Boek - Waarom durf ik niet te zeggen wat ik écht vind?

 Wie kent ‘em niet? De chef die bij elke meeting roept: ‘De deur staat bij mij altijd open voor als je ideeën of problemen hebt.’ Totale openheid en dialoog, zo doen we dat in Nederland. Alleen, er schuilt een addertje onder het gras bij dit aanbod, want zo’n gesprek vindt altijd plaats aan de chef’s table , op zijn of haar terrein. In de praktijk zullen vooral de brutalen van geest over de drempel stappen en met voorstellen of klachten komen. Terwijl je als baas juist ook de problemen en innovaties van de verlegen en introverte werknemers wilt horen. Oplossing van trainer en organisatieadviseur Jan Hille Noordhof: ga regelmatig als chef gesprekken aan met alles en iedereen, maar kies een neutrale plek. Als iemand zich veilig voelt, spreekt hij/zij zich uit. In een bedrijf of op een plek waar iemand zich onveilig voelt, verbergt hij/zij zich. Rooster als chef vaste tijdstippen en locaties in, waar jij beschikbaar bent voor overleg, en sla dat niet om de haverklap over, want dan voelen mensen zich niet serieus genomen. Het pand uit gepest worden Jan Hille Noordhof is iemand die al 25 jaar trainingen geeft op het gebied van arbeidsverhoudingen, conflicten en assertiviteit. Bedrijven zenden hun werknemers dolgraag naar zijn trainingen, als mensen moeite hebben zich uit te spreken. Maar dat legt het probleem bij die werknemer, terwijl de bedrijfscultuur buiten schot blijft. Daar wil Noordhof wat aan veranderen, zodat klokkenluiders niet het pand uit gepest worden en zodat medezeggenschapsraden serieus genomen worden. Transparantie is fijn, maar daar moeten beide partijen (leiding en werkvloer) wel wat voor doen. Zelf publiceerde Noordhof in mei een Manifest van Openheid , waarmee hij werknemers een steuntje in de rug wil geven, en organisaties een waarschuwing, dat transparantie een kostbaar goed is. In zijn onlangs verschenen boek Waarom zeggen we niet wat we vinden? gaat hij dieper in op die tien actiepunten. Noordhof onderscheidt vier aspecten van het transparantieprobleem: de macht en infrastructuur van een bedrijf (het kan niet); de bedrijfscultuur (het mag niet); de vaardigheden van een werknemer (ik kan het niet) en tenslotte de psychologische remmingen van een werknemer (ik mag het niet). Bij banken is er weinig ruimte voor openheid Banken zijn bijvoorbeeld strikte hiërarchische organisaties, waarbij de interne communicatie vastligt, wat weinig ruimte voor openheid biedt. Toch beseft men ook daar dat meer openheid de bedrijfsprestaties verbetert. Daarom moet de bedrijfsleiding een tegenmacht regelen, meelopers vermijden en criticasters serieus nemen. Verleidelijk is het om onderling als chefs een soort geheimtaal te spreken met veel turbowoorden die je op je MIT of mba hebt opgepikt. Onbewust werp je zo een drempel op voor anderen om zich in discussies te mengen. Jan Hille Noordhof heeft een vlotte pen, waarmee hij zijn kwart eeuw ervaring in fijne anekdotes omzet en de door hem gebruikte theoretische modellen in zinvolle praktische aanwijzingen vertaalt. Nee, hij predikt geen aanzet tot een post-liberale bedrijfsrevolutie, maar zegt: kijk goed in de spiegel naar jezelf, waarom jij zo’n moeite hebt om nee te zeggen, waarom je niet durft die aanmatigende chef duidelijk te maken dat je van zijn hitsige woordgrapjes niet gediend bent. Dagobert Duckcultuur of Pampercultuur Als je in die spiegel kijkt, kun je jezelf herkennen in een van de vijf door Noordhof beschreven persoonlijkheidstypen: De pleaser (‘Iedereen moet mij aardig vinden anders ben ik niets waard.’) De rampfantast (‘De wereld is een slangenkuil waarbij voortdurend uit onverwachte hoek gevaar kan opdoemen.’) Het verwende nest (‘Ik heb recht op een gezond en plezierig leven.’) De perfectionist (‘Ik mag geen fouten maken en anderen mogen dit evenmin.’) De moralist (‘Als de wereld bevolkt werd door mensen zoals ik, dan zou het een betere wereld zijn.’) Elk persoonlijkheidstype kampt weer met zijn eigen problemen, zijn eigen obstakels die overwonnen moeten worden voor hij een open discussie durft aan te gaan met zijn chef. Noordhof overtuigt in dit deel van zijn boek, ook omdat hij begrippen uit de managementliteratuur een eigen draai weet te geven. Ook fijn zijn z’n omschrijvingen voor verschillende bedrijfsstijlen, van Droogstoppelcultuur (naar binnen- en resultaatgericht); Dagobert Duckcultuur (naar buiten- en resultaatgericht); Pampercultuur (naar binnen- en relatiegericht); en Rockstarcultuur (naar buiten – en relatiecultuur). Die analyses zijn ook amusant, de lezer heeft uiteindelijk het meest aan de assertiviteitshoofdstukken van Waarom zeggen we niet wat we vinden? 

Boek - We deugen eigenlijk best wel, afgezien van wat massamoorden

 De mens is slecht. Onze beschaving is slechts een vernislaagje die onze oerdriften ternauwernood in bedwang houdt. Wij zijn allen geneigd tot het kwade (leren de meeste wereldgodsdiensten en schrijvers als Houellebecq ons), en slechts een doornenpad leidt naar het goede. Dus als de Titanic zinkt, vecht iedereen elkaar de boot af om in een reddingsboot terecht te komen. Net als in de film, toch? Of als een paar jongetjes op een onbewoond eiland belanden (zie het boek Lord of the Flies ), dan veranderen ze in woestelingen die elkaar afmaken, niet? Collega’s doen alles om elkaar zwart te maken bij de chef om zo promotie te kunnen maken, ja toch? Nee, roept Rutger Bregman in zijn nieuwe boek De meeste mensen deugen . Hij was ook altijd geneigd om in het slechte te geloven, maar ergens hoopte hij dat zijn wereldbeeld niet klopte. De man die in Davos miljardairs publiekelijk kapittelde vanwege hun hypocriete milieuplannetjes en ze opriep gewoon belasting te betalen, ziet toch overal het goede in de mens. Niet voor niets is de ondertitel van zijn boek ‘Een nieuwe geschiedenis van de mens’. Bescheidenheid kun je Bregman niet verwijten. Als we ons negatieve mensbeeld geloven (dat mensen niet deugen), gaan we elkaar zo behandelen. Dan halen we het slechtste in elkaar naar boven. Protofeministen De auteur neemt een monumentale taak op zich, om eeuwen cynisme en pessimisme te bestrijden. Dat doet hij niet door onze emoties te prikkelen, maar door een uitgebreid betoog. Net zoals de Israeliër Yuval Noah Harari in zijn bestseller Sapiens begint Bregman bij het ochtendgloren van de dierensoort homo sapiens. Onze voorvaderen waren geen ruwe grotbewoners die met een knuppel vrouwen veroverden, het waren protofeministen die samen met de vrouwen de taken verdeelden als jagers-verzamelaars. Het idee dat sapiens de neanderthaler uitmoordde, blijkt op foute interpretaties van bottenresten te berusten. Onze voorvaderen schilderden lieflijke grottekeningen van herten, mammoeten en paarden, niet van moord en doodslag. En zo gaat het verder. Van Paaseiland, waar geen kannibalen woonden tot beroemde experimenten uit de vorige eeuw. Zoals de Stanford-proef uit 1971, waar studenten helemaal niet in beesten veranderden zodra ze een gevangenbewaarder speelden en medestudenten moesten vernederen. Ze hadden er helemaal geen zin in, discussieerden met de onderzoeksleider Philip Zimbardo en saboteerden zijn sadistische opdrachten. Daarvan zag je niets terug in de onderzoeksresultaten. Bregman is op zijn best als hij dit soort experimenten onderuithaalt. Impulsen Daarna wordt het moeilijker, als hij worstelt met de vraag waarom goede mensen zulke afschuwelijke dingen kunnen doen. Wij hebben nu eenmaal goede en slechte impulsen, erkent hij. ‘We hebben een goed been en een slecht been, de vraag is welke we trainen. We zijn soms jaloers, we gaan vreemd, we liegen en we hebben vast wel eens iets gestolen. Maar in ieder van ons zit een kern die eerder goed is dan slecht.’ De mens heeft de wereld niet door bruut geweld veroverd, maar ‘omdat we beter in groepsvorm kunnen samenwerken. In de loop van de vele decennia zijn we juist een vriendelijker soort geworden.’ Daarom noemt Bregman ons de ‘homo puppy’. En Auschwitz? ‘Je moet héél veel moeite doen om een mens zover te krijgen dat hij een ander pijn doet. We zijn niet van nature vechtmachines die bij elke gelegenheid staan te juichen: “Hoera, we mogen gaan moorden!” Tsja, en toch doen we het. Arnon Grunberg noemde Bregman een ‘volkscommissaris voor optimisme en geluk’, bevangen door zijn eigen ‘heilsleer’. Onvermijdelijk brengt zo’n uitgesproken positieve boodschap een zekere drammerigheid met zich mee. Maar de man die eerder voor een universeel basisinkomen pleitte, heeft een trefzeker pennetje. Hij werkte vijf jaar aan dit boek en dat merk je als lezer. Dit is geen feitenvrij gewauwel, Bregman weet op zijn best een paar barsten in onze cynische vernislaag aan te brengen. Wij zijn de enige dierensoort die blozen: bewijs van onze unieke empathische vermogens. Samen kunnen we een betere wereld bouwen, hoopt Bregman, op school, op kantoor en in het parlement. De lezer slaat in ieder geval na voltooiing in een optimistischer bui De meeste mensen deugen dicht. 

Je leven radicaal omgooien: het kan echt, bewijst Hedwig Wiebes

 Met een pot thee en een goed boek op de bank kruipen en de rest van de wereld vergeten. Van jongs af aan deed ik niets liever. Toch gek dat het er naarmate ik ouder werd, steeds minder van kwam. Aan de andere kant: logisch ook, ik had het nou eenmaal druk. Druk met werk, druk met geld verdienen, druk met vrienden en familie zien, maar vaak nog het meest druk met bijkomen. Op de momenten dat ik een boek kon openslaan, begon ik liever aan een nieuwe serie op Netflix , met een diepe zucht leunde ik dan achterover. Ook dan bestond er even helemaal niets. Maar hoewel ik er de energie niet voor kon opbrengen, toch miste ik het lezen. Daarna ging het snel. Voor ik het wist, hield mijn eigen leven me gegijzeld. Zelfs de leuke dingen begonnen op elkaar te lijken en op een gegeven moment vroeg ik me af of het altijd zo zou blijven gaan – of was dit het punt waarop ik een keuze moest maken? Zou ik zo doorgaan? Wilde ik zo doorgaan? Ik moest tevreden zijn met wat ik had en deed, blij zelfs, maar de vastgeroeste patronen en alle verwachtingen, vooral die van mezelf, knaagden inmiddels zo hard aan me dat het pijn begon te doen. Ik besloot het leven dat ik kende gedag te zeggen en min of meer alles op te geven om in een oude Volkswagenbus te gaan rondreizen. Een droom, zeiden mensen, en dat wij het aandurfden die waar te maken. Ik zei dan maar niet dat het nooit echt een droom was geweest. Eerder een noodgreep. Ik moest weg – écht even helemaal niets meer. Ik hoopte maar dat ik ondertussen erachter zou komen wat ik dan wel wilde. Schone lei Inmiddels zijn we bijna drie jaar verder. Het was de meest fantastische maar ook heftige tijd van mijn leven, maar boven alles kwam ik erachter dat het dus mogelijk was. Opnieuw beginnen. Nou ja, niet echt opnieuw, maar met een enigszins schone lei. Ik had geen idee dat het mogelijk was om op je dertigste je leven nog zo radicaal te veranderen. Niet eens in praktische of financiële zin, maar eerder mentaal: wie dóet zoiets? Reikhalzend volgen we anderen die gekke dromen tot uitvoering brengen, en soms is er iets van een vonkje jaloezie, maar zouden we zoiets zelf willen? Je moet wel realistisch blijven. Grappig genoeg heeft het omgooien van mijn leven mij vooral geleerd dat het ‘m daarin niet zit. Het is geen oplossing, hoe graag we dat ook ervan willen maken. Toen ik mijn oude, drukke levensstijl inruilde voor eentje met weliswaar veel minder inkomen, maar wel veel meer tijd, had ik gedacht dat ik eindelijk al die dingen kon gaan doen die ik altijd zo graag deed, maar waar ik mezelf nooit de tijd voor gunde. Of de rust. Maar rondreizen kost een hoop energie, en permanent leven in een bus is rete-onpraktisch. Ik snap wel waarom vrijwel alle nomaden in de wereld inmiddels in huizen zijn gaan wonen. Aan lezen kwam ik nog steeds nauwelijks toe, er viel altijd wel iets te doen. Langzaam begon ik te snappen: de belangrijke dingen moet je niet aan het toeval van het bestaan overlaten, daar moet je tijd voor máken. Boeken verslinden En zo kwam het dat ik ben gaan lezen, écht lezen. Voor het eerst sinds ik als kind stapels boeken inruilde bij de bibliotheek ben ik onderweg weer boeken gaan verslinden. Natuurlijk is er nog steeds Netflix, en op vermoeiende dagen is passief achteroverleunen de enige manier, maar ik leer steeds beter luisteren naar wat ik óók nog wil. Sterker nog, ik ben zelfs gaan schrijven. Voor mezelf, buiten mijn werk als journalist om. Dat rondreizen in een bus mocht dan geen Grote Droom zijn geweest, het uitbrengen van een boek was dat des te meer. Heel heimelijk dan, want in deze wereld die draait om hypotheken, carrièrepaden en targets voelt het soms lachwekkend om dat alleen al hardop uit te spreken. Je moet wel realistisch blijven. Maar het kan dus, dat wat je wil. Je zal er iets voor moeten inleveren, maar het kan. Iets radicaal anders doen – of gewoon nét iets meer van wat je jezelf steeds minder bent gaan gunnen. Ineens houd ik nu mijn eigen boek vast. Het mag. Intermediair mag via Facebook drie exemplaren van het boek van Hedwig Wiebes weggeven. Klik hier om mee te doen . 

Boek – Je hoeft niet altijd opgewekt te zijn, waar denk je dat die burn-outs vandaan komen?

 Stel nou dat het lukt: door bikram yoga en een sportsixpak ben je fysiek en mentaal in topconditie, je hebt je cv op orde, werkt hard, drinkt uit eigen wil alcoholvrij bier en zorgt dat je collega’s jou een topper vinden. Wat in de zelfhulpindustrie als ideaal geldt (denk aan Apples Think Different, of Nikes Just Do It! of Impossible is Nothing van Adidas: jij moet aan de slag om zo perfect mogelijk voor de dag te komen) is de nachtmerrie van auteur Marian Donner. De nachtbraker, essayist, psycholoog in de liefde en ooit ontwikkelingswerker wil ons bevrijden van dat ideale mensbeeld. De Instagrammers met hun BMI van 11 en hun pizza-ontbijt, de winnaars met hun succesvolle baan terwijl jij van de ene tijdelijke baan naar de andere klus hosselt: Marian Donner klaagt dat systeem aan en wil ons bevrijden. ‘Jij bent niet het probleem, dat is de wereld. En het verdwijnen van de menselijke maat.’ Eerst de hel volgens Marian Donner: in de klassieker Brave New World van Aldous Huxley is het de mensheid eindelijk gelukt om continu gelukkig te zijn. Pijn en verdriet zijn uitgebannen, er bestaat geen verveling, wanhoop of eenzaamheid meer, geen angst voor de dood, geen keuzestress. Donner: ‘In feite is het precies de wereld die zo veel mensen nu voor zichzelf hopen te creëren. Deze heerlijke nieuwe wereld is er een van arbeid en entertainment, van een vredig leven in balans, zonder verleden of toekomst, de mens leeft in het nu, in de kalme extase van bereikte vervulling.’ Menselijke maat Niet voor niets heet Marian Donners antwoord Zelfverwoestingsboek . Zij pleit juist voor de vrijheid om ondoelmatig en ongelukkig te leven. Om nutteloos, vervelend en klagerig te zijn. Perfectie is saai, een sixpack een onbereikbaar ideaal dat bovendien niets bijdraagt aan een fijne relatie of interessante seks. Nee, van de auteur moeten we stinken, drinken, bloeden, branden en dansen. Nou ja, we moeten niets, misschien één ding: niet meer zo streng zijn voor onszelf. Waarom zadelen we onszelf op met burn-outs? Waarom zoeken we de oplossing bij onszelf? Nee stupid , roept Donners, het is het systeem, de maatschappij waarin we steeds sneller steeds meer willen. ‘Het gaat erom de wereld te veranderen.’ Donner wil terug naar de menselijke maat, geen Huxley-utopie nastreven maar lekker doorzakken, te veel eten, je examen verknallen en nog veel meer. Donner heeft een merkwaardige obsessie met drank. Als we het maar op een zuipen zetten, vergeten we onszelf en de onvermijdbare kater na afloop. Ze heeft een soort romantisch bohemiengevoel, waarbij iedereen zichzelf kan bevrijden door met kots op de Zara-slippers ’s ochtends wakker te worden. Door drank of drugsgebruik spijbel je, je ontsnapt aan de werkelijkheid, uit je eigen hoofd. Je schakelt je eigen verstand uit. ‘Elk mens zou moeten leren laveren tussen de rede en de roes.’ Ontsnappen aan de ‘slavernij van de Tijd’, heb je daar een overdosis alcohol voor nodig? Overmaat aan positiviteit Veel sterker is haar aanklacht tegen de feelgood-school. Niet zozeer dat je moet streven naar een opgewekt humeur (altijd fijn), maar dat je alle ellende in het leven opgewekt moet ondergaan. ‘De fantasie is niet dat alles leuk, leuk, leuk moet zijn, maar dat we positief moeten omgaan met alles wat níét leuk is. Dat we opgewekt onze schouders eronder zetten, problemen als kansen zien, pijn als uitdaging, en blijven proberen om zo productief mogelijk te zien.’ Door een overmaat aan positiviteit die de huidige prestatiesamenleving kenmerkt, krijgen we aandoeningen als depressies en burn-out. Jaja, we moeten minder streng zijn voor onszelf. De meeste ellende overkomt ons. Hetzelfde geldt overigens voor positieve zaken. Zo haalt Donner zangeres Anouk aan, die tijdens het tv-programma College Tour wordt gevraagd of ze nog tips heeft. Nee, antwoordt ze. Ze heeft gewoon mazzel gehad. Heel veel mensen konden beter zingen, maar die zijn niet beroemd geworden. ‘Bijna iedereen werkt heel hard,’ zegt Donner, ‘toch zijn er te veel mensen die het niet halen.’ Voor één zangeres aan de top zijn er honderden anderen die in het schnabbelcircuit blijven plakken. Vaak een kwestie van geluk. Het Zelfverwoestingsboek biedt een verfrissend tegengeluid. Een maatschappelijke revolutie tegen de prestatiecultuur zal Donner niet ontketenen, maar haar vlot geschreven pamflet is goed voor een paar uur prikkelende gedachten. Verplicht combineren met een flinke bel riesling. 

Boek – Die hogere klanttevredenheid, hoe flikte de NS dat eigenlijk?

 Toen Roger van Boxtel in 2015 begon als president-directeur bij de NS, lag het bedrijf ‘op zijn gat’. Het kwam volgens de ceo ‘regelmatig ongunstig in het nieuws en de operationele prestaties bleven achter’. Tussen 2010 en 2015 bleef de tevredenheid steken op maximaal 75 procent van reizigers die de spoorwegen een 7 of hoger gaf. Van Boxtel: ‘NS had een prestatieplafond bereikt.’ Vorig jaar vond 86 procent van de reizigers dat het bedrijf een 7 verdiende. Hoe is die sprong voorwaarts gelukt? Bedrijfskundige en prestatiedoorbrakencoach Paul van Schaik, bestuurscoach Alfred Schmits en projectleider ‘spoorboekloos rijden’ (traject Eindhoven-Amsterdam) Dennis Stout kregen de taak om ondanks allerlei verbeteringstrajecten en verbouwingen de reiziger tevreden te houden. En natuurlijk ook de 22.000 medewerkers, die dagelijks de stroom van 1,25 miljoen mensen mogelijk moeten maken. Doordat het bedrijf tegen een prestatieplafond aanliep, moest men een nieuwe tactiek verzinnen. Dat werd de Lean-methode. Geen garantie op succes, want 88 procent van de pogingen faalt. Dat komt vooral doordat ze de nadruk op kostenreductie leggen. Hoe kunnen we het bedrijf leaner and meaner maken? Dat gingen ze bij de NS anders doen. Hoe dan? Dat staat in het boek Wij is belangrijker dan why , geschreven door Van Schaik, Schmits en Stout. Dat levert meteen een groot probleem op: wij van Wc-eend adviseren Wc-eend. Dit is geen zwartboek van de reizigersvereniging Rover. Dat hoeft ook niet, maar een beetje meer zelfkritiek had een smakelijker leesboek opgeleverd. Medewerkers betrekken bij veranderingen Desondanks is het boek interessant, omdat het laat zien hoe een enorm bedrijf gebruikmaakt van de Lean-methode. Die methode legt een grote nadruk op de rol van de mens in veranderprocessen. In plaats van rationaliteit en logica staan emoties centraal. Bij veel veranderingsprocessen ligt de nadruk op ‘why’: als iedereen maar het doel snapt, dan belanden we daar samen wel. ‘Dat is niet onze ervaring’, schrijven de auteurs. Veranderingen komen op gang als organisaties erkennen dat mensen uniek zijn en dat hun emoties hun gedrag bepalen. Die mensen moeten individueel en in samenwerkingsverbanden ‘leerreizen’ maken. Samen organiseer je verandering, anders lukt het nooit. De drie auteurs en de NS leggen de nadruk op ‘wij’, de samenwerkingsteams, en pas daarna kijken ze naar ‘why’, wat die teams gaan doen. Al die eigenzinnige conducteurs en machinisten moeten het gevoel hebben dat er naar ze geluisterd wordt, anders krijg je geen enkele verandering er blijvend door. Het doel (maximale reizigerstevredenheid) moet vertaald worden naar de werkvloer: loketmedewerkers willen dat klanten die met vragen komen de juiste antwoorden krijgen en daardoor tevreden zijn. De leiding bepaalt ‘wat en waarom’, de werkvloer kijkt naar ‘hoe’. Betrek medewerkers bij veranderingen, is misschien wel de belangrijkste les van dit boek. Waarde creëren voor de klant In de Lean-methode staat de klant centraal. Alles wat een organisatie doet, moet erop gericht zijn om waarde te creëren voor de klant. Dat is een uitstekende manier om verspilling tegen te gaan, want zaken die geen waarde hebben voor de klant, vallen af. Met Lean lever je met de minste inspanning de maximale toegevoegde waarde voor de klant. De Lean-methode werd bedacht door werkplaatschef Taiichi Ohno van Toyota. Daar werd het Toyota Production System op gebaseerd, dat in 1990 bekend werd door het Amerikaanse boek The Machine That Changed the World . Concreet bij de NS betekende de Lean-methode bij het invoeren van het spoorboekvrije traject Amsterdam-Eindhoven: Alles is erop gericht dat elke trein op tijd rijdt Maak een dagelijkse dienstregeling die goed en realiseerbaar is Leid medewerkers op Ondersteun medewerkers met juiste hulpmiddelen en tools Meet elke dag of je de prestatie hebt geleverd, en leer van elke afwijking Management krijgt er toch van langs Nog even over het al dan niet kritische gehalte van dit boek: het management krijgt er toch stevig van langs, zei het dan in beleefde formuleringen, die extra bruut uitwerken. Over het invoeren van veranderingen, waarbij de directie een half jaar heeft om het besluit te nemen, de afdelingsleiders een cursus van een week krijgen, en het personeel van de werkvloer 10 minuten krijgt om zich de verandering in de praktijk eigen te maken. Dat stuit nogal eens op weerstand. Vooral als de verandering door een energieke externe manager/coach wordt ingezet, die voor het eind van het programma alweer bij een ander bedrijf gedetacheerd is. ‘Why’ is dan wel duidelijk, maar ‘wij’ sukkelt erachteraan. Lees dit boek en je weet hoe jij het anders gaat doen. 

8 sportboeken met 8 wijze lessen voor jouw carrière

 1. Beware what you wish for Frank Woestenburg: Marianne Timmer In haar door Frank Woestenburg medegeschreven autobiografie vertelt Marianne Timmer hoe onverwacht haar droom uitkwam: twee gouden medailles op de Olympische Spelen van Nagano. Maar daarna begonnen de drama’s voor de kersverse ijskoningin. Hoe ga je om met megapopulariteit en torenhoge verwachtingen, en hoe krijg je weer zin in schaatsen om het schaatsen? Timmer ging door diepe dalen, om acht jaar later in Turijn weer goud te scoren. Let op als je die droomfunctie te pakken krijgt die je altijd wilde hebben: het zwarte gat is niet ver. 2. It’s all about trust Michel van Egmond: Deal Voetbalmakelaar Rob Jansen (die van Dennis Bergkamp, Pierre van Hooijdonk, Dick Advocaat etc.) geeft een blik achter de schermen over hoe voetbalmiljoenendeals in het echt worden gesloten. Iedereen bedriegt iedereen in het wereldje, zwart geld, skyboxes en valse beloften vliegen je om de oren. Hoe komt het dat Jansen nog steeds een van de groten is? It’s all about trust . Discretie en je altijd aan je woord houden staan voorop. Ook al word je omringd door intriganten, doe er niet aan mee, want jouw goede reputatie kan maar één keer stuk, en dan duurt het jaren voor je die terug hebt. Zo win je het vertrouwen van jouw chefs, directeuren en ceo. 3. Teamsucces verkrijg je door te werken vanuit het team, niet vanuit het individu Michael Lewis: Moneyball Het beste management- en sportboek aller tijden. Lewis beschrijft hoe de eigenwijze trainer Billy Beane zonder geld, maar met veel statistische kennis en oog voor ongekende talenten in spelers, een honkbalteam samenstelt dat de play-off haalt. Beane (in de gelijknamige verfilming gespeeld door Brad Pitt) vertrouwt niet op de intuïtie van zijn scouts, maar op kurkdroge data. Hij kiest niet voor sterren, niet voor het individu, maar denkt vanuit het team. De leden van een topteam vullen elkaar op onverwachte wijze aan. Stel je team net zo samen als Beane. 4. Superzen met een marathon Haruki Murakami: Waarover ik praat als ik over hardlopen praat De Japanse cultschrijver Haruki Murakami verkoopt honderdduizenden boeken over pratende schapen, agressieve kabouters, jazzplaten, de beste spaghetti en nog veel meer. Maar zijn allergrootste passie koestert de bestsellerschrijver voor de marathon. De pijntjes, het grote genot van de finish, maar vooral de eenzaamheid bekoren hem. Hij benadrukt dat hij geen talent heeft voor sociaal gedrag, en dat daarom de marathon perfect voor hem is. Het is een zelfzuchtig genoegen, maar wat is daar eigenlijk verkeerd aan, vraagt Murakami. Schrik er niet voor terug om net zoals Haruki tijd en ruimte voor jezelf op te eisen. Als je een grootse prestatie wil neerzetten, moet je het koffiegeleuter van de anderen tijdelijk opzijzetten. Wees zen, en haal lijdend maar glorieus jouw eindstreep. 5. Elk voordeel heeft zijn nadeel Pieter Winsemius: Je gaat het pas zien als je het doorhebt Johan Cruijff blijft, ook na zijn dood, een eeuwige inspiratiebron voor trainers, managers, voetbaltalentjes en taalwetenschappers. De man die zowel in het Nederlands als het Spaans (‘en un momento dado’) zowel het voetbalspel als de taal vernieuwde, blijft populair. Voormalig milieuminister Winsemius analyseerde het taalgebruik van de messias uit de Watergraafsmeer en ontleedde er wijze lessen aan. Zoals de vraag of je met zestien goede spelers ook één goed team hebt. De bekendste – elk voordeel heeft zijn nadeel – wijst ons op het feit dat achter elke meevaller een gevaar schuilt, dat achter de wolken nog meer wolken komen. Een promotiekans lijkt aantrekkelijk, maar is het de dagelijkse forensenhel waard? 6. Stand by your woman Hard Gras 126 (juni 2019): ‘Sarina en haar meiden’, met artikelen van Anna Enquist, Robert Vuijsje e.a. over het WK vrouwenvoetbal Rosa van Gool zoekt in het WK-nummer van kwartaalblad Hard Gras antwoord op de vraag ‘Kunnen mannen eigenlijk wel goed over vrouwenvoetbal schrijven?’ Ze bewijst in ieder geval dat zij het wel kan in deze special over de Nederlandse leeuwinnen. Reservekeeper Lize Kop (en hond Mazzel) komt uitgebreid aan het woord en ook haar teamgenoten laten van zich horen. Zoals dit traditioneel herenblad bewijst: vrouwen hebben niemand anders dan elkaar nodig en laat de criticasters à la Johan Derksen (die in elk bedrijf rondlopen) lekker stikken. 7. Hoogmoed komt ten val Juliet Macur – De leugens van Lance Op zijn 20ste begon wielercoureur Lance Armstrong al aan de doping. Decennialang wist hij uit de handen van de dopingcontroleurs te blijven, hij voelde zich onoverwinnelijk, hij had immers kanker overwonnen en zeven gele truien in zijn huis hangen. New York Times -verslaggever Juliet Macur kent geen genade met de leugens van Lance en tekent een haarfijn portret van een meedogenloze en wraakzuchtige winnaar die tot het laatst op zijn juridische survival rekende. Al is jouw leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. 8. Maak een comeback: it ain’t over until it’s over Norman Mailer - The Fight De schrijversblik op The Rumble in the Jungle , het gevecht om de wereldtitel zwaargewicht tussen Muhammad Ali en George Foreman, in Kinshasa, 1974. Norman Mailer mocht meekijken tijdens trainingen van zowel Ali als Foreman, sprak beiden uitgebreid en geeft een virtuoos tijdsbeeld. Ali had al lang niet gevochten en wilde in Zaïre bewijzen dat hij nog steeds de greatest was. En dat lukte na een uitputtingsslag: de prater sloeg de stille kolos knock-out. Als jij down en out bent: rust uit in je vakantie, maak plannen en weet dat iedereen een comeback kan maken. Je hebt meer stille vrienden dan jij zelf weet. 

Boek – Waarom je negatieve gedachten als scheten moet zien

 In Nederland heb je altijd de wind tegen, weet iedereen met een scholierenverleden in de polder. Dus als je dan weer eens na je werk tegen een forse bries opzwoegt, komen automatisch negatieve gedachten in je hoofd opborrelen. Waarom ben ik niet op de bus gestapt; ik moet niet zo krenterig zijn en een e-bike aanschaffen; tijd voor een andere baan dichter bij huis. Tot een tegenligger je tegemoetkomt, een brede glimlach op het gezicht terwijl zij achteloos met grote vaart naar haar bestemming peddelt. Dat was jij vanochtend, wat is er veranderd in die paar uur? Dat een negatieve gedachtenwervelstorm opsteekt, daar heb je nauwelijks controle over. Laat die gedachten los, en beschouw ze als scheten die komen en gaan. Aldus Jelle Hermus, die in 2018 met Steeds leuker een zeer succesvol zelfhulpboek publiceerde. Hij timmert vanuit Delft al langer aan de weg met zijn veelgelezen website soChicken.nl, waar hij simpele recepten serveert om je leven steeds leuker te maken. Nu is er een vervolgboek, Leven met wind mee . Minder drama in je leven, meer rust in je hoofd, belooft Hermus. Daar lusten de soChicken-bezoekers wel pap van, want het boek staat al weken in de top van bestverkochte non-fictie in Nederland. Geen juichverhalen Waar heeft de auteur zijn succes aan te danken? Allereerst moet je als zelfhulpboekenauteur zelf succes uitstralen, bij gebrek aan een erkend zelfhulpdiploma. Met glimlach op het gelaat stapt Jelle het leven tegemoet, knus samenwonend met zijn vriend en sinds kort een adoptiekind erbij (de kleine komt overigens nog niet in het nieuwste boek voor). Hij voelt goed aan dat zijn Nederlandse publiek juist niet op juichverhalen zit te wachten en relativeert regelmatig zijn eigen levensgeluk. Toch is duidelijk dat hij het goed met zichzelf heeft getroffen. Hermus weet dat levensgeluk in simpele regels te verklaren en te formuleren. Vooral op soChicken.nl vind je talloze voorbeelden hiervan, zoals drie manieren om je ochtend goed te beginnen: een paar minuten stretchen, je smartphone met rust laten en een paar keer diep ademhalen – als mediteren niet lukt. In Leven met wind mee kijkt Hermus minder naar allerlei activiteiten buiten de deur, maar vooral naar alle negatieve gedachten in je hoofd. Hij ziet alle gedachten dus als scheten, waar je nu eenmaal weinig controle over hebt. ‘Gedachten zijn sensaties. Net als aanraking, smaak en andere sensaties. Ze komen en gaan, als wolken aan de lucht.’ Dus zinloos om daar te veel aandacht aan te geven. Wel mediteren Hermus’ methode om tot zo’n relativerend bewustzijn (en een lichtblauwe hemel zonder wolken) te komen: mediteren. Elke dag, maximaal twee keer. Het doet er niet toe hoe lang, als je maar je brein leeg veegt en al mantra-mompelend de innerlijke stilte en leegte vindt. Dan leer je als een soort buitenstaander naar al je eigen overpeinzingen te kijken. Als dat lukt, belooft de auteur je ‘kalmte, compassie en dolle pret’. ‘Gedachten veroorzaken vrijwel alle problemen in je leven. Als we onze gedachten anders leren bekijken, dan kunnen we in één klap een heleboel tegenwind uit ons leven schrappen.’ Regelmatig mediteren helpt je ‘de lichtjes inschakelen in alle gebieden in je leven, waardoor alles eenvoudiger en leuker wordt’. Hermus komt met de nodige bewijzen, maar dit is geen populair-wetenschappelijk boek, dus de nadruk ligt op zelf aan de slag gaan (al staan de meditatieoefeningen dan weer op de website ). Hij benadrukt dat geen enkele gedachten per definitie goed of slecht is, Hermus is niet van de Amerikaanse school van positief denken (‘als je het maar écht wilt, dan gebeurt het ook, zie The Secret ); je moet juist alle gedachten relativeren. Enige uitstap in het boek is het besef van tijdelijkheid. We gaan allemaal dood, het is wat het is. Gelukkig leert mediteren ons relativeren, weet Hermus. Van glimlachende jonge vader verandert hij langzamerhand in een meditatiedrammer. Daar moet je tegen kunnen, dan is dit een heerlijk lichtvoetig, vlot geschreven boek. 

Boek – Keiharde zelfhulp doet pijn, echte vrijheid zit in zelfbeperking

 Het is een rare tijd om succes in zaken te hebben. Business is booming, werkloosheid minimaal, carrièrekansen in een vergrijzende arbeidsmarkt helemaal top, de welvaart is in Nederland groter dan ooit. Aan de andere kant staan inkomensongelijkheid, corruptie en de klimaatapocalyps. Heb je een vette baan bij een Unilever of Shell met leuke bonus, moet je je nog verdedigen op verjaardagsfeestjes! Antwoord is dan vaak ‘we geven mensen gewoon wat ze willen’. En dat klopt ook volgens bestsellerauteur Mark Manson: wij consumenten krijgen snellere downloadtijden, zuiniger auto’s en goedkopere neushaartrimmers – hoe slecht kan dat nou zijn? Nou, als iedereen krijgt wat hij wil, hebben we een probleem, constateert Manson. Zelf wil hij een megazak marshmallows, een villa van 8 miljoen en alleen maar wagyusteaks eten. Manson: ‘Wat ik wil is te erg voor woorden. Waarom? Omdat mijn voelende brein de leiding heeft, en mijn voelende brein is als een chimpansee die net een fles tequila heeft gedronken en zich er vervolgens in afgetrokken heeft.’ Mensen willen afleiding, geen synthetische nier of een nieuw type veiligheidsriem. We laten ons graag ‘in slaap wiegen door middel van hersenloos consumentisme’. Het bedrijfsleven bepaalt en manipuleert wat wij willen. Is dat erg? Ja, vindt Manson, want we raken geobsedeerd door comfort en plezier. Dat levert geen vrijheid op, maar verslaving aan Instagram, slechte Netflix-series en Easyjet. ‘Dan ben je de gevangene van je eigen pleziertjes. Als je zo leeft heb je altijd behoefte aan een externe vorm van comfort of validatie.’ Keuzestress Terwijl New Yorker en blogger Manson (2 miljoen views per maand) juist wil dat we echte vrijheid ervaren. Hij schrijft uiteindelijk met Alles is f*cked een zelfhulpboek. Het is het vervolg op De edele kunst van not giving a f*ck . Manson fuckt er graag op los om onze aandacht vast te houden, om de boel op te fokken. Zijn doel is om ons te laten beseffen dat we geen twintig soorten cornflakes nodig hebben om gelukkig te zijn. Meer keuze betekent niet meer vrijheid, maar keuzestress. Echte vrijheid zit in zelfbeperking, in kiezen wat je wilt opgeven. Plezier is nooit blijvend. Maar je zult altijd kunnen kiezen wat je wilt opgeven. Dat betekent commitment naar slechts een beperkt aantal dingen, je partner, gitaar blijven spelen, je inzetten voor de buurt. En niet ‘lifehacking’: in één maand karate leren of een nieuwe taal. Dan wil je het resultaat van een verplichting krijgen zonder dat je die verplichting aangaat. Maar no pain, no gain . Het leven kost pijn, vertelt Manson herhaaldelijk. Zonder opofferingen kun je niet genieten van je overwinning. Als je tegenstander met tennis veel slechter is, betekent winnen niets meer. De basis van Mansons boek is het idee dat we een voelend brein en een denkend brein hebben. We denken dat ons denkend brein de beslissingen neemt, maar wetenschap, feiten, bewijzen spelen een kleine rol. Het voelende brein blikt vooruit op de toekomst en koestert dus hoop en kiest tussen een tosti ham-kaas of een quinoasalade. Accepteer dat je geregeerd wordt door je emoties en speel daarmee. Misschien geen originele gedachte, maar de auteur weet er in zijn vlotte bloggerstijl meerwaarde aan te geven. Een ander interessant punt dat Manson behandelt (naast Gucci, YouTube, Nietzsche en veel meer) is dat van antifragiliteit: dingen worden beter vanuit chaos en wanorde. Een beetje pijn is nodig om verder te komen. Liever een prikje voor een vaccin dan sterven aan de tyfus of mazelen. Als je ouders via veel geld jou illegaal Yale en een carrière inloodsen, heb je toch minder voldoening van je 13de maand dan als je het zelf via ploeteren en bijbaantjes hebt gepresteerd. Uiteindelijk doel is dat je beseft dat alles fucked is, maar dat dat er niet toe doet en jij gewoon moet ‘zijn’. 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.