Na veertig jaar staat Ans nog altijd voor de klas bij kappersschool: ‘Mooiste compliment als ze mij mama noemen’

Ze kan het zich nog heugen als de dag van gisteren; het moment waarop ze zelf startte met haar kappersopleiding. Pas 16 jaar was Ans Vereijken (59) toen ze kennismaakte met het kappersvak. Een carrière die haar meteen paste als een jas, volgens het ED. „Mensen helpen, iemand mooi maken en het contact dat je met klanten hebt; dat vond ik allemaal heel erg leuk.”

Maar als ze na drie jaar haar opleiding met vlag en wimpel afrondt, leek een baan ver te zoeken. „Het was toen economisch een moeilijke tijd. Daardoor werd er weinig personeel gezocht in kapsalons.’’ Tot ze die ene vacature langs zag komen; kappersschool Van Wetten zocht een docent. „Toen heb ik gesolliciteerd en een dagje meegelopen. Uiteindelijk ben ik het toen geworden.”

Van leerling naar docent op jonge leeftijd

En zo werd Vereijken met haar negentien jaar docent op de Beek en Donkse kappersopleiding. Jong vond ze zichzelf zeker, maar: „Als je je vak goed kent, dan maakt dat niks uit.”

In de veertig jaar die daarop volgden is Vereijken altijd blijven plakken in het kappersvak. En dat is volgens haar toch wel het mooiste vak wat er bestaat. „Als kapper beoefen je zo’n mooi, groot vak. Dat wordt vaak onderkend door mensen. Je bent volgens hen ‘maar’ een kapper, terwijl je eigenlijk een psycholoog, dokter en goochelaar in één bent.”

En dat probeert zij ook over te brengen naar haar leerlingen. „Maar dat moet je wel in je hebben. Uiteindelijk groei je daar ook in.”

De stap naar het ondernemerschap

Dat ging uiteindelijk zo goed, dat bijna 20 jaar geleden zelf de eigenaresse werd van de kappersopleiding. „Mijn oude baas stopte. Ik vond het zo zonde als de school verloren zou gaan. Toen heb ik de stap durven nemen om voor mezelf te beginnen.”

Met haar veertig jaar ervaring zag Vereijken het kappersvak ook veranderen. Niet alleen de coupes, dus van permanent naar stijl en gekleurd, werden anders. „De klant is ook mondiger geworden. Ze nemen iets minder snel aan van ons als kappers, omdat ze iets op internet lezen. Dat is wel anders dan vroeger.”

Trots op nieuwe generaties kappers

In de afgelopen veertig jaar heeft Vereijken het nodige mee mogen maken op haar school. „Leuke, maar ook minder leuke dingen”, zo vertelt ze. „Ik vind het super mooi om te zien dat allemaal oud-leerlingen hun eigen salons zijn begonnen, gerenommeerd personeel zijn geworden en prijzen winnen; daar ben ik super trots op.’’

Maar wat ze het mooiste vindt? „Dat we als leerlingen en docenten zo’n gek zijn met elkaar. Het leukste compliment is toch wel als mijn leerlingen mij mama noemen. Dan voel ik toch wel; ik doe het goed.”

Toekomstplannen en verhuizing

Aan stoppen denkt Vereijken dan ook nog lang niet. „Ik wil hier wel tot m’n pensioen blijven zitten, ja.” Er komt zelfs nog een grote verhuizing aan. „We moeten ons pand uit; we verhuizen nu naar het pand naast Cafetaria de Smickel. Dat doen we allemaal op ons gemakje, maar daar heb ik wel erg veel zin in.”