‘Nu mijn werkplezier is verdwenen, kost alles me veel energie’: zo hervond Chantal (25) haar werkplezier

Afbeelding boven artikel ter illustratie. Persoon komt niet in het verhaal terug en is niet Map Oberndorff. Bron: Getty Images.

Terugblikken op een (deel van de) loopbaan is van onderschatte waarde. Veel loopbaanklanten kijken liever naar de toekomst dan dat ze stilstaan bij het verleden, zeker als die wat minder prettig was. Dat Chantal (niet haar echte naam) er zelf om vraagt, vind ik een sterke zet. Het geeft aan dat ze de ruimte wil nemen om de gebeurtenissen een plek te geven en er lering uit wil trekken. Die open houding kan haar goede inzichten geven voor een volgende loopbaankeuze.

 ‘Ik ben gesloopt’, verzucht ze tijdens de kennismaking. Afgelopen jaar kwam de projectleider bij haar werkgever in een wervelstorm van ontwikkelingen terecht, waarin ze zich staande moest zien te houden. De leiding maakte keuzes waar ze het niet mee eens was, maar waar ze nauwelijks invloed op had. Met het terugblikken hoopt ze antwoorden te vinden op de volgende vragen: wat is er afgelopen jaar allemaal gebeurd, waar liep ze tegenaan en wat wil ze anders in een volgende baan?

Structuur aanbrengen in je gedachten

Naast haar drukke baan van vier dagen in de week is Chantal bezig met de laatste loodjes van haar bachelor rechten. ‘Ik vind het fijn om hard te werken’, zegt ze. ‘Maar nu mijn werkplezier is verdwenen, kost alles me veel energie.’ Waar ze voorheen barstte van de ideeën en altijd voor collega’s klaarstond, betrapt ze zichzelf nu regelmatig op een teruggetrokken en cynische houding op het werk.

Om goed te reflecteren op je werkverleden is het belangrijk je gedachten te vertragen en te ordenen. Een schrijfopdracht kan daarbij helpen. Door alles op papier te zetten, breng je structuur aan in de brei in je hoofd en ga je als het ware boven de materie hangen. In het boek Schrijf je loopbaan van Marianne Panneman staan veel zinvolle oefeningen. Een paar daarvan kun je via de website van de trainer gratis downloaden. Deze helpen je terug te blikken en na te gaan wat je wilt loslaten en waar je juist wél naar verlangt. Zo word je gevraagd de volgende zinnen aanvullen: ‘Als ik aan mijn werksituatie denk…’, ‘ik wil niet meer…’ en ‘ik verlang naar…’. Het is de bedoeling dat je tijdens het schrijven niet je pen van het papier optilt en dat je zo’n 6 tot 8 regels volschrijft. Op die manier kom je dichter bij je gevoel en intuïtie.

Maar liefst drie volgekalkte kantjes levert Chantal in. Het schrijven luchtte haar op, zegt ze. ‘Ik werd er rustig van.’ Ook heeft de exercitie haar de nodige inzichten gegeven. Zo komt het woord ‘machteloosheid’ naar boven als ze aan haar werk denkt. De organisatie had volgens haar geen visie en voerde een zwabberend beleid. Chantal probeerde weliswaar verbeterpunten aan te stippen, maar had geen enkele invloed op de gang van zaken. Ze schrijft: ‘Ik wil niet meer langs de zijlijn toekijken.’ Ook heeft ze een lange lijst aan verlangens opgepend. Enkele daaruit zijn: ‘Ik verlang naar meer structuur, minder vaagheid’, ‘ik verlang naar kunnen werken aan mooie projecten’ en ‘ik verlang naar meer beslissingen zelf kunnen maken’. 

Bij de tweede opdracht moet Chantal 10 minuten lang –zonder te stoppen – schrijven wat haar ideale werksituatie is. Ook die oefening levert een schat aan informatie op. Zo wil ze meer het gevoel hebben dat haar werk ertoe doet, dat ze het verschil maakt én dat ze veel kan leren. 

Een open sollicitatie sturen

Voor Chantal is het na de schrijfoefening kraakhelder. Haar huidige werk is uitzichtloos. Ze gaat op zoek naar iets anders. Haar vizier is gericht op de bouwwereld, omdat die aansluit op de master die ze wil doen. Al googelend komt ze uit bij een adviesbureau bij haar in de buurt dat voor allerlei maatschappelijk gedreven partijen bouwprojecten begeleidt. Ze stuurt een open sollicitatie. Het bedrijf is geïnteresseerd, vanwege haar juridische kennis en ervaring in een politiek complexe organisatie. Bij de gesprekken klikt het ook goed. Ze mag zelfs aanschuiven bij een werkoverleg. Daar ziet ze dat iedereen inbreng heeft in de besluitvorming en dat daar ook echt naar geluisterd wordt. 

Het adviesbureau biedt haar een baan aan en Chantal besluit ervoor te gaan. De energie begint weer te borrelen, zegt ze. ‘Eindelijk zie ik weer een stip op de horizon.’