteur) en Rozi (kapster) uit Iran. Steeds twee vluchtelingen per uitzending wagen een poging om vaste voet aan de grond te krijgen op de Nederlandse arbeidsmarkt. De sollicitaties en functioneringsgesprekken van stages en proeftijden zijn niet met een verborgen camera en/of microfoon opgenomen. Presentator Filemon Wesselink zit aan tafel en neemt aan de gesprekken deel. Ook de camera zit aan tafel en een hengel met microfoon hangt ‘onopvallend’ buiten beeld. Weinig werkgevers zullen zich daar in hun houding en woordkeuze niets van aantrekken. Is dat erg? Als je vindt dat de vluchtelingen zich ‘net als iedere andere Nederlander’ maar hebben in te vechten voor een geschikte woning en werk, dan zal dit wellicht irritant zijn. Vind je dat deze mensen, na huis en haard verlaten te hebben voor ‘dit prachtige land’, wel een steuntje in de rug verdienen, dan is tv-programma Grenzeloos Talent een welkom hulpmiddel. Bovendien, als het de vluchteling uiteindelijk lukt om werk te vinden, is dat behalve voor haar/hem ook gunstig voor de samenleving, voor de economie en voor het prettige gevoel van de kijker. Die ondertussen heel wat leert over vluchtelingen en vooral hun zielenroerselen. Opvallend is immers vooral hoezeer ze verschillen qua persoonlijkheid en instelling. Hoe hun kansen behalve van een min of meer aansluitende opleiding, talenten en eerdere werkzaamheden in eigen land ook afhankelijk zijn van hun opstelling en karakter. Dat maakt Grenzeloos Talent leerzaam. Taalproblemen Echter, als een rode draad door de uitzendingen loopt het Nederlands. Zeker Nederlanders die in een buitenland hebben gewerkt en daar de moeite namen een nieuwe taal te leren, kunnen zich met stijgende verbazing afvragen waarom die ondergrond bij vluchtelingen niet zelden onvoldoende is, of soms zelfs geheel ontbreekt. Waarom worden niet alle vluchtelingen in Nederland linea recta drie maanden naar de ‘de nonnen van Vught’ gestuurd? Al zijn de worstelingen met het Nederlands ook geestig en moedig. Zoals van Nabil Alaydi, de natuurkunde-/scheikundeleraar (39) uit Syrië die een schrift met zevenduizend Nederlandse woorden maakte en waar mogelijk hardop de taal bijspijkert. En daarbij behalve van een Nederlandse docent tijdens zijn stage ook hulp krijgt van leerlingen. Die waarderen hem, maar Nabil wordt ook geconfronteerd met een nieuw fenomeen: orde in de klas moeten houden. Daar had hij op de school van de Verenigde Naties waar hij in Syrië voor werkte, niet zo mee van doen. Daarvoor heb je dus hulp, zoals van de Hogeschool van Amsterdam, de gemeente Amsterdam en vluchtelingenclub UAF, waar Nabil deelneemt aan een programma ‘Statushouders voor de klas’. Het eenjarige oriëntatietraject is erop gericht om taal, beroepshouding en vaktaal op niveau te brengen.Na dit jaar kunnen mensen als Nabil, na een positief ‘geschiktheidsonderzoek’, weer voor de klas gaan staan. De hiaten in kennis worden in een volgend traject, ‘Zij-instromers in beroep’, bijgeschoold. Hulp op het Amsterdams Lyceum komt ook van stagebegeleider Martijn Toonen, een docent die Nabil z’n baan echt gunt, maar eerlijk is over tekortkomingen. En ook: ‘We hebben een tekort aan leraren. Nederland mag jou dankbaar zijn dat je ons van het lerarenprobleem verlost.’ Positieve directeur Rashad Masoud (34) brengt goed in beeld hoe negatief de combinatie van taal, aanpassings- en (dus) mentale problemen kan uitpakken. Begrijpelijk ook na een helse vlucht en het opgeven van een eigen ontwerpstudio in Damascus, je hele portfolio en hier met andere software aan de slag moeten. Maar dan helpt het geduld van een bedrijf, in dit geval reclamebureau Publicis in Amsterdam, waar een mild en positief optredende algemeen directeur Jeroen van den Brink zich persoonlijk inzet om Rashad op te nemen. Eerst loopt Rashad stage, dan biedt Van den Brink hem voor de camera een training bij het bedrijf aan. De afloop zien we niet. Van den Brink zegt desgevraagd dat de tijdelijke overeenkomst met Rashad in juli afliep: ‘Wij hadden geen plek voor hem bij Publicis, maar onze creatief directeur begeleidt hem nog wel bij het zoeken naar een betrekking elders. We leerden hem goed kennen en dan ga je iemand extra waarderen.’ De Publicis-directeur vond de ervaring zeer positief: ‘De producent vroeg of we wilden meedoen en een plek hadden. Ja, graag! En het is goed gegaan. Sowieso is dit hartstikke belangrijk en positief. Er lopen veel talenten rond die geen of weinig kansen hebben door gebrek aan voeling met wat er in het bedrijfsleven speelt. Wij kunnen dat bieden en halen graag talenten binnenboord. Dit gaat Publicis dus vaker doen.’ 

De ceo van Twitter doucht koud en eet maar vijf keer per week

 Alles in het werk stellen om perfect te presteren is de trend van dit moment in Silicon Valley. Dag en nacht doorknallen is uit. Zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen zodat je continu op je toppen kunt performen, is in. Twitterbaas Jack Dorsey is het leidend voorbeeld van deze stroming. ‘Alles komt neer op het concept van leren door te experimenteren. Daarbij ben ik mijn eigen experiment.’ Dorsey volgt een strak schema bestaande uit beweging, maar niet te veel, één maaltijd per dag, en soms ook niets, en precies zeven uur slaap per nacht. ‘Gedurende de dag voel ik me zo veel meer gefocust’, vertelde Dorsey onlangs in de Ben Greenfield Fitness-podcast . ‘Voor mij werkt het beter dan cafeïne.’ Dit zijn de drijfveren van Jack Dorsey aan de hand van drie van zijn uitspraken: 1. ‘Als ik wil presteren en fris van geest wil zijn, moet ik deze routine volgen’ Voor Dorsey geen werkweken van 130 uur, ondanks dat hij twee razend succesvolle bedrijven leidt. Hij staat om 06.15 uur op, doucht koud, mediteert een uur en gaat daarna snelwandelend naar werk. ‘Veel mensen vragen me waarom ik niet hardloop naar het werk, maar dat is meer om effectief van A naar B te komen. Wandelen is voorspelbaarder en verlaagt de stress in mijn lijf.’ Dorsey heeft zijn dagelijkse wandeling zo ingericht dat hij zo veel mogelijk zon pakt. Ontbijt en lunch slaat hij over. Aan het eind van de dag volgt weer een uur meditatie en om uiterlijk 23.00 uur kruipt hij onder de wol. ‘Toen ik nog lunch at, was ik altijd moe na de lunch. Nu voel ik me slaperig na het avondeten, ontspannen en klaar om naar bed te gaan. Het heeft echt een verandering gebracht in hoe snel ik in slaap val en vooral hoe diep ik slaap. Ik word uitgerust wakker.’ Hij volgt een workout van 7 minuten via de app Seven. ‘Meer dan een stoel, een muur en mijn eigen lichaam heb ik niet nodig.’ Iedere avond neemt hij een sauna en ijsbad. Sinds een klein jaar werkt hij op dinsdag en donderdag vanuit huis. ‘Ik had meer ruimte nodig om na te denken.’ Op die dagen leest hij veel en soms komen collega’s bij hem thuis langs voor strategisch overleg. 2. ‘Ik dacht: dat is extreem. Maar ook zo simpel’ Zijn laatste verjaardag bracht Dorsey door in een stilteretraîte in Myanmar, waar hij vipassana beoefende, een extreme vorm van meditatie. Tien dagen lang sprak hij niemand, las niks, schreef niks, vermeed oogcontact. ‘Je mag daar zelfs de deur niet voor iemand openhouden.’ Het doel hiervan is om ‘de diepste laag van je geest te hacken en te herprogrammeren’, aldus @Jack op Twitter . ‘Een uur stilzitten zonder te kunnen bewegen of verzitten, door de pijn heen, leert je gegarandeerd veel over je eigen potentieel.’ Sinds een paar weken experimenteert hij met vasten op vrijdag en zaterdag. ‘De eerste maaltijd die ik eet is op zondagavond.’ Verder drinkt hij dan alleen gezuiverd water. ‘De eerste keer voelde alsof ik hallucineerde, maar daarna merkte ik hoeveel tijd van je dag er eigenlijk opgaat aan eten en het bereiden ervan. Ik ervaar dat de tijd veel langzamer gaat en hoeveel meer ik gedaan krijg, omdat ik zo gefocust ben. De dag gaat maar door en door. Ik denk dat dat komt omdat een maaltijd je dag in blokken opdeelt.’ Maar niet alle experimenten verlopen succesvol. Zo stopte hij met zijn veganistische dieet. ‘Ik kwam met Kerst bij mijn ouders en mijn moeder zei: “Jack, je bent oranje.” Ik vroeg haar wat ze bedoelde. Ze zei: “Je huid is oranje. Je ogen zijn oranje. Je haar is oranje. Je bent oranje.” Bleek dat ik veel te scheutig was geweest met bètacaroteen en andere supplementen en vitamines.’ Tegenwoordig eet hij weer vlees of vis, vaak met een salade, groente en een glas rode wijn. 3. ‘Ik zoek altijd nieuwe dingen waarmee ik kan experimenteren’ Als jongetje van 7 was Jack erg onzeker. ‘Ik had moeite met praten, deed dat liever niet, zelfs niet met mijn ouders, broers en vrienden.’ Tot hij er na een paar jaar achter kwam dat dit hem tegenhield in het leven. Hij gooide zichzelf in het diepe en schreef zich in voor een speechklas, waarin leerlingen een zelfgeschreven speech aan de anderen voordroegen. ‘Dat was een opeenstapeling van de ergste dingen die ik me op dat moment kon voorstellen. Nog steeds ben ik bang om te stotteren.’ Maar het hielp hem wel van zijn angst af. Sindsdien blijft hij nieuwe dingen ontdekken om zichzelf te verbeteren. ‘Mijn huidige routine is totaal anders dan drie jaar geleden.’ Hij verdiept zich nu in diepzeeduiken. ‘Ik zoek iets dat me ongemakkelijk maakt.’ Veel van wat hij doet, doet hij alleen en in afzondering. ‘Wat ik mis in wat ik doe is iemand die met me meekijkt en zegt: “Hé, je doet nu dit, maar als je het een beetje anders doet, dan kun je het efficiënter doen en word je productiever.”’ 

Art Rooijakkers: ‘Een misstap en alles is aan gort’

 Stel een vraag aan presentator Art Rooijakkers (42) en hij komt óf vooraf met een disclaimer als ‘dit is vast niet het antwoord dat je wilt horen’ óf achteraf met iets als ‘waar wilde ik ook alweer heen met dit betoog?’. Daartussen geeft hij een uitgebreide uiteenzetting van zijn opvattingen, met hier en daar wat tekenende voorbeelden, vaak afgemaakt met een bulderende lach. Kortom: binnen no time ontvouwt zich een geanimeerd gesprek, zeker met een onderwerp als imago. ‘Dat is een lastig onderwerp’, vindt Rooijakkers. ‘Het gaat namelijk over het beeld dat anderen van je hebben. Weten hoe je in elkaar steekt, zelfkennis, is al een groot goed, maar nu gaat het over hoe andere mensen denken dat ik in elkaar steek. Best ingewikkeld. Wees gerust, ik ga echt niet in ieder antwoord met citaten van anderen gooien, maar W.F. Hermans zei ooit ‘De verkeerde vooroordelen van velen vormen het ware imago van het individu’. Als je op tv komt, ontstaat er een beeld van iemand. Er zit een verschil tussen de Art die mensen zien en de Art die ik ben.’ Op je bek gaan Maar wie is Art dan? ‘Ik heb een serieuze kant’, vertelt hij. ‘Die zie je uitvergroot in mijn rol als presentator van Wie is de Mol? , maar ook in inhoudelijke programma’s als de zomeravond-talkshow die ik binnenkort ga presenteren of Iedereen had het erover , waarin ik in gesprek ga met personen die vol in het nieuws waren, zoals zeilmeisje Laura. Met mijn andere been sta ik in de entertainmentwereld, met lolligheid als Praat Nederlands met me .’ Een divers pallet, inderdaad. En dat is precies wat hij wil en precies waarvan hij hoopt dat het ook aan zijn imago kleeft: veelzijdigheid. ‘Mijn hele leven hoor ik al dat ik me moet specialiseren, maar dat wil ik helemaal niet. Ik doe veel verschillende dingen. Ik kan niet kiezen. Ook niet in een restaurant.’ Tegelijkertijd is hij, en met hem zijn image, daardoor ook lastiger te plaatsen, vermoedt hij. ‘Van Henny Huisman wist je precies wat je kon verwachten. Van hem als presentator, van zijn programma’s. Dat was zo’n coryfee, met een helder voorkomen.’ Bewust bezig met het creëren dan wel conserveren van zijn imago is Rooijakkers niet. ‘Volgens mijn omgeving in elk geval te weinig. Ik denk te veel vanuit mezelf, of ik een programma leuk vind of niet. Ik ben niet bezig met strategie of imago-onderhoud, ik leef met wat de dag me brengt. Al vanaf het begin van mijn carrière: ik ben gewoon gegaan. Toen de toenmalige presentator Ernst-Paul Hasselbach vroeg of ik Peking Express wilde presenteren, zei hij dat er twee opties waren. Als ik nee zou zeggen, zou ik vermoedelijk nooit meer gevraagd worden. Als ik ja zou zeggen en ik zou op mijn bek gaan, zou het publiek het na een jaar weer vergeten zijn. Dus deed ik het. Vooral omdat ik het een tof programma vond, niet omdat het goed zou zijn voor me. Als ik moet kiezen tussen werkplezier of imago, kies ik altijd voor het eerste.’ Bad guy of seksgod Dat er geen invloed uit te oefenen is op hoe mensen hem zien, merkte hij toen Expeditie Robinson -presentator Dennis Weening het veld moest ruimen en er werd geroepen dat Rooijakkers hem zou opvolgen. Sterker nog, híj zou de presentatie van het programma tijdens zijn overstap naar RTL hebben opgeëist, tot groot ongenoegen van Weening, die dat publiekelijk uitte. Uiteraard had ook twitterend en facebookend Nederland een mening, want Art zou ‘geen programma-eisen moeten stellen om te presenteren over de rug van een ander’. ‘Dat vond ik vervelend, omdat het niet waar was. Vooral het feit dat mensen twijfelden aan mijn oprechtheid. Ik kreeg de rol van bad guy toebedeeld en ik kon het ontkennen, maar het verhaal en de meningen stonden. Daar kan je je niet tegen verzetten. Maar er werd een beeld geschetst waarin ik me niet herkende.’ Wat is dan zijn wenselijke imago, als hij het zelf kon scheppen? ‘Dat van een seksgod, een Nederlandse kruising tussen James Dean en Brad Pitt, met het intellect van Albert Einstein. Maar ik weet niet of dat in de lijn der verwachtingen ligt.’ Een bulderende lach rolt uit zijn mond. ‘Ik overdrijf natuurlijk. Ik hoop vooral dat mensen me zien als iemand die niet anders is in het echt dan op tv. Als iemand die gedreven is door oprechte interesse en nieuwsgierigheid, loyaal is, ook. Dat vind ik belangrijke waarden, zowel in de programma’s die ik maak als bij de mensen die ik ontmoet en met wie ik omga. ‘Ik zal ook nooit iemand in de arm nemen om mijn imago te boetseren of bij te stellen. Ik ben gewoon wie ik ben. Als ik voel dat ik te veel naar het serieuze trek, ga ik de lol en het entertainment missen. En andersom: als het te licht wordt, wil ik weer inhoudelijker. Maar dat is niet omdat ik bewust nadenk hoe ik moet overkomen, dat is iets wat ik van binnenuit voel.’ ‘Als je te veel bezig bent met de perceptie van anderen kleur je de hele tijd daarin mee. Dan word je een soort kameleon: net niks, in iedere omstandigheid weer anders. Misschien is imago-building meer iets dat bij een artiest of politicus hoort, minder bij een presentator.’ Opgeklopte ego’s Bang voor imagoschade is hij niet. ‘Of misschien wil ik er niet bang voor zijn. Je bouwt het in tien jaar op en als het tegenzit, ben je het in 10 seconden kwijt. Zeker in deze tijden van sociale media: een misstap en alles is aan gort. Al dan niet ten onrechte. Kijk naar Twan Huys en RTL Late Night . Het is niet zo dat Twan een minder goede journalist is doordat het programma niet aan de verwachtingen heeft voldaan. Hij heeft iets geprobeerd en dat is niet gelukt. Het is juist te prijzen dat iemand een gok waagt. Er komt een kans voorbij en het ergste wat er kan gebeuren, is dat het mislukt. Nou, dat gebeurt dan. Er is niemand dood, de wereld draait door, het tv-programma is gewoon niet gelukt en hij had het zich anders voorgesteld. Als hij straks terugkomt met een steengoede docu of goed boek, en ik weet zeker dat dat gaat gebeuren, denken mensen weer: hé, eens kijken waar-ie mee komt. ‘Zo belangrijk is televisie ook weer niet. Het is een prachtig medium om voor te werken, maar we redden geen levens. En de televisiewereld hangt aan elkaar van opgeklopte ego’s die bezig zijn met hoe ze overkomen, hun eigen podium en nalatenschap. Ik wil gewoon mooie verhalen vertellen. En ik hoop dat mensen me op televisie zien en denken: dat is een aardige jongen. Want ik durf te zeggen dat ik dat ook ben. Ik ben niet anders op televisie dan in het echt, hooguit ben ik wat gehaaster in het echte leven. Ik klets wel als iemand me aanspreekt in de supermarkt, maar ik moet ook weer door met de boodschappen.’ Hyperbewust ‘Het wordt in de loop der jaren ook makkelijker om minder bezig te zijn met hoe anderen over je denken. Als je 15 jaar bent, ben je hyperbewust van je voorkomen. Iedereen ziet die pukkel of die scheve tand, denk je. Als ik mezelf terugzie op tv kan ik ook denken: ‘wat doe ik appelig met m’n hoofd’. Dus dan ben ik me wel weer even bewust, maar ik kan steeds meer mijn schouders erover ophalen. Ik vind het belangrijker hoe mijn directe omgeving me ziet. Hopelijk als iemand die loyaal is, waarop je kunt leunen en rekenen. Helemaal voor mijn tweeling, nu 2 jaar. Ik hoop dat ik ze later kan uitleggen waarom ik de dingen heb gedaan die ik heb gedaan. Dat ik bewust het goede heb geprobeerd te doen, ook al zal dat niet altijd zo zijn.’ En dan, na weer die inmiddels welbekende lach: ‘Struikelend gaan we moedig voorwaarts.’ Dit interview verscheen eerder in het Intermediair Magazine. Download het hele magazine door je gegevens hieronder achter te laten. 

Talenknobbel en een computer? Je kunt meteen aan de slag

 Sam van Gentevoort is eigenaar van vertaalbureaus Perfect en Fairlingo , dat een substantieel deel van de Nederlandse vertaalmarkt in handen heeft. Zijn bureaus doen het vertaalwerk voor Nederlandse bedrijven met een grote club vertalers, een relatief kleine markt trouwens. Wereldwijd is het 40 miljard en voor Nederland naar schatting ongeveer 200 miljoen euro. Kunnen jullie voldoende mensen krijgen? Van Gentevoort: ‘Wat betreft de standaardtalen zoals Engels, Spaans of Duits kun je genoeg goede vertalers vinden, maar voor landen zoals Zweden, Zuid-Korea en China wordt het al lastiger. Je gaat immers minder snel Chinees studeren dan Engels of Nederlands. De vraag naar Chinees sprekende Nederlanders is bovendien steeds groter geworden door de toenemende handel vanuit dat land.’ Hoe pak je dat werven van vertalers aan? ‘Dat gaat via vacaturewebsites of onze eigen site. Mensen kunnen zich inschrijven, waarna ze in de database komen. Dan doen we eerst een proefvertaling en zo bouw je dat langzaam op.’ Kunnen jullie iets doen aan de schaarste, of ben je afhankelijk van de mensen die van de taalstudies afkomen? ‘Veel taalopleidingen staan sowieso onder druk, en ik denk dat dit ook met de afnemende populariteit van het onderwijs te maken heeft. Je gaat toch vaak een taal studeren om onderwijs te geven, en dat loopt terug. Weet je wat ook kan meespelen? Dat mensen het gevoel hebben dat vertalingen steeds meer door computers gedaan worden. Dat lees je dan overal en daar wordt een vak natuurlijk niet populairder van. Terwijl je ziet dat die ontwikkeling in de praktijk langzaam gaat. ‘Al tien jaar zie je dat er veel wordt geroepen over automatisch vertalen, maar de prijzen zijn bijvoorbeeld in tien jaar niet afgenomen. Er zijn altijd hoogleraren op topuniversiteiten die zeggen dat het heel snel gaat, maar er zijn er ook die zeggen dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. Er zijn natuurlijk best veel vertaaltools die helpen, maar verbindingen tussen woorden of iets moois vertellen met taal is er dan niet bij.’ Vinden mensen het vak van vertalen aantrekkelijk om te doen? ‘Je moet mensen hebben die heel erg van taal houden, die zo’n taal echt willen doorgronden. Het bijzondere aan dit vak is natuurlijk dat je studie direct gelieerd is aan je vak. Je ziet dus dat er bij ons echte taalliefhebbers werken. Het mooie aan dit werk is ook dat je het heel gemakkelijk freelance kunt doen. Je hebt alleen een computer nodig en wifi, bij ons gaat alles via de computer.’ Zijn er bepaalde specialismen in de vertaalwereld? ‘Je hebt de beëdigde vertalers, dan mag je voor de rechtbank werken, en daarnaast mag iedereen zich vertaler noemen. Specialismen zijn vooral de technische vertalingen aan de ene kant en de juridische vertalingen aan de andere kant, dat zijn echt van die kaders waarin je mensen kunt indelen. Je ziet dat de betalingen aan vertalers fluctueren met het aanbod. Als je goed ben in een schaarse markt zoals Japans, moet je denken aan 13 cent per woord, en als je in een overvolle markt werkt, kun je op 7 cent per woord uitkomen.’ Moet je iets doen? Moet er een imagocampagne komen? ‘Het nadeel van marketing zou ik vinden dat je iets mooier gaat maken dan het is, terwijl de liefde voor taal toch een beetje uit jezelf moet komen. Stel dat je enorm veel reclame maakt en veel mensen melden zich aan, terwijl het in de praktijk dan tegenvalt. Ik zou het veel beter vinden als leraren iets meer halen uit de talenten van jonge mensen. Dat ze de liefde voor taal herkennen en stimuleren in plaats van focussen op het percentage dat slaagt. Tegelijk hoop je dat het onderwijs wat aantrekkelijker wordt voor mensen en dat ook de taalstudies daarvan profiteren.’ 

Acteur Stefan de Walle: ‘Je moet iets van jezelf opbranden’

 Stefan de Walle behoort tot de vaste kern van Het Nationale Theater en speelde in stukken als Cyrano de Bergerac, Wachten op Godot en De graaf van Monte Cristo . Televisiekijkers kennen hem behalve als Sinterklaas ook van improvisatieshow De vloer op . Ik zag u recent ook met De vloer op in de schouwburg , met behalve improvisatietoneel ook vraag en antwoord met de zaal. Hoe is dat? ‘Heel leuk. In het Bimhuis staan tv-camera’s en daar houd je toch rekening mee. Maar in de zalen ontstaat een huiskamersfeer die heel aangenaam is. We weten echt helemaal niets van tevoren, net als bij de tv-opnames. Dat spontaan bedenken en spelen op toneel vind ik heerlijk. Beetje jammen, beetje klooien, elkaar vrijlaten.’ U en regisseur Peter de Baan vertelden dat een acteur zich niet direct helemaal in een personage inleeft, maar het stukje karakter van zichzelf zoekt dat daarbij past. ‘Ja, je legt een verbinding met dat deel van jezelf dat zich identificeert met het karakter. Je speelt wel, maar pas als je je verbindt kan het publiek zich ook veel meer identificeren en gaat het voor het publiek leven. Je put uit je ervaringen, en zo komt het tot leven.’ Dat ging u perfect af in Cyrano de Bergerac , tevergeefs verliefd op nichtje Roxanne. ‘Een van mijn droomrollen. Ik hou heel erg van personages met twee kanten, komedie en tragedie, met een grote mate van weemoed en ontroering. Cyrano geeft blijk van enorme bravoure oftewel panache, maar met een klein hartje. Dat is zo compleet.’ Waren er ook rollen die moeilijk waren om iets van jezelf te vinden? ‘Als je geduldig bent, vind je altijd wat. Soms voel ik uit één zin tekst wat iemand drijft. Ik ben vanaf de Toneelschool enorm verwend met rollen. Soms is een personage schraal, maar dienende bijrollen moeten er ook zijn.’ U bent lang in dienst en heel trouw, pas na 12 jaar vertrok u van het RO Theater naar het Nationale Toneel, waar u al 14 jaar acteert. ‘Ik tref het altijd met geweldige regisseurs en collega’s. Natuurlijk denk ik er weleens over na om te vertrekken, maar er is steeds vernieuwing, nu weer met Eric de Vroedt en een aantal jonge regisseurs. Ook de samenstelling van het gezelschap zelf verandert steeds. Voorlopig heb ik het hier nog enorm naar mijn zin.’ Veel acteurs verlaten grote gezelschappen om meer vrijheid te hebben voor film en tv-series. ‘Soms is dat een heel moeilijke afweging. Dan word ik voor iets ontzettend leuks gevraagd, maar moet ik afzeggen omdat ik hier verplichtingen heb met een stuk of een tour. Ook als freelancer moet je die afwegingen natuurlijk maken en kiezen, zodat je vastzit aan iets terwijl er ineens iets mooiers voorbijkomt.’ Hoe ga je om met nervositeit, premières en recensies? ‘Voor mij is vooral de allereerste try-out voor publiek heel spannend. Wat zijn de effecten, lachen ze, vallen ze stil, houden we de spanning vast? Van premières heb ik minder last en een slechte recensie haalt me niet uit m’n goede doen. Ik heb ook m’n mindere avonden. Maar liever nerveus dan dat ik met een vinger in m’n neus een balletje sta hoog te houden. Je moet iets van jezelf opbranden. Een vuurtje fikken is leuk.’ Tekst oefenen is niet zo leuk, hoe doet u dat? ‘Hard werken, discipline en uitrekenen hoeveel pagina’s per dag je moet kennen. Stampen, maar ook de inhoud begrijpen natuurlijk, dan gaat het vlotter. Ik heb mezelf getraind dat ik overal kan leren, ook als anderen praten of de tv aanstaat. Met film kan ik een uur van tevoren een tekst repeteren en dan zit-ie in het kortetermijngeheugen.’ Zijn tv-series en films dus makkelijker? ‘Nee. Op toneelavonden maak je emotioneel een lange boog als personage, een mooi geheel. Film is veel fragmentarischer, je moet constant nagaan waar je zit in het verhaal: wat is er al gebeurd? Dat verdwijnt dan ook in de hoge hoed van de edit, en dan moet je het maar afwachten. Soms is dat een hele uitdaging. Bijvoorbeeld voor De Marathon moesten we een heel emotionele scène over dagdelen verspreid opnemen. Dat vergt geduld en steeds weer opnieuw opladen.’ Wat voor rol zou u nog graag willen spelen? ‘Ik zou wel weer een hoofdrol in een serie of film willen spelen, misschien als slechterik. In zo’n rol kun je ook een mooie boog maken. Maar ook toneel, bijvoorbeeld Dood van een Handelsreiziger vind ik een prachtig stuk. Moet ik net iets ouder voor zijn. Macbeth vind ik een prachtig personage.’ Er wordt altijd gecast, en soms word je het niet, is dat hard? ‘Je moet niet alleen precies in de rol passen, maar ook passen bij de rest van het gezelschap of in het beeld dat de regisseur voor ogen heeft. Stefan is nu eenmaal 1.93 meter lang en de ander is 1.45; wel komisch, maar past niet. Of qua karakters klikt het net niet. Een regisseur moet het sterkste collectief smeden.’ U speelt vaker een vader- of burgemeestersrol, of koning in Ondine , met uw rijzige gestalte. Zou u soms een ander lijf en kop willen hebben, bijvoorbeeld van Jacob Derwig? ‘Nee hoor, ik ben tevreden met m’n lijf. In principe kan elke goede acteur alles spelen.’ Is dat zo? In De Revisor schitterde u als vrome burgemeester in een uitbundig gespeelde rol. ‘Dat was ontzettend lekker om te doen. Dat typische stadje met al die wethouders die voortdurend ritselen, afgunstig zijn. Op de Toneelschool leer je dat je in elke rol gretigheid, spelplezier aan de dag moet leggen. Dat lukt me altijd wel. Ik probeer altijd volle bak te gaan.’ Dat niet bereiken vreet energie, zeker een tournee? ‘Ja, maar dat geldt voor elk vak. Als je als timmerman een kast moet maken die je niet aanstaat, of als advocaat een klus moet doen waarmee je je niet identificeert, kost het je meer energie dan als je jezelf er helemaal in kunt gooien omdat het je inspireert.’ Zoals ook in uw solovoorstelling over Glenn Gould, deels zelf geschreven, met fraai pianospel? ‘Maar dat pianospel was grotendeels digitaal voorgeprogrammeerd. Ik speelde zelf slechts een paar stukjes. Mensen overlaadden me na afloop met complimenten, en dan is het ongelooflijk lastig om te vertellen dat het nep is. Want bezoekers zitten dan nog in een roes, en net als een goochelaar wil je ze daar niet uit halen. Ik meanderde er een beetje omheen.’ De tekst gaat verder onder de banner U was zichtbaar heel moe na afloop. Kun je ook een burn-out krijgen als acteur? ‘Ja, natuurlijk, zoals in elk vak. Ik ben met filmen, spelen, toeren tegelijkertijd weleens tegen een grens aangelopen, maar gelukkig er niet overheen gegaan. Probleem is dat zo veel dingen aantrekkelijk zijn, waardoor je soms alles tegelijk wilt. Een luxeprobleem, en dan moet je nee durven zeggen. Anders dendert het maar door. Ook hier: ik meander.’ Wat doet het vak ‘acteur’ privé? ‘Mijn hond vraagt de meeste aandacht, maar met twee zonen nog thuis lossen we het samen wel op. Ik woon en repeteer in Den Haag, dus met alleen repeteren ben ik om een uur of vijf weer thuis.’ Hoe is solidariteit tussen acteurs? Ruzie, jaloezie soms? ‘Ik knetter niet zo. Natuurlijk word ik weleens chagrijnig of ongeduldig, maar het gaat altijd om werk, het wordt nooit persoonlijk. Hartgrondige onderlinge hekel van collega’s heb ik nooit meegemaakt. Natuurlijk wilde ik graag bepaalde rollen spelen in een stuk, film of serie, terwijl dat net niet ging. Dan denk ik weleens: potverdomme, dat had ik nu wel willen doen. Dat zijn vlagen.’ Krijgt u ook per voorstelling betaald, voor de enorme inspanning? ‘Nee, ik krijg een vast maandsalaris bij Het Nationale Theater, waarvoor ik het moet doen. Voor dat vaste salaris werken we veel. Dit is topsport, maar ook heel leuk, uitdagend en inspirerend. En spannend natuurlijk. Ik zou het zwaarder vinden om hele dagen op kantoor te slijten.’ Een gemiddelde eredivisievoetballer verdient meer dan een goede acteur, terwijl die zo veel meer kan. Scheef? ‘Je wordt in Nederland nooit rijk als acteur. Voor een serie kun je voor een korte periode goed verdienen, maar dat doe je niet aan de lopende band. Toneelgroep Amsterdam gaat veel naar het buitenland, maar niet met hogere salarissen. Ik heb in Wenen en Edinburgh gespeeld, maar daar krijgen we niet meer voor betaald. Ik doe het dus niet voor het geld, maar omdat ik van m’n vak houd.’ Foto&#039;s: Marjolein Vinkenoog 

Eric Corton: ‘Ik ga tot het uiterste om het goed te doen’

 Daags na zijn succesvolste optreden ooit, in Carré met de bejubelde voorstelling Ma , geniet Eric Corton op een schitterende nazomermorgen bij café-restaurant Polder van rust, of zoiets. De mooiste mannenstem van Nederland is er klaar voor. Blij met het slotakkoord van een half jaar Ma ? ‘Zeg dat, het mooist. Alleen vijf rollen door elkaar heen spelen, in die enorme zaal, waarbij je voelt ook het tweede balkon zo intensief te bereiken… Ik had dertien jaar niet op het toneel gestaan. Mijn toenmalige toneelcollega Frederique Huydts overleed en ik had geen zin meer, en legde de focus op radio. Die acteercarrière leek ten einde, maar kwam langzaam terug. Penoza was een omslag en veel mensen zeiden: ‘Kijk nou, die mijnheer van de radio is aan het acteren.’ Maar dat was m’n oorspronkelijke vak. Terugkeren was zo spannend.’ Waarom? ‘Direct een solovoorstelling, dus zonder collega’s die je steunen, en met een nieuwe, mij onbekende regisseur. En kon ik nog 44 vellen tekst uit het hoofd leren? Ik heb een huisje bij Zwolle gehuurd, ’s morgens vroeg twee uur wielrennen, hardop tekst leren, weer twee uur fietsen, stampen, eten, slapen. Na drie dagen zat het erin. En dan stonden er honderd voorstellingen gepland. Als er dan geen mensen komen, is dat heel veel. Godzijdank waren recensies lovend en vrijwel alle voorstellingen uitverkocht. Alles viel vrij snel op z’n plaats.’ Het tegendeel was het geval met actualiteiten presenteren op Radio 1, met De Nieuws BV en Met het Oog op Morgen . Welk gevoel bracht je tot je abrupte afscheid? ‘Ik vloog er met volle energie in, want het leek een logisch gevolg op 3FM en invallen bij Radio 1. Het ging goed, maar iedere dag nieuws verwerken maakte me niet gelukkig , evenmin als dagelijks naar een kantoor op het Mediapark. Dat dagelijkse ritme met vooral de plichtmatige interviewtjes met bijvoorbeeld Stef Blok over scheefhuren. Dat interesseerde me hoegenaamd geen reet. En vrat m’n energie weg.’ Spijt? ‘Nee, dat heb ik zelden. Achteraf denk ik weleens: waarom deed ik dat toch? Wat dan? Bijvoorbeeld tv-quizjes als Lost in Music terwijl ik niets van spelletjes snap; dus een totaal idiote combinatie met mij als presentator. Dat was om den brode, vanwege een contract.’ Geld als drijfveer? Je doet dingen voor geld, congressen en zo? ‘Dat gaat weleens fout, zoals ook een keer jaarcijfers presenteren voor een bedrijf, met die vraaggesprekjes waar ik niets mee had. Dan stuur je de rekening en is dat de voldoening. Maar ik doe niets meer dat me niet boeit.’ Geld drijft je niet, ijdelheid wel? ‘Een beetje ijdelheid hoort wel bij dit vak, maar je moet op tijd je plaats weten. Het gaat niet altijd om mij. Zoals met de presentatie van de Gouden Kalveren. Acteurs worden gelauwerd, niet ik.’ Hoe ga je om met multitalent van goed kunnen presenteren, acteren en schrijven, een beetje zingen zelfs? ‘Precies ja, dat beetje zingen bleek het ook niet te zijn. Het fijne is dat je sprongen kunt maken met je talent. Mensen wisten niet dat ik al acteerde en vonden dat een verrassing. Het is lekker om te kunnen schakelen. Ik hoef geen onderscheid te maken.’ Maar wel een burn-out in 2000? ‘Elke avond van 22.00 tot 01.00 uur radio, vijf uur slapen, kinderen naar school brengen en door naar ander werk, reclame en stemmen inspreken. Allemaal leuk, tot het stokt. Zo raar; je trapt het gaspedaal in, maar er gebeurt niets. Ik werd narrig, toen steeds ziek en toen ging het kaarsje uit. Een therapeut leerde me om te kiezen. Ik laat dat elastiek nooit meer zo oprekken, mijn agent remt ook af.’ Recent nog ‘nee’ gezegd? ‘Een hoofdrol in een musical. Wel mooi dat ze vroegen, maar ik zou er niet gelukkig van worden en dus was die productie er niet mee gediend.’ Een burn-out omdat je onmatig met bijna alles bent? (Lachend) ‘Met de meeste dingen wel, zeker als ik geniet. Het zorgt ervoor dat ik tot het uiterste ga om het goed te doen. Voor mezelf, dat ik ten diepste voel wat ik doe. De zoektocht is ook onmatig.’ Eerst onmatig drinken, nu sporten? ‘Ja, ik fiets loeiveel, en steeds verder. Ik wil de besten kunnen bijhouden, zelfs Laurens ten Dam of Maarten Tjallingii, al red ik dat niet.’ Mis je de wijn niet? ‘Bij goed eten, ja, maar ik neem geen druppel meer. Niet dat ik bij een paar glazen weer als een toeter ben, maar het gaat dan van kwaad tot erger. In het begin was het gemis groot, net als het roken dat ik heel intensief deed. Niets meer drinken is voor mij makkelijker dan een beetje. Van alles wat je mij een beetje geeft, moet ik telkens afscheid nemen als het toch overmatig is geworden.’ Was je altijd min of meer gelukkig? ‘Ja, met uitzondering van een periode rond m’n 25ste, toen ik zelfs een korte periode een antidepressivum slikte. Ik heb nu geleerd dat bewegen ontzettend belangrijk voor mij is. Nu de dagen korter worden, moet ik wat meer fietsen tegen de somberheid.’ Je lijkt gevoeliger te worden voor cultuur en politiek. Een prachtige Arondéuslezing in 2016 eindigde met de vrees voor nieuwe oorlog. Waarom? ‘Hoe de grootmachten VS en Engeland acteren, onze traditionele bondgenoten, beangstigt mij. Ze zetten samenleving, democratie en rechtsstaat op het spel zonder stil te staan bij de grote onderhuidse effecten. Mensen worden dusdanig tegen elkaar opgezet dat ik bang ben voor een volgende oorlog.’ Dus meer angst voor oorlog vanwege de wereldschaal dan vanwege de manier waarop wij met elkaar omgaan in de westerse wereld, ook in Nederland? ‘Nee, ik ben vooral bang voor die kleine schaal, want alle onvrede telt daarin op. Mensen raken zodanig gepolariseerd dat de politiek volgt, en omgekeerd ook tegenstellingen oppoken. Dat eindigt een keer met wapens. We zijn allerminst vreedzaam bezig.’ Zou je zelf bereid zijn om ergens voor te vechten? ‘Wel degelijk, als er daadwerkelijke onderdrukking van bepaalde groepen als homo’s, mensen met een migratieachtergrond of vrouwen komt die me tegen de borst stuit, en het echt niet anders kan. En daar zijn we niet ver van verwijderd. Ik hoop dat ik op dat moment de moed heb daden te stellen. Al ben ik in noodsituaties een doener, geen vluchter, ik weet het antwoord niet. Dat is voor iedereen persoonlijk de grote vraag.’ De geschiedenis leert toch dat miljoenen mensen om ons heen bereid waren te doden? ‘Ja, maar velen keken ook de andere kant op of leverden zelfs hun buurman uit. Ik ben meer een prater. Ik heb weleens gevochten, maar het gaf me een naar gevoel. Ik heb in Afrika groot onrecht gezien, maar kon niets doen tegen gewapende mannen, vaak dronken. Het was ook mijn conflict niet.’ Je stapte uit de PvdA vanwege maatregelen onder Rutte-II en werd lijstduwer voor GroenLinks in Amsterdam. Zijn GroenLinksers betere mensen als er oorlog komt? ‘Dat kun je zo niet zeggen. GroenLinks komt op voor menselijke waarden die mij aanstaan, meer dan het stemgedrag van andere partijen.’ Is Jesse Klaver er minder op uit een ander een denkbeeldige mep te verkopen of eigen gelijk te scoren dan VVD’ers of PvdA’ers? ‘Nee, daar doet hij net zo hard aan mee, maar dan altijd beargumenteerd. Bij andere partijen, zoals de PVV die elke keer dezelfde riedel afdraait en ridiculiseert met termen zoals ‘mijnheertje Pechtold’. GroenLinks beargumenteert wat mij betreft altijd inhoudelijk.’ Als zoon of dochter met een PVV-relatie zou thuiskomen? ‘Gaan we er gezellig mee in discussie, als hij of zij van hem/haar houdt.’ Je mept hem/haar nooit het huis uit? ‘Op het moment dat hij of zij iets zegt dat echt niet kan, dan zeker. Het is wel mijn huis.’ Dan voer je oorlog, omwille van je bezit? ‘Ja, voor mij en m’n verwanten. Hij heeft volkomen recht op eigen gelijk, maar ik heb recht op veiligheid in mijn eigen huis. Op het moment dat iemand die met voeten treedt met rabiate opvattingen waarmee ik het oneens ben, dan gooi ik je eruit. Het is mijn huis.’ Kost je ook je zoon of dochter, want die gaat mee. Oorlog met je eigen kinderen, vanwege jouw opvattingen… ‘Ja, dat zal dan gebeuren, echt waar. Met iemand die zou zeggen ‘alle homo’s aan het gas’ kan ik niet gezellig een kopje thee drinken…’ Foto&#039;s: Marjolein Kuit-Vinkenoog 

EenVandaag-journalist Floris Prenger: ‘Ik wil altijd winnen’

 EenVandaag scoort hoge kijkcijfers en ook op de radio wordt het programma heel goed beluisterd. De integriteit en de betrouwbaarheid van het programma zijn heilig voor Prenger: ‘Mensen vertrouwen jou je verhaal toe. Daar moet je gewoon heel erg goed mee omgaan.’ Tijdens het tennissen met Mark Koster Prenger is heel openhartig over zijn manier van werken. Zo belt hij mensen altijd na om te controleren of zijn rapportages een goede weergave waren van hetgeen er is besproken. ‘Dat doet bijna niemand’, aldus Koster verbaasd. ‘Mijn werk en de manier waarop ik dat doe is me heel dierbaar’, aldus Prenger. Bekijk hierboven de video! 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.