Barbara’s promotie lag klaar, tot ze terugkwam van zwangerschapsverlof: ‘Mijn werkgever vond dat ik thuis moest zijn voor mijn gezin’

Barbara Braak (33) werkt tien jaar lang in verschillende commerciële rollen. Ze is ambitieus, geniet van haar werk en wil graag doorgroeien. Als ze in 2023 zwanger raakt van haar zoon William (2), verandert daar niets aan. Ze werkt dan als commercieel manager bij een marketingbureau, waar ze in het managementteam zit en verantwoordelijk is voor de groei van het bedrijf.

Zij en haar partner Chris (34) – die werkt als fiscalist – zijn het er al snel over eens dat ze werk en zorgtaken straks gelijk willen verdelen: allebei vier dagen per week werken. “Ik heb van huis uit meegekregen dat werk en ouderschap heel goed samen kunnen gaan en dat het belangrijk is om financieel onafhankelijk te zijn.”

Vooroordelen over werkende moeders en solliciteren

In eerste instantie lijkt de zwangerschap weinig invloed te hebben op haar werk. “Ik hoor vaak dat vrouwen van projecten worden gehaald zodra ze zwanger zijn. Dat was bij mij gelukkig niet zo.” Wel krijgt ze opmerkingen van collega’s als: “we moeten het straks nog maar zien met jou” en “word je zo’n moeke die nog maar drie dagen wil werken?” Barbara trekt zich er weinig van aan. “Ik dacht: prima dat jij dat denkt, maar zo ben ik niet. Het voelde alsof die opmerkingen niet over mij gingen.”

Als Barbara hoogzwanger is, komt de functie van haar leidinggevende vrij. Hij wil dat Barbara hem opvolgt. Ze staat dan op het punt om met zwangerschapsverlof te gaan. Met de CEO wordt besproken dat Barbara in augustus terugkomt van verlof en in januari mag starten in deze nieuwe rol. Zo is er ruimte om de werkzaamheden rustig over te dragen. Een paar weken na haar bevalling wil ze eigenlijk wel weer aan het werk. “Ik kon echt jaloers zijn als Chris naar zijn werk ging. Ik had zin om weer met andere dingen bezig te zijn dan luiers en slaapjes en keek ontzettend uit naar die promotie.”

Rechten en plichten binnen het arbeidsrecht bij terugkeer

Het loopt anders. Tijdens haar verlof vinden er wisselingen in het managementteam plaats en wordt een nieuwe CEO aangesteld. Wanneer Barbara in augustus terugkomt, hoort ze van de nieuw aangestelde CEO dat haar promotie niet doorgaat. “We moeten jou tegen jezelf in bescherming nemen, werd gezegd. We weten hoe ambitieus je bent, maar jij moet nu thuis zijn voor je gezin.” Barbara is stomverbaasd. “Ik dacht: wat is dit voor onzin? Waar haal je het lef vandaan om dat voor mij te bepalen?”

Wanneer ze bezwaar maakt, krijgt ze te horen dat haar salariseis de reden is voor de teruggetrokken promotie. Ze zou te hoog hebben ingezet. “Ik vroeg hetzelfde salaris als mijn voorganger. Ik zou tenslotte dezelfde functie gaan vervullen. De salarisverhoging die mij werd geboden, stelde weinig voor en kwam neer op een inflatiecorrectie.” Er wordt haar nog een alternatieve functie aangeboden, maar daar gaat ze niet mee akkoord. “Dat voelde als een wassen neus.”

Het is inmiddels een vervelend conflict geworden en in november besluit Barbara ontslag te nemen. “Ik wilde niet werken voor een bedrijf dat zo met mensen omgaat.” Achteraf had ze het anders aangepakt. “Ik had net een kind gekregen en had geen zin en energie om het verder aan te vechten. Ik heb geen vaststellingsovereenkomst getekend en doordat ik zelf ontslag nam, had ik geen recht op een WW-uitkering.”

Nieuwe kansen

Haar eigen ervaring en de verhalen van vrouwen om haar heen – over slechte ondersteuning vanuit werkgevers en ontslag vanwege zwangerschap of ouderschap – vormen de motivatie om haar eigen bedrijf te starten. “Ik wilde laten zien dat het anders kan.” Direct na haar ontslag start ze VerlofHub, waarmee ze werkgevers en (aanstaande) ouders ondersteunt bij zwangerschapsvervanging en -verlof. Op papier werkt ze vier dagen en is ze één dag per week met William, maar in de praktijk werkt ze fulltime. “Als ondernemer ben ik ook vaak in de avonden en in het weekend aan het werk.”

De dubbele standaard voor werkende ouders

Dat ze nu voor zichzelf werkt, betekent niet dat ze geen commentaar meer krijgt. “Toen ik ontslag nam, kreeg ik vaak de vraag of het wel slim was om voor mezelf te beginnen terwijl ik net een baby had gekregen. De mensen die mij een beetje kennen, weten dat dit soort opmerkingen juist een vuur in mij aanwakkeren. Ik wil mijn zoon later kunnen vertellen: dit gebeurde er en mama pikte dat niet.”

Nog steeds krijgt ze regelmatig de vraag hoe ze haar onderneming combineert met het moederschap. “Het is een vraag die mannen zelden krijgen, maar onderdeel is van een systeem dat we met elkaar in stand houden. Vaders die wél zorgtaken op zich willen nemen, worden hierin ook niet altijd gesteund. Wat mij betreft is er aan beide kanten nog veel terrein te winnen om betaald en onbetaald werk beter te verdelen.”

Laatst had ze er nog een gesprek over met een vriendin. “Ze zei dat zij er wel wat van vond dat ik zoveel werk en dat zij er altijd wil zijn voor haar kinderen. Dat wil ik natuurlijk ook, maar voor mij gaat dat veel meer over emotionele beschikbaarheid, in plaats van fysiek aanwezig zijn. Ik vind het juist belangrijk dat onze zoon niet alleen door ons wordt opgevoed. Ik geloof dat al die verschillende invloeden juist bijdragen aan zijn ontwikkeling en zelfvertrouwen.”

Ook online merkt ze dat niet iedereen het eens is met haar keuzes. “Ik deel vanuit VerlofHub veel over mijn eigen leven en krijg regelmatig commentaar. Sommige mensen moeten blijkbaar wennen aan het feit dat wij werk en zorg gelijk verdelen en dat ik geen typische huismoeder ben.” Zo deelde ze op LinkedIn dat ze er heel erg naar uitkeek om na haar verlof weer aan het werk te gaan. “Daarop kreeg ik de reactie waarom ik dan überhaupt voor een kind gekozen heb.”

Meten met twee maten

Waar je als moeder ook voor kiest, je kunt het nooit helemaal goed doen. “Werk je fulltime, dan ben je een slechte moeder. Want als je een carrière wilt, had je maar geen kinderen moeten krijgen. Werk je parttime, dan ben je een deeltijdprinses die haar hand ophoudt.”

Dat er met twee maten gemeten wordt als het om het combineren van werk en zorg gaat, merkt ze ook aan hoe haar omgeving reageert op het ouderschapsverlof van Chris. “Chris is allang door zijn betaald ouderschapsverlof heen, maar is nog steeds elke vrijdag met William. Als ik dat aan mensen vertel, vinden ze dat fantástisch. Mannen krijgen daar complimenten voor die vrouwen zelden krijgen.”

Net zoals haar moeder een voorbeeld voor haar was, hoopt Barbara dat haar zoon opgroeit met het idee dat een gelijke verdeling tussen werk en zorg de normaalste zaak van de wereld is en dat vrouwen prima fulltime kunnen werken. “Het is voor mij een no-brainer dat ik werk, maar net zo goed dat Chris op vrijdag altijd met William is en dat we huishoudelijke taken verdelen.”