Zelf leren programmeren – Deel 5: Boom Shakalaka!

Mijn programmeer-skills zijn de afgelopen maand met sprongen vooruit gegaan. Ik durf inmiddels te stellen dat ik HTML en CSS begrijp. Dat kostte wel wat bloed, zweet, tranen en vooral een diepe zoektocht naar pure discipline.

Onlangs woonde ik een panel bij met een aantal vrouwen die vertelden hoe zij in de techwereld terecht zijn gekomen. Een ervan werkte in het centrum van de Amerikaans politiek. Nou, die deed even een boekje open. ‘Being a programmer at Capitol Hill is a disaster, because nothing f*cking works!’ Blijkbaar maakt de fax daar nog overuren. Geen wonder dat Hillary Clinton ten tijde van haar ministerschap haar eigen e-mailserver gebruikte.

Maar naast sappige politieke roddels werd er ook bruikbare informatie gedeeld. De crux van goed leren programmeren zit in het draaien van veel vlieguren. ‘Maak er een gewoonte van’, zei een panellid. ‘Je zou bijvoorbeeld iedere dag een uur kunnen programmeren. Er bestaat zelfs een challenge voor, 100 Dagen Coderen.’ Nou ben ik niet competitief aangelegd, maar ik hou wel van een uitdaging. Zo deed ik eerder met twee collega’s de Helweek en bracht toen 36 uur non-stop op mijn werk door. Honderd dagen achter elkaar coderen is precies de stok achter de deur die ik nodig heb om deze materie echt in de vingers te krijgen.

Dwingende onzin

Thuis zoek ik op wat de challenge precies inhoudt. Inderdaad, iedere dag een uur coderen en het maakt niet uit wat. Je mag erover lezen, ermee pielen, iets gaan bouwen, wat jij wilt. Maar je mag geen dag overslaan. Want als je dat doet, zo luidt de psychologie erachter, dan is het te makkelijk om de dag erna weer te skippen. Daarnaast is het de bedoeling dat je iedere dag je vorderingen tweet met de hashtag #100DaysofCode en dat je de voortgang van minstens twee andere challengers liket. Dat klinkt als stomme dwingende onzin, maar het werkt stiekem toch stimulerend. Op mijn eerste tweetje komt een golf aan likes en retweets en ik krijg er meteen volgers bij.

Zoals altijd begin ik voortvarend en doe ik de eerste dagen zelfs meer dan een uur. Maar op dag 4 maak ik overdag een stevige hike in het bloedhete Washingtonse weer en moet er een dutje aan te pas komen om dit vege lijf weer op te peppen. Uiteindelijk ga ik ’s avonds laat pas aan de slag en hou ik het na een half uurtje alweer voor gezien (niet doorvertellen aub).

Het voelt als een mijlpaal als ik op het eind van dag 7 de training ‘HTML & CSS basics’ afrond. Kroon op het werk komt als ik manlief mijn eerste zelfgebouwde webformulier laat zien. ‘Daar ben ik echt jaloers op dat je dat al kan’, zegt-ie tegen mijn stralende gezicht. Het is leuk om iedere dag bij te leren. Natuurlijk gaat niet alles zonder slag of stoot. Soms lukt iets na tien keer proberen nog niet en zit ik mokkend achter de laptop.

Mijn grote, grote hulp bij de challenge is de site freeCodeCamp, die je mini-stapje voor mini-stapje door het codeerproces helpt. En na ieder geslaagd mini-stapje volgt een aanmoediging van jewelste. ‘You succeeded!’ of ‘Keep calm and code on!’ of, mijn favoriet, ‘Boom Shakalaka!’

Het werkt, want je ziet meteen resultaat, denkt dat je het kan én je wordt er vrolijk van.

Heb je tips of een opmerking voor Barbara? Mail haar op info@barbaranoordermeer.nl en volg haar challenge op Twitter.