4 succesfactoren van Chinese ondernemers om onder de knie te krijgen

 1. Netwerken Netwerken is een mogelijkheid om te kijken waar anderen mee bezig zijn en zelf op de radar te blijven. Netwerken is ook een manier om informatie te krijgen, ideeën te testen en reacties te peilen. Het is handig om een nieuwe kennis voor een lunch uit te nodigen. Netwerken gaat altijd samen met eten en drinken en ik heb in Azië weinig vergaderingen meegemaakt zonder versnaperingen. Ga je naar een zakelijke bijeenkomst in Azië? Neem gewoon een doos donuts of chocolade mee. Je zult verrast staan hoe positief dat gebaar gewaardeerd wordt. Van mijn vroegere baas kreeg ik als tip om bij een officiële netwerkbijeenkomst wat eerder te komen en een praatje te maken met iemand die ik nog niet kende. Ik vroeg die persoon dan naar zijn mening over iets leuks of actueels, en bij de voorstelronde kon ik dan herhalen wat die nieuwe vriend mij net verteld had en hem zo flink in de schijnwerpers zetten. Anderen prijzen en opwaarderen geldt als goede manieren. Als een Chinees jou een compliment maakt, dan mag je dat nooit aannemen: je zegt dan ‘nali, nali’, het is niet waar, het is niet waar. Dit is een beleefdheidsspel, de grammatica van de cultuur. 2. Negatieve zaken positief herkaderen Na de bevrijding was er in Nederland nog voedselschaarste. Chinese ondernemers maakten hier handig gebruik van door goedkoop loempia’s te verkopen om op deze manier de Nederlandse bevolking kennis te laten maken met de Chinese keuken. De Chinese restaurants waren een gat in de markt. Zij waren een ‘ first mover ’ met een sterk concurrentievoordeel dat moeilijk na te apen was en zo creëerden ze een nieuwe markt. Chinezen zijn scherp op nieuwe kansen en kunnen ook snel schakelen. Ze beginnen heel snel een bedrijfje en denken daarbij niet echt na; ze beginnen gewoon en nemen al doende beslissingen. Ook in persoonlijke gesprekken is het belangrijk om alleen over goede en positieve zaken te spreken. Een conflict uitpraten is er niet bij. Net doen alsof er niets aan de hand is zorgt ervoor dat niemand gezichtsverlies leidt, en dat schept weer nieuwe kansen. 3. Onopvallend zijn Veel van mijn Chinese gesprekspartners zijn erg bescheiden, en het geldt als onbeleefd om op te scheppen. Als je een nieuw product of dienst aan de man wilt brengen, is het belangrijk om niet op te scheppen en er ook niet veel over te praten. Geef je gesprekspartner wat informatie, een sample en praat dan over heel andere dingen. Hoe meer je pusht, hoe minder succes je gaat hebben. Chinezen pushen zelf ook niet. Langzaam zijn ze bezig hun invloed in de wereld uit te breiden: 5G-netwerk in Monaco, kredieten voor Griekenland, Servië en Montenegro, grote infrastructuurprojecten over de hele wereld, maar China blijft onopvallend en bescheiden. Grote bedrijven als Alibaba creëren ecosystemen van talloze bedrijven, waarmee de grote bedrijven samenwerken. Ver van Beijing en niet gehinderd door veel regelgeving kunnen bedrijven veel experimenteren. Dit wordt niet aan de grote klok gehangen, en om zicht te krijgen op de enorme innovatiekracht van Chinese ondernemers moet je echt de taal spreken, en dan nog moet je goed zoeken. Chinese relaties hopen dat China de 5G-technologie gaat uitbouwen, waardoor Chinese bedrijven veel meer invloed kunnen uitoefenen op de global supply chains . Gedraag jezelf ook onopvallend, maar complimenteer Chinezen uitbundig met hun land, de natuur, de mensen en hun eten. Chinezen zijn enorm nationalistisch, maar dat laten ze niet altijd zien. 4. Hard werken De groei in productiviteit was volgens het IMF de belangrijkste reden voor de groei van China in de periode 1978-1994. Veel Chinese ondernemers in Azië hebben zelf nog armoede gekend en zijn daarom enorm gemotiveerd om hard te werken. Voor veel Chinezen is de manier waarop iemand eet een signaal van hoe hard iemand werkt. Langzame eters worden gezien als lui, tijdens de lunch verdwijnen imposante hoeveelheden voedsel binnen enkele minuten. Beantwoord mails en telefoontjes ook na het werk of in het weekeinde. Dat laat zien dat je iets voor hen doet en dat je ook betrouwbaar bent. In China bestaat de 24-uurseconomie veel meer dan bij ons. Hard werken valt op en wordt beloond. Succes! 

Volgtip: drie goeroes die laten zien hoe je permanent vakantie kunt houden

 Voor een groot deel van Nederland zit de vakantie er alweer bijna op. Voor de redactie van Intermediair was de zomervakantie een moment om te reflecteren op het afgelopen halfjaar en te ontspannen na de drukke eerste maanden van 2019. Mijmerend over zon, zee, strand en hoe we ons werk relaxter kunnen inrichten, leek dit ons het juiste moment om het idee van locatieonafhankelijk werken, oftewel remote work te onderzoeken. Het leven van digitale nomaden, zoals het leven van onze columnist Hedwig Wiebes , lijkt ons zo gek nog niet. Daarom gingen we op zoek naar drie goeroes die je wilt volgen om vanuit een strandtent in Bali, Brazilië of België dik geld te verdienen. 1. Huis in de backpack ‘The Backpacker Intern’, Mark van der Heijden, zegde na zeven jaar als copywriter te hebben gewerkt zijn vaste baan vaarwel. Hij stopte zijn huis in zijn backpack en verliet Nederland in 2014. In de twee jaren die daarop volgden, werkte hij als creative in 27 landen op zeven continenten voor 32 verschillende bedrijven, zoals Amnesty International, Red Bull, Ogilvy en Unicef. En dat allemaal gratis! Het enige wat de bedrijven moesten doen, was hem een opdracht geven waar hij aan kon werken, en het regelen van voedsel en een onderkomen. Dit leverde hem naast een idioot groot netwerk en een enorme berg aan (werk- en reis)ervaring ook zijn huidige job op. Van der Heijden heeft Wanderbrief opgericht. Een digitaal platform waar duizenden remote workers elkaar vinden, waar opdrachten worden geworven, samenwerkingsverbanden worden aangegaan en evenementen worden georganiseerd. Daarnaast is Mark een veelgevraagd spreker waarvoor hij de hele wereld over reist. 2. Start-ups Pieter Levels is een van ’s werelds bekendste indie-makers: iemand die met een laptop en wat digitale tools zelf producten bouwt. Op die manier helpt hij start-ups te groeien, zonder ingehuurde softwaredevelopers en zonder startkapitaal. Hij doet dit al zes jaar lang vanuit elke plek ter wereld. In 2014 startte hij de Nomad List op, waarop je kunt zien hoeveel een kamer in Budapest of Seoul kost en waar je ook een van de grootste job boards voor remote work wereldwijd kunt vinden. Hij legt in zijn YouTube-video’s uit hoe hij te werk gaat bij het lanceren van zijn start-ups. Met zijn 64.000 volgers op Twitter is Levels dagelijks in contact om mensen te helpen een carrière op te zetten als indie-maker of om ze te helpen bij het lanceren van hun start-up. Met behulp van de input van zijn volgers schreef hij Make, Bootstrapper’s Guide , een e-book over alle start-ups die hij lanceerde. 3. Digitalisering De langstlopende digital nomad van Nederland is Esther Jacobs, bekend geworden bij het grote publiek als deelnemer aan Expeditie Robinson . Ze is 49, werkt al reizend sinds haar studententijd en is daar nooit meer mee gestopt . Ze heeft zelfs geen vast adres meer sinds de gemeente Amstelveen haar uitschreef omdat ze teveel op reis was. Esther is (co)auteur van meer dan 25 boeken, organiseert digital-nomad-workshops en geeft schrijfretraites op Curaçao, Mallorca en in Thailand . Ze heeft in diezelfde periode meer dan duizend keynote speeches en twee Ted Talks gegeven. Ze is ervan overtuigd dat deze levensstijl de wereld zal veroveren door de voortdurende digitalisering van de maatschappij en voorziet dat locatieonafhankelijk werken binnen korte tijd de norm wordt . 

Volgens dit onderzoek kan iedereen wel wat buitenlandervaring gebruiken

 Het klinkt als een open deur, maar volgens recent Amerikaans onderzoek hebben mensen die een tijdje in het buitenland wonen meer zelfkennis en een beter zelfbeeld. De dagelijkse confrontatie met een andere cultuur dwingt tot zelfreflectie. Weten wie je bent en wat je wilt is de basis voor betere prestaties op je werk, schrijven de onderzoekers van de Rice Universiteit, de Columbia Universiteit en de Universiteit van North Carolina (VS). Het leidt tot minder stress en een bevredigend leven. Olaf van Vliet, hoogleraar arbeidsmarktbeleid in internationaal perspectief aan de Universiteit Leiden, vindt die uitkomst plausibel. ‘We zien het al aan onze studenten die een tijdje in het buitenland studeren of daar een stage volgen. De ervaring die je opdoet is waardevol, je kunt zien wat er in het buitenland gebeurt en dat is vaak meer dan dat hier gebeurt. Je leert zaken in perspectief te plaatsen.’ Jezelf staande houden in een cultuur die je vreemd is, werkt confronterend. De gewoonten en voorkeuren van het nieuwe thuisland dwingen om na te denken over je eigen normen en waarden, schrijven de onderzoekers. Door deze zelfreflectie ontstaat bij internationals een beter beeld van hun eigen persoonlijkheid. Cultuurverschillen In totaal zijn ruim 1.800 internationals bevraagd in een zestal studies. De bedoeling was een inkijkje te krijgen in het zelfbeeld, met stellingen als ‘ik heb een duidelijk beeld van wie en wat ik ben’. De uitkomst was dat de gemiddelde respondent over een duidelijker zelfbeeld beschikte. Om te controleren of dit niet een typische eigenschap van globetrotters is, werd ook een groep onderzocht met concrete plannen voor emigratie, maar nog zonder buitenlandervaring. Deze groep scoorde beduidend minder als het ging om zelfkennis. ‘Van oudsher ligt de arbeidsmobiliteit in Europa lager dan die bijvoorbeeld in de VS’, zegt hoogleraar Van Vliet. ‘Dat heeft te maken met de grotere verschillen in taal en cultuur, maar ook met verschillen in bijvoorbeeld pensioenstelsels.’ Volgens het Amerikaanse onderzoek is de positieve invloed van het verblijf in een ander land al na drie maanden merkbaar. Deze invloed wordt groter naarmate het verblijf langer duurt. Trek je de conclusies door, dan zou je kunnen voorspellen dat de persoonlijke groei toeneemt naarmate de culturele verschillen groter worden. Van Vliet: ‘Het is speculeren, maar ik kan mij goed voorstellen dat hoe groter het verschil is, des te meer je blikveld zou verruimen.’ Zo bouwen internationals dus een voorsprong op. Maar wat moeten de achterblijvers dan? ‘Als nog meer onderzoek zou uitwijzen wat dit onderzoek uitwijst, moet dat een prikkel zijn voor de achterblijvers om ook te gaan.’ 

Werken in het buitenland? Overweeg eerst deze geldzaken!

 Het is steeds makkelijker om een tijdje in het buitenland te wonen en werken. Engels is in de meeste landen geen probleem onder hoogopgeleiden. En qua bereikbaarheid maakt het ook steeds minder uit of je nu om de hoek zit of op een ander continent. Maar er zijn op financieel gebied wel een paar relevante zaken om rekening mee te houden. Voordat je je huidige baan opzegt en je ticket koopt, moet je in elk geval op de hoogte zijn van het volgende: Inkomen Werken in het buitenland betekent ook dat je daar belasting moet betalen over je inkomen. Althans: meestal. Als je bent uitgezonden door de overheid, bijvoorbeeld als militair of bij een ambassade, betaal je in Nederland belasting. In de meeste landen is de belastingdruk lager dan in Nederland. Maar dat heeft een keerzijde. Zie het volgende punt. Overheid Klagen over belastingen en een inefficiënte overheid is overal populair. Vaak terecht, maar de overheid in Nederland is efficiënt en biedt uitstekende voorzieningen, die meestal gratis zijn. Denk aan onderwijs, openbare wegen (zonder tol) en medische zorg. In andere landen levert de overheid die diensten ook wel, maar vaak van een bedenkelijk niveau. Wegen zitten vol gaten, het openbaar onderwijs is matig en de publieke medische zorg pover, zodat je bent aangewezen op tolwegen, privéscholen en -klinieken. Die zijn dan weer vaak erg duur. Vermogen Als je in een ander land woont, wordt je vermogen daar doorgaans ook belast. Dat kan plezierig zijn als je veel vermogen hebt dat weinig rendement oplevert, zoals spaargeld, omdat je dan in Nederland relatief veel belasting betaalt. Maar als je aandelen hebt en een aardig rendement behaalt, is de belastingdruk in veel landen juist hoger dan in Nederland. Eigen huis Als je een huis in Nederland hebt, moet je goed nadenken over wat ermee gebeurt in jouw afwezigheid. Als je voldoet aan de zogenaamde uitzendregeling , hoef je mogelijk geen belasting over de waarde van je huis te betalen. Het blijft dan in box 1; de rente blijft aftrekbaar. Voorwaarde is dat je het niet verhuurt, zelfs niet tegen nul euro! Doe je dat wel, dan verschuift het huis naar box 3, betaal je er vermogensbelasting over en is de rente niet aftrekbaar. Als er na een periode van verhuur niemand meer in woont, blijft je huis toch in box 3. AOW Het is waarschijnlijk nog heel ver weg, maar als niet-ingezetene bouw je geen AOW op. Of je nu werkt voor een Nederlands bedrijf of niet, dat maakt niets uit. Het gaat om het land waar je staat ingeschreven. Je kunt je overigens wel bijverzekeren voor de AOW als je niet in Nederland woont. Die verzekering is inkomensafhankelijk: hoe hoger je inkomen, des te hoger de premie. Lokale belastingen In Nederland heft vooral de centrale overheid de belasting. Wat gemeenten heffen, is peanuts. In veel landen heft niet alleen de centrale overheid, maar heffen ook provincies en gemeenten. Dan gaat het niet alleen over de onroerendezaakbelasting, maar ook om belasting op inkomen, boekwinst op de verkoop van je huis en zelfs erf- en schenkbelasting. Provincies, staten en kantons in onder meer België, de VS en Zwitserland heffen soms forse lokale belastingen op inkomen en vermogen. 

Bijna niemand wil nog in het buitenland werken

 De animo voor een baan in het buitenland neemt af. Slechts 3 procent van de Nederlandse werknemers overweegt dit nog actief. Eenderde zegt zelfs dat het nooit in hen zou opkomen; vorig jaar ging het nog om 22 procent. Dat blijkt uit een jaarlijkse onderzoek van HR-dienstverlener ADP onder bijna 10.000 Europese werknemers, waaronder ruim 1.300 Nederlanders. Ook in Zwitserland (4 procent), Duitsland (5) en Polen (6) is er weinig animo om de grens over te gaan. In Spanje, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk ligt het aandeel op 7 procent. In Italië is de wens om in het buitenland te werken het grootst: 11 procent van de werknemers overweegt actief om de komende twee jaar in het buitenland aan de slag te gaan. Als belemmering voor een verhuizing komen een drietal zaken naar voren. Het contact met familie en vrienden is voor eenderde van de werknemers reden om in Nederland te blijven. Ook een gebrek aan interesse (20 procent) en de taalbarrière (16 procent) spelen een belangrijke rol. Loyaliteit Daarnaast zijn Nederlanders volgens het onderzoek de loyaalste werknemers. 37 procent hoopt het werkende leven af te sluiten bij de huidige werkgever. Alleen Italianen komen in de buurt van deze loyaliteit, met 29 procent. Martijn Brand, directeur van ADP Nederland, waarschuwt dat deze loyaliteit niet onvoorwaardelijk is. Hij adviseert werkgevers om de loyaliteit van Nederlandse werknemers niet voor lief te nemen en hun waardering te blijven tonen: ‘Als werkgevers dat te weinig doen, lopen zelfs trouwe werknemers weg. Investeren in personeel en hen echt leren kennen, is in de huidige arbeidsmarkt belangrijker dan ooit.’ Een infographic met de onderzoeksresultaten van ADP is hier te bekijken. 

In deze wereldsteden zijn de maandsalarissen het hoogst

 Dat blijkt uit het jaarlijkse onderzoek ‘Mapping the world’s prices’ van Deutsche Bank. Naast de kosten voor levensonderhoud en andere goederen is daarin ook gekeken naar het gemiddelde netto-maandsalaris. Business Insider zette de 28 wereldsteden met de hoogste nettosalarissen op een rijtje: van Wenen met 2.082 euro tot Zürich, waar het gemiddelde nettosalaris maar liefst 4.950 euro is. Amsterdam staat op de veertiende plaats, met een gemiddeld nettosalaris van 2.626 euro. Dit is de top-10: Bekijk de hele lijst op Business Insider . 

Guanxi en Shehui Dengji: dit moet je weten als je met Aziaten gaat werken

 Een oud Chinees spreekwoord zegt dat een Chinees alleen familie en zijn bankrekening vertrouwt.Daarom zie je vooral bij mkb-bedrijven enorm inefficiënt management. Ik werkte samen met een totaal incapabele finance manager die een neef van de eigenaar bleek te zijn. De eigenaar had zijn vader op zijn sterfbed namelijk beloofd dat hij voor de incapabele neef zou zorgen. Een CEO van een transportbedrijf bleek de dochter van de eigenaar te zijn en had in de praktijk niets te vertellen. Titels en functies betekenen vaak weinig, en niet zelden blijkt dat je eigenlijk met de verkeerde persoon om de tafel zit. Ga bij besprekingen pas in op details als er vertrouwen is. Zaken worden gedaan op basis van vertrouwen en de basis is altijd een soort van vriendschap, waarbij je geduld wel vaak op de proef gesteld wordt. Guanxi Guanxi is het Chinese woord voor persoonlijke contacten. Hoe meer mensen je mogen en vertrouwen, hoe meer informatie je krijgt. In Azië blijkt zelfs de meest eenvoudige informatie soms moeilijk achterhaalbaar. Ik huurde ooit een taxichauffeur in om een praatje te maken met de persoonlijke chauffeur van de hoogste baas in een restaurantje voor het bedrijf. Vooral in Indonesië is officiële informatie meestal nietszeggend en komen belangrijke details via informele kanalen. Zorg daarom voor uitstekende contacten en vergeet niet om bij trips naar wat verder gelegen plaatsen altijd kleine cadeautjes mee te nemen. Die doen wonderen. Omgaan met autoriteit In Azië is de baas ook nog echt de baas. Binnen managementteams wordt vrij open overlegd, maar naar de werkvloer is de communicatie top-down. Opdrachten dienen nauwkeurig omschreven te worden, anders gaan medewerk(st)ers vanuit aannames werken, en dan krijg je heel andere resultaten. Een belangrijke aanname is: hoe onduidelijker de instructies, hoe minder belangrijk de opdracht wel zal zijn. De laissez-fairestijl van (Nederlandse) managers, waarin medewerk(st)ers veel vrijheid krijgen, zal in Azië op veel onbegrip stuiten. Er is ook een correlatie tussen de aandacht die een collega krijgt van de leidinggevende en de (door dezelfde collega gepercipieerde) mate van belangrijkheid van de opdracht. Vinger aan de pols houden dus! Shehui Dengji Veel van mijn klanten in China en Indonesië hebben moeite om westerlingen goed in te kunnen schatten. Uiterlijk vertoon is vaak veel belangrijker dan bij ons. Vooral bij eerste ontmoetingen is het belangrijk om er tiptop uit te zien en een naamkaartje te hebben met al je titels en een indrukwekkende functieomschrijving. Mijn oudste Chinese klant bekende mij dat hij bij nieuwe ontmoetingen altijd berekende wat de outfit van zijn nieuwe gesprekspartner ongeveer kostte. Je hoort je dus te gedragen en te kleden overeenkomstig je positie en je status (Shehui Dengji). Ik probeerde ooit Casual Friday in te voeren op het kantoor waar ik werkte, maar kreeg al snel te horen dat zo’n initiatief erg ongepast was. Liever overdressed dan underdressed dus. Mijn gastheren in Noord-Korea waren ontzet over het feit dat ik een pak droeg zonder stropdas. Ik moest op het laatste moment een stropdas regelen. Ongeschreven regels zijn regels. Het individu is een illusie, je status en functie bepalen jouw gedrag en optreden. Door je te conformeren aan je status en je gedrag daarop af te stemmen, maak je het voor de ander een stuk makkelijker om met jou om te gaan. 

In Zambia vind je zo een gat in de markt

 Een eigen bedrijfje opstarten en binnen een jaar een paar miljoen omzetten. Dirk Pieter Idzenga (41) ziet dat het in Zambia kan. ‘The sky is the limit hier’, zegt hij over zijn nieuwe thuisland. ‘Alles kan hier nog.’ Idzenga (41) ging in 2009 met zijn vrouw terug naar de regio waar hij van zijn tweede tot zijn negende had gewoond. Hij miste de kleur van het zand, de zonsondergangen en het gevoel voor humor. Als kind woonde hij in Botswana. Nu kon hij bij de stichting Rural Energy in buurland Zambia aan de slag, als adviseur van bestaande en nieuwe zonnepanelenbedrijfjes. Na anderhalf jaar startte hij zijn eigen zonnepanelenbedrijf. Hij wilde bewijzen dat de ‘belachelijk hoge winstmarges’ die hij zag, niet nodig waren. Inmiddels verkoopt hij met zijn vrouw en twintig werknemers zonnepanelen en drup-irrigatiesystemen. Het bleek een vruchtbare markt. ‘Er zaten barsten in de dam die 40 procent van de nationale elektriciteit levert. Vlak nadat we begonnen viel de stroom hier vaak 12 uur per dag uit en kochten mensen een zonnepaneel als back-upsysteem.’ Idzenga vindt het succes bijna jammer, want eigenlijk wil hij door naar Botswana. Charlotte Groen (31) vond ook per ongeluk een gat in de markt in Zambia. Na haar studie Sociale wetenschappen was de Nederlandse NGO-sector haar tegengevallen. ‘Het is een soort ambtenarenwereld.’ Ze begeleidde voor Cordaid van achter een computer projecten in Guatemala. ‘Terwijl ik helemaal niet wist wat daar eigenlijk gebeurde.’ Toen ze als assistent-coach met een bekende meeging naar Zambia, leerde ze Barefeet kennen, een theaterorganisatie voor kinderen uit armere wijken. Eindelijk zag ze de mensen wiens leven ze probeerde te beïnvloeden. ‘Ik kende de kinderen en deed onderzoek naar het effect dat de organisatie had op hen en hun ouders.’ Twee jaar geleden zette ze samen met haar Zambiaanse vriend, zelf als kind geholpen door Barefeet, een eigen circusschool op voor kinderen uit de meest beruchte sloppenwijk van hoofdstad Lusaka. Die stap zette ze niet eens zo bewust. ‘We begonnen op een dinsdagavond met plannen maken, en dat deden we de volgende dinsdagavond weer.’ Inmiddels wordt Circus Zambia geboekt in steden op acht uur rijden van Lusaka. ‘Er bestaat hier nog niet zo veel aan family entertainment, kinderactiviteiten en vernieuwende shows. Er was bijvoorbeeld nog geen enkel circus in Zambia.’ Alles dubbelchecken Dat veel sectoren in Zambia nog niet zo ver ontwikkeld zijn, maakt zakendoen soms wel ‘een drama’, vertelt Idzenga. ‘Je moet alles dubbelchecken. Ook als je iemand vraagt om een brief te posten.’ Dat merkt ook Wendy Zijdel (44). De Nederlandse verpleegkundige kwam naar Zambia met Artsen zonder Grenzen. ‘Personeelszaken, projectmanagement en financiën vinden mensen hier lastig’, zegt ze. ‘Een todo-lijst systematisch afwerken is hier bijvoorbeeld niet zo doodnormaal als bij ons.’ Zijdel was voor vertrek nog bang dat het saai zou worden in zo’n politiek stabiel land. ‘Ik ben gewend om noodhulp op te zetten in conflictgebieden waar alles gisteren moet gebeuren.’ Inmiddels runt ze twee eigen zaken: als bedrijfsconsultant en persoonlijk coach. In Nederland had ze dat waarschijnlijk niet zo snel gedaan. ‘Hier heb je geen vijfjaren-businessplan nodig en gaat alles meer op de bonnefooi. Dat ligt mij wel.’ Coachen trok als vrijwel onontdekte sector in Zambia eerst nog vooral expats, maar nu is het grootste deel van Zijdels cliënten Zambiaans. ‘Ik zeg dat ik mensen gelukkiger maak. Dat vinden ze hier ook heel belangrijk.’ 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.