Projectontwikkelaar Maya Meijer-Bergmans: ‘Het pad naar je doel is nooit recht’

 Vanaf het terras in haar Wassenaarse tuin reflecteert Maya Meijer-Bergmans op de belangrijkste factoren die haar de leading lady in het transformeren van historisch erfgoed hebben gemaakt. ‘Ik denk dat één van de belangrijkste levenslessen in mijn carrière luidt: heb geduld’, begint ze. ‘Dat is een vreselijk woord, want natuurlijk moet je voor je doel gaan. En als ik iets wil, wil ik het nu! Maar ik bedoel dat je geduld nodig hebt om je visie uit te voeren. Of het nou gaat om carrièredoelen of een project dat je leidt, het pad naar je doel is nooit recht. Ik zie het als tennissen. Als ik nu deze zet doe, gebeurt er dat en kan ik de volgende stap zetten. Al die stappen vooruit, achteruit en soms opzij, zijn nodig om ergens te komen.’ ‘Dat zie ik in alle projecten waar ik aan begin. Zo kochten we in 1999 de Westergasfabriek in Amsterdam. Dat was een ingestorte, vervallen puinhoop op vervuilde grond in een buurt vol krakers en drugsdealers. Er stonden van oorsprong hele mooie gebouwen en we hadden prachtige plannen, maar voordat je het vertrouwen van alle betrokkenen hebt, alle plannen zijn ontwikkeld, bestemmingsplannen goedgekeurd en vergunningen verkregen, ben je járen verder voordat je aan de daadwerkelijke uitvoering van je plan toekomt. Nu, 20 jaar later, heeft het idee voor de Westergasfabriek precies zo uitgepakt als ik wilde. En het leuke is dat de buurt een metamorfose heeft doorgemaakt, waardoor er op meerdere fronten maatschappelijke waarde is toegevoegd.’ ‘Ik denk dat wat je ook doet, je meerwaarde moet creëren voor de maatschappij. Dat is een waarde die bij deze tijd hoort en waarmee we Nederland toekomstbestendig maken. Ik zie onze projecten altijd in dat licht. De essentie achter historisch erfgoed is dat je hergebruikt wat je al hebt en transformeert tot iets wat relevant is. Dat is ook zeker het idee achter de transformatie van paleis Soestdijk. We willen daar een podium creëren om het beste van de Nederlandse kennis- en maakindustrie voor het voetlicht te brengen. Het moet een plek worden voor mensen met vernieuwende ideeën die met echt Nederlandse onderwerpen (zoals water en energie) hun innovatiekracht kunnen laten zien. Zo wordt het een plek waar de geschiedenis van Nederland door het paleis wordt weerspiegeld, maar waar ook de toekomst van Nederland in ligt besloten. Het is natuurlijk gestoord om te denken dat je vijftien jaar vooruit kan kijken en weten waar dan de behoefte ligt. De kunst is dan ook om het grote geheel in je achterhoofd te houden om vervolgens mee te bewegen met de veranderingen die op je pad komen. Dat zorgt ervoor dat je succesvol kunt worden.’ Aardigheid ‘Een ander heel belangrijk element van succes is dat je de ander niet moet vergeten. Zonder medestanders kom je namelijk nergens. Mijn moeder was daarin mijn voorbeeld. Toen ze nog met mijn vader werkte, die directeur van twee hotels was, nam zij het personeel aan. Ik herinner me nog heel levendig dat ze, lang nadat mensen uit dienst waren getreden, contact met hen hield. Ze ging bij hen op de thee, naar verjaardagen en uitvaarten en vroeg daarna ook nog regelmatig aan de kinderen hoe het met hen ging. Het kost misschien tijd en inspanning om zo met mensen om te gaan, maar het voelt lekkerder als je gewoon aardig bent. En als jij aardig bent, zullen er door de bank genomen nog maar weinig vervelende of lastige mensen in jouw omgeving overblijven. Wie goed doet, goed ontmoet. Daar ben ik heilig van overtuigd. Alle narigheid die je verspreidt, krijg je namelijk altijd terug op je boterham.’ 

Richard Branson: ‘Schaam je niet voor je mislukkingen’

 Wat in de jaren zeventig begon met platenlabel Virgin Records, groeide uit tot een moederbedrijf waaronder tegenwoordig meer dan 60 labels vallen – met als bekendste uithangbord vliegmaatschappij Virgin Air. Volgens het Amerikaanse zakenblad Forbes bouwde Branson met zijn Virgin-imperium een vermogen op van 3,9 miljard dollar. Maar de hoeveelheid flops van de 69-jarige serieondernemer is minstens zo beroemd: auto’s, kleding, cosmetica, cola. ‘Als je plat op je gezicht gaat, ga je tenminste voorwaarts’, zegt Branson. Hij vindt het zijn kracht dat hij telkens een sector die hij niet kent probeert te veroveren, en noemt het een grote gift als je ergens juist géén kennis van hebt. Dus durft hij het aan om met zijn Virgin Galactic zijn droom om commerciële ruimtereizen te maken uit te gaan voeren. Onlangs werden de eerste beelden van de Gateway to Space vrijgegeven; de wachtruimte voor passagiers van de ruimtevlucht die al in 2014 was uitverkocht. De can do -mentaliteit van Sir Richard Branson verwoord aan de hand van drie van zijn uitspraken: 1. ‘Als jij entrepreneur bent en je eerste onderneming was geen succes, welkom bij de club!’ Vallen, leren en weer opstaan, is het motto van Richard Branson, die zelf bij zijn eerste stappen op het ondernemersvlak vol onderuitging. De toen 16-jarige schoolverlater was een tijdschrift begonnen. ‘Een van mijn meest waardevolle mislukkingen kwam op jonge leeftijd, toen ik er jammerlijk in faalde om een grote uitgever ervan te overtuigen mijn Student Magazine te kopen. Terwijl zij zich richten op distributiemethoden en details, begon ik mijn visie uit te leggen over een veelheid aan ondernemingen onder de vlag van Student: van tijdschriften tot reisorganisaties tot banken. Ze gingen er met de staart tussen de benen vandoor.’ ‘Gelukkig gaf die mislukking me de gelegenheid om alles in het werk te stellen bedrijven te bouwen waar ik in geloofde.’ De goede lezer ziet in die vroege plannen al een schets van het imperium dat de Brit later alsnog zou oprichten. ‘Iedereen die je vertelt dat hij geen fouten maakt, heeft er zojuist een gemaakt.’ 2. ‘Alle succesvolle personen hebben tenminste een ding gemeen: ze doen dingen telkens weer verkeerd voordat ze de juiste oplossing vinden.’ Branson beschouwt uitdagingen als kansen. In 1994 wilde hij met Virgin Cola de strijd aangaan met Coca-Cola en Pepsi. ‘Cola is het bekendste merk ter wereld, en we dachten dat het heel leuk zou kunnen zijn als we dat omver konden werpen.’ Ondanks dat de eerste testen hoopvol leken, werd het een fiasco. ‘Het was gekkenhuis&#039;, schrijft Branson over die les op zijn blog . De concurrentie ging vol in de aanval, zette distributeurs onder druk en verhoogde de marketingbudgetten. &#039;We hadden de zaken niet goed doordacht’, concludeerde Branson later. Virgin Cola leek te veel op de andere, veel bekendere merken. ‘Mensen kochten al een product dat ze lekker vonden, tegen een prijs waar ze tevreden mee waren.’ De les die hij ervan leerde: als je niet uniek bent, dan val je niet op. Ook met Virgin Cars ging het mis, ondanks vijf jaar proberen. ‘We hadden niet ingezien dat het grootste potentieel om de auto-industrie op te schudden te maken had met de aandrijving van auto’s en niet met het verkoopproces.’ De ontwikkeling van schone brandstoffen en elektrische auto’s, kortom. Wederom een leerproces voor Branson: ‘Door dit experiment weten we dat er in de moderne wereld geen winst kan zijn zonder een duidelijk doel.’ 3. ‘Als je dromen je niet bang maken dan zijn ze te klein’ Wie droomt van een ruimtereis en die ook gewoon voor zichzelf realiseert, valt natuurlijk wel in de categorie lefgozer. En het is makkelijk praten als je je schaapjes op het droge hebt, of zoals in zijn geval: op het witte strand onder de palmbomen van zijn privé-eiland Necker Island . Maar wie niet durft, wie niet wint. ‘Het leven is een stuk leuker als je ja zegt in plaats van nee.’ Fantaseren over succes brengt het je helaas niet, weet Branson. ‘Je moet risico’s nemen. Ik vraag veel liever om vergeving dan om toestemming.’ Het helpt als je je jezelf goed kent en je imperfecties compenseert: ‘Ik ben bijvoorbeeld dyslectisch en ik ben ook niet heel goed met cijfers, dus ik wist dat ik iemand nodig had die beter is dan ik die kan helpen met onze boekhouding. Door te delegeren gaf ik mezelf de ruimte om over het grotere plaatje na te denken. Dat is hoe de gehele Virgin Group is geëvolueerd van een tijdschrift naar een wereldwijd merk.’ Bransons nieuwste droom is Virgin Voyages . Volgend jaar moet het eerste cruiseschip varen. ‘Mijn interesse in het leven komt van dat ik mezelf gigantische, ogenschijnlijk onmogelijke uitdagingen stel en daar bovenuit probeer te stijgen.’ 

Opereren als zelfstandig ondernemer maar tegelijkertijd deel uitmaken van een groter geheel

 Van Dijk: ‘Het zelfstandig ondernemerschap is prachtig en er zijn veel mensen die in hun eentje prima als adviesbureau opereren. Wij merken echter dat onze organisatie een duidelijke meerwaarde heeft. Je verbindt je aan een gerenommeerd bedrijf en geniet groot voordeel van onze naamsbekendheid. Wij bieden ondernemers een netwerk van kennis en klanten aan. Daarnaast is het fijn om altijd terug te kunnen vallen op gelijkgestemden om mee te spiegelen. Zelfstandig én samen ‘Op jaarbasis spreek ik zo’n 200 mogelijke kandidaten die zich willen aansluiten bij CM&amp;P’, vervolgt Van Dijk. ‘Het eerste woord wat hen veelal te binnenschiet als ik vraag naar hun motivatie om zelfstandig adviseur te worden is vrijheid . Daar zit ook direct de valkuil. Het is niet altijd makkelijk om al die vrijheid te hebben. De tegenhanger van die vrijheid is misschien wel eenzaamheid. Daarom is het onderdeel uitmaken van een netwerk zo waardevol. Wij organiseren partnerdagen, veel mensen werken in de regio nauw met elkaar samen en doordat we kantoren hebben door heel Nederland kun je elkaar altijd op zoeken.’ Met 200 kandidaten zijn er dus voldoende mensen die geïnteresseerd zijn in een partnership. Toch blijft de daadwerkelijke invulling van nieuwe medewerkers een uitdaging. Van Dijk: ‘Belangstelling is er zeker, maar niet iedereen beschikt over de juiste vaardigheden om zelfstandig ondernemer te zijn. Onze organisatie kan heel veel ondersteuning geven. Toch moet het talent wel aanwezig zijn. Gelukkig kunnen we dat in onze wervingsprocedure heel goed testen. Dankzij 35 jaar ervaring, maar ook dankzij goede assessments. Van de 200 kandidaten wordt uiteindelijk slechts 5% tot 10% daadwerkelijk in onze organisatie opgenomen. Die genieten het voordeel van zelfstandig werken, maar zijn tegelijkertijd omringd met professionals waarmee ze kunnen sparren, die hen uitdagen en meehelpen succes te boeken.’ Andere ondernemers helpen ‘Toen ik begon als adviseur 15 jaar geleden, moest ik nog veel leren. Het hebben van een eigen bedrijf met 50 man personeel is echt een andere tak van sport. Toen ik begon bij CM&amp;P wilde ik mijn kennis doorgeven, anderen begeleiden en inspireren. Dat heb ik gaandeweg steeds beter geleerd. Datzelfde geldt voor nieuwe mensen waar wij het in zien zitten. Natuurlijk zoeken we allemaal naar het schaap met de vijf poten, maar als wij een goed gevoel hebben bij iemand, dan is er alle ruimte om je rol als adviseur gaandeweg te perfectioneren. Wij geloven heel erg in learning on the job. Natuurlijk dienen onze partners een financiële of bedrijfskundige achtergrond te hebben, maar het gaat vooral om de mentaliteit die ze meebrengen. Doordat jezelf ondernemer bent en werkt met andere ondernemers, spreek je dezelfde taal. Je helpt onze klanten - bedrijven met tussen de 5 en 150 man personeel - met succesvol ondernemen. Met hun strategie, financiën en bedrijfsoverdrachten. Het ondernemerschap staat dus in alles centraal. Uiteindelijk willen onze partners andere mensen helpen om beter te worden. Dat is waar CM&amp;P voor staat.’ Trend Van Dijk: ‘Onze organisatie sluit aan bij een trend die we op de arbeidsmarkt zien: behoefte aan variabiliteit, het nieuwe werken en zelfstandigheid. Toch is het zelfstandige adviesvak niet voor iedereen; veel mensen zijn gewend en opgeleid om te werken in een team met een manager boven zich. Tegelijkertijd zien we de traditionele invulling van een baan, met een vaste werkplek en vaste werktijden, steeds meer veranderen richting variabel werken en het maken van eigen keuzes. Dat geldt zeker in de bedrijfstak van managementadviezen. Voelen mensen zich daar in thuis, dan zijn ze zeer welkom bij Claassen, Moolenbeek &amp; Partners.’ 

Met deze super pitch haal jij die investering binnen!

 In de pitch draait het om de vraag waarom jij de juiste persoon bent om de kar te trekken. De tip is dan ook om vooraf goed na te denken over hoe de mogelijk investeerders jou zien. Toon passie en onderbouw kort dat de juiste persoon voor hun neus staat. Geld kun je namelijk maar één keer uitgeven. Omschrijf daarom in je pitch duidelijk waar de investering precies voor nodig is. Maar vooral ook wat het oplevert. Bekijk in bovenstaande video hoe je die argumentatie het beste op kunt bouwen! Meer lezen over pitchen? Eerder schreven wij over 7 manieren om de perfecte pitch te geven, hoe je in 3 stappen indruk kunt maken tijdens het netwerken, hoe je een goede elevator pitch maakt, en plaatsten we een infographic over de perfecte elevator pitch in vijf stappen . Volg je liever een training om goed te leren pitchen? Er zijn tientallen pitchtrainingen te vinden op Intermediair. Bekijk hier het volledige aanbod! 

Ondernemer Willem Sijthoff: ‘Omring jezelf met mensen die van elkaar verschillen’

 Foto’s: Pieter Pennings ‘Ik denk dat je een stip op de horizon moet zetten’, begint Sijthoff. ‘Zo van, dít moet het worden. Vanuit mijn familie ben ik de media ingerold. Dat heb ik altijd leuk gevonden, maar de wereld van het internet en van de kunsten trok ook. Ik denk dat als ik echt terugga naar de dieper liggende kern, ik iemand ben die iets wil creëren, iets wil ontwikkelen en neerzetten. Dat kan doordat je iets van de grond af aan opbouwt, of omdat je iets nieuws maakt rondom iets wat al bestaat. ‘Zo heb ik bedrijven opgekocht en daar een nieuw concept omheen gemaakt, maar toen het internet net in opkomst was, ben ik met Scoot (een zoekmachine die begon als nummerinformatiedienst, red.) ook iets heel nieuws begonnen. Dat zijn eigenlijk twee verschillende soorten van ondernemen. Ik geloof dat er nu een mengelmoes van die twee soorten is opgestaan door mijn interesses samen te brengen. Capital C moet het clubhuis voor creative community in Amsterdam worden. Het idee ontstond toen ik mijn uitgeverijen onder één dak wilde brengen en de oude Diamantbeurs kon kopen. Dat was het begin van een nieuw verhaal voor deze markante plek aan het Weesperplein. ‘De Diamantbeurs was van oudsher al een bedrijfsverzamelgebouw. Rond 1900 was de diamanthandel een van de uithangborden voor deze stad in de internationale positionering. Ondernemerschap voerde er de boventoon doordat verschillende bedrijfjes zich daar vestigden; van slijperijen tot handelaren. Creativiteit en vakmanschap gingen hand in hand. Heden ten dage is de creatieve industrie hét uithangbord van Amsterdam met meer dan 80.000 mensen die daarin werkzaam zijn. ‘Er vallen dus veel parallellen te trekken tussen de oorsprong van deze plek en wat het nu gaat worden. Een clubhuis voor de creatieve sector waar niet alleen mijn uitgeverij zich heeft gevestigd, maar waar ook plek is voor jonge kunstenaars, architecten, copywriters, trendonderzoekers of interieurontwerpers. Daarmee wordt het wederom een bedrijfsverzamelgebouw, maar wel een met een publieke functie door het toevoegen van een pop-up gallery , een grandcafé en verschillende plekken waar we evenementen organiseren die voor iedereen toegankelijk zijn, zodat het gebouw uitnodigt tot nieuwe ontmoetingen en hopelijk tot nieuwe samenwerkingen.’ Diversiteit ‘Samenwerken is de essentie van iets succesvol neerzetten, ervan uitgaande dat je met jouw idee meerwaarde creëert voor anderen. Je kunt namelijk niet in je eentje iets tot een succes maken. Het gaat erom dat je teams moet samenstellen waarin allerlei mensen zitten die hun eigen specifieke bijdrage leveren, die verstand van zaken hebben waar jij niet in uitblinkt of inspirerend zijn voor het maken van toekomstplannen. Je versterkt hiermee niet alleen de kracht van het hele team, maar van ieder individu binnen dat team. Daarom is het ook goed om je te omringen met zo veel mogelijk mensen die van elkaar verschillen. ‘Dat hoop ik hier ook te doen door diversiteit te stimuleren. Niet in de laatste plaats door ook mensen die nieuw zijn in ons land een plek te bieden om een business op te bouwen. Zo gaat een Syrisch echtpaar de kantine uitbaten. Ik wil namelijk geen “klein Amsterdam” of een cultuur van “ons kent ons” exploiteren, maar de deuren openzetten tot het maken van een échte ontmoetingsplek. Zo ontstaan nieuwe impulsen, nieuwe samenwerkingen. Dat is wat ik zelf ook het leukst vind. ‘En als je mij vraagt wat het belangrijkste is in je carrière, is het doen wat je écht leuk vindt. Niet het kiezen voor een bepaald vakgebied wat carrièreperspectief oplevert, daar word je uiteindelijk een saai mens van als de intrinsieke motivatie ontbreekt. Tegen mijn kinderen zeg ik dan ook: ga iets doen waar je blij van wordt. Je gaat ontzettend veel tijd spenderen aan je werk, dan kun je maar beter oprecht geïnteresseerd zijn in wat je doet. Mijn jongste zoon van 9 weet gelukkig al wat hij wil worden: ondernemer. Hij verkoopt eieren om zijn carrière alvast een vliegende start te geven.’ 

Prijswinnende architect Aron Bogers: ‘Ik kijk nooit naar een cv’

 ‘Iedere dag proberen we de wereld een beetje vrolijker te maken met het werk wat we doen’, zegt Aron Bogers. Zijn drijfveer ligt dan ook bij het creëren van een omgeving waar mensen gelukkig van worden. Space-S, een sociale-woningbouwproject van Inbo, won zowel de publieksprijs als de prijs voor Beste Gebouw van het Jaar 2018 in de categorie leefbaarheid &amp; sociale cohesie. Ook in zijn functie als leidinggevende van het kantoor in Eindhoven en als hr-manager, vanuit zijn rol als partner-bestuurder van Inbo Nederland, staat geluk voorop. Hoe integreer je geluk in een bedrijf? ‘Wij vinden het belangrijk dat onze mensen lol hebben in hun werk. We mogen dan een project-gestuurde organisatie zijn, maar uiteindelijk zijn de mensen waarmee we de targets behalen ons kapitaal. Daarom zorgen we ervoor dat onze mensen op een plek zitten waar ze echt gelukkig kunnen zijn. Dat betekent dat studie en achtergrond tijdens de sollicitatieprocedure niet de eerste prioriteit zijn voor ons.’ Betekent dit dat je niet naar iemands cv kijkt? ‘Ik kijk nooit naar een cv. Je kunt veel beter kijken naar wat mensen in zich hebben, wat echt bij ze past en waar hun ambities liggen, dan een lijstje vaardigheden en ervaringen afvinken. Ik leer veel meer van een kwartiertje praten, door te kijken waar iemand enthousiast van wordt, hoe diegene praat en waar hij of zij nieuwsgierig naar is.’ Geef eens een voorbeeld. ‘De circulaire economie is volop in beweging. Op dat onderwerp hebben wij onlangs een business developer aangenomen met een achtergrond in de mode. Het is iemand die heel nieuwsgierig is naar verschillende materialen en hun eigenschappen. Iemand die nadenkt over wat het betekent als we door enorme schaarste op de wereld nog beter moeten gaan handelen naar de manieren waarop je materialen vervaardigt en toepast. Daar bestaat geen opleiding voor, dus dat begint bij nieuwsgierigheid en verbanden kunnen leggen met andere branches die deze stap al hebben gemaakt.’ Is nieuwsgierigheid leidend? ‘Zonder twijfel. Mensen die nieuwsgierig zijn, stellen tegenvragen en zijn er per definitie op uit om dingen te verbeteren. Als jij een slimme manier bedenkt om geen plinten meer in een gebouw te hoeven gebruiken, scheelt dat tijd, geld en bovenal tientallen kilometers aan grondstoffen.’ Welk project is door nieuwsgierigheid het beste uit de verf gekomen? ‘Space-S, een sociale-woningbouwproject dat in een hippe buurt van Eindhoven is ontstaan. De woningbouwcorporatie gaf aan dat we iets moesten maken waar alle nieuwe huurders maximale inspraak in hadden. Dus zijn we met een paar honderd nieuwe bewoners individueel om tafel gaan zitten om te zien wat voor hen de ideale woning zou zijn. ‘Avond aan avond zaten we samen met hen, met een bak koffie en blokken piepschuim van 2 bij 1 meter, om woningen op schaalgrootte na te maken. We hadden een Facebookachtige omgeving gebouwd, zodat we de huurders continu vragen konden stellen, en organiseerden ruim tweehonderd evenementen om deze mensen echt te leren kennen. Hierdoor is er bij die bewoners een gevoel van eigenaarschap ontstaan en is er onderlinge verbondenheid tot stand gebracht.’ Is de manier waarop je dit hebt aangepakt typerend voor hoe jij met je collega’s omgaat? ‘Ik sta altijd open voor initiatief en ik daag mensen uit om iets te doen waar ze blij van worden, waardoor ze meer in hun kracht komen te staan. Ik moet en wil ze niet vertellen wat ze moeten doen. Ik kan ze alleen maar stimuleren om te doen waar ze zelf blij van worden. Ik vind het dan ook heel fijn dat ons team uit individuen bestaat die allemaal anders zijn. ‘Het is een interessanter vertrekpunt als mensen ergens “scheef” in zitten, als iemand bijvoorbeeld een mode-achtergrond heeft en wellicht nog enigszins naïef is over hoe iets technisch in elkaar steekt, maar wel kritische vragen durft te stellen. Dat helpt ons om tot een beter resultaat te komen. Dat is ook de reden waarom ik niet wil dat hier allemaal dezelfde mensen werken. Dat zou funest zijn voor onze organisatie.’ 

De werkweek van… Esther van Diepen, trainer van (aanstaande) moeders

 Esther van Diepen richtte She Performance op om (aanstaande) moeders en hun werkgevers te helpen met het vinden van de juiste balans tussen werk en gezin. Met haar andere organisatie Mom in Balance verzorgt ze outdoor workouts om de zwangere en herstellende lichamen fit te krijgen en houden. Op ondernemend niveau zit ze momenteel midden in overnametrajecten en een uitbreiding naar Londen. Dit is hoe een werkweek van Ester van Diepen eruitziet. Maandag 6.15 Wakker. Elke dag start ik met het opschrijven van mijn intenties voor de dag. Daarna mediteer ik vijftien minuten met behulp van de Headspace-app op de stem van Andy Puddicombe. Heel relaxed om de dag mee te starten. Meditatie helpt mij om in de hectiek van het gezin en de twee bedrijven de rust te bewaren. 7.00 Naar kantoor. De She-training van vanmiddag voorbereiden. 10.27 De weekly , waarin we met alle teams de focus van de week bepalen en welke output we willen leveren. 12.30 Training van een groep vrouwen van Bol.com die manoeuvreren tussen werk, gezin en zichzelf. Hoe blijf je in je kracht? Vanuit de werkgever is de vraag: hoe houd je vrouwen die in de fase met kleine kinderen zitten energiek in je workforce? 17.00 Naar huis. Dinsdag 9.00 Op kantoor. Aan de hand van de zogenoemde Rockefeller habits bepalen we de prioriteiten van het kwartaal. Prioriteit nummer één is nu de opstart van onze locatie in Londen. We nemen de hele launch door met als doel deze week het samenstellen van het team van locatiemanagers en trainers. 13.00 Met het strategieteam praten we verder over de overnames die op stapel staan. Recentelijk hebben we twee buitenlandse franchisenemers overgenomen. 20.00 Na het eten geef ik nog een uur Mpower-training in het bos. Krijg ik zelf ook veel energie van. Woensdag 10.00 Ik ga naar een trainingsdag van de Rockefeller habits. Ik leer hoe je meer structuur en discipline geeft aan een snelgroeiend bedrijf. Want dat zijn we. Momenteel werken 360 trainers voor 36 franchisenemers in binnen- en buitenland. We willen groeien met vijftien trainers per maand. 16.00 Naar EO, de Entrepreneurs’ Organization, mijn maandelijks meeting met andere ondernemers. Samen nemen we een aantal cases door. Donderdag 7.00 Op kantoor 9.05 De daily hurdle , een stand-up met het team. Welke output gaat iedereen deze dag leveren? Ik geef een korte samenvatting van mijn trainingsdag. 9.20 Gesprek met een stagebegeleider van de Hogere Hotelschool. Een studente doet onderzoek naar de uitrol van She naar het buitenland, met name hoe we alles uitrollen in Zweden en Japan. 11.00 Meeting met het team van She Performance. We nemen alle leads door en treffen voorbereidingen voor vervolgacties. 12.00 Work-out met kantoor. We rennen het bos in en werken ons in het zweet. Daarna snel douchen en vervolg van de meetings. 14.45 Naar huis en kinderen ophalen. Tegenwoordig dwing ik me ertoe mijn smartphone uit te zetten als ik thuis ben. 19.00 Net als elke donderdagavond uit eten met mijn man. Vrijdag 9.00 Mpower-training waaraan ik zelf meedoe. Fijn om andere trainers mee te maken. 10.00 Update met het strategieteam. Waar staan we? Wat is er nodig? Welke besluiten nemen we? 11.00 Meeting met de locatiemanagers. De centrale vraag is: hoe recruiten we voldoende trainers? We groeien zo hard, dus ligt hier onze focus continu. 12.00 Filmen met het educatieteam. Meegewerkt aan een oefening, de zogenoemde plank challenge , voor de maand maart. 14.00 Snel naar huis om te pakken voor de skivakantie. Deze keer mis ik helaas de vrijmibo. 

Kok en activist Alice Waters heeft één missie: de eetcultuur verbeteren

 Restauranteigenaar, kok, kookboekenschrijver en activist. Alice Waters’ persoonlijke missie is om de eetcultuur te verbeteren. Op de kaart van haar restaurant Chez Panisse in Berkeley, Californië vind je geen pizza gevuld met gesmolten kaas, guacamole en 18 mini taco’s , maar biologische ingrediënten zonder opsmuk van lokale leveranciers. Terwijl midden vorige eeuw de supermarkt zijn intrede deed en Nederland smulde van elleboogjesmacaroni met vlees uit blik en pakjes nasi goreng, hield Waters stug vast aan de pure keuken. Niet voor niets noemde recensent Hiske Versprille haar onlangs in de Volkskrant ‘de onbetwiste petemoei van de invloedrijke Amerikaanse Farm-to-table-beweging’. Nu doen veel hippe restaurants wat Alice Waters 50 jaar geleden al bepleitte. ‘Ik wil de mensen met wie ik werk goed kennen, net als de mensen die komen eten, zodat het als een thuis aanvoelt,’ zei Waters tegen Harvard Business Review. Dit zijn de drijfveren van Alice Waters aan de hand van drie van haar uitspraken: 1. ‘Chefs hebben de verantwoordelijkheid om het voedselsysteem te veranderen’ Het is 1971 als Alice Waters met een vriendin haar restaurant opent. Ze lezen Franse kookboeken, en Waters had stage gelopen bij een restaurant in Parijs, maar grondige kennis van het vak hebben ze nog niet. Het idee is om vooral voor vrienden te gaan koken met lokale producten, zoals ze dat ook in Frankijk gezien heeft. ‘Het werd radicaal gevonden om industrieel geproduceerd voedsel te mijden, maar ik zag dat anders.’ Ondertussen worden halffabricaten en diepvriesproducten gelanceerd onder het mom dat moeder de vrouw zo ook eens een avondje vrij heeft. Het I hate to cook book verschijnt op de markt, bedoeld voor de cynische huisvrouw die wel wat beters te doen heeft dan urenlang achter het aanrecht te staan. Waters wil juist niet werken met pakjes en zakjes en haalt verse groente, vlees en vis bij de plaatselijke boerenmarkt. Die passie zoekt ze ook in de mensen die bij haar willen komen werken. ‘Ik vraag hen wat ze graag voor zichzelf koken, waar ze winkelen, welke boeken ze lezen. Ik wil weten of ze ooit op een boerderij hebben gewerkt en of ze toen ze jong waren ’s avonds met hun familie aten.’ 2. ‘De mensen die voor het lan****d zorgen zijn waardevol en moeten worden betaald voor hun harde werken’ In de beginjaren struinde Waters zelf boerenmarkten af op zoek naar producten voor haar restaurant, maar daar ging op den duur te veel tijd in zitten. Met hulp van haar vader kwam ze bij een boer terecht, met wie ze inmiddels al 30 jaar samenwerkt. ‘Je hebt als chef de keuze om direct van een boer te kopen, en het mooie is dat het geld dan ook direct bij die boer terechtkomt,’ zegt Waters in een filmpje op de site slowfood.com . Zo voorkom je dat de tussenhandel een graantje te veel meepikt, redeneert ze. Bob Cannard gebruikt op zijn land geen pesticiden en chemische verdelgers. ‘We schrijven de namen van de boeren met wie we werken op het menu. We doen dat al jaren en jaren en jaren. Het helpt mensen de link te leggen dat smaak komt door mensen die goed voor het land zorgen,’ aldus Waters in een podcast van Milk Street Radio. Maar het allerbelangrijkste vindt Waters dat kinderen al op de kleuterschool leren waar eten vandaan komt. ‘Dat ze weten wat de link is tussen voedsel en landbouw. Dat is misschien nog wel belangrijker dan wetenschap.’ Het is de reden dat ze in de jaren negentig het Edible Schoolyard Project oprichtte, dat nog steeds loopt. ‘We maakten een tuin-klaslokaal en een keuken-klaslokaal. Niet om kinderen te leren tuinieren of koken, maar om ze rekenen, taal en geschiedenis te leren. Het is een interactieve manier om kinderen te betrekken. Zodat ze leren iets daadwerkelijk aan te raken, het te proeven, te ruiken, te horen, het te zien.’ 3. ‘Helaas hebben veel sup****ermarkten onze ideeën gekaapt en de consument in verwarring gebracht’ Haar gedachtegoed wordt inmiddels veelvuldig gekopieerd door voedselproducenten en supermarkten die het volgens Waters helemaal niet zo goed voorhebben met de gezondheid van de mens. ‘Ze proberen ons expres in verwarring te brengen en strijken geld op dat naar de boeren en vissers hoort te gaan. Daarom hebben we chefs nodig die de waarheid over eten verkondigen.’ Waters krijgt op haar beurt kritiek dat haar manier van koken te duur is voor mensen met lagere inkomens. ‘Dat is een boodschap die wordt gestuurd door de fastfoodindustrie, die liever heeft dat je voorverpakte maaltijden koopt. Als we allemaal de basic kookvaardigheden leren, dan kunnen we ontzettend goedkoop eten bereiden.’ 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.