Astrid Boeijen (CEO Brightlands): 'Ik ga niet zeggen dat ik een rolmodel ben, maar zichtbaarheid helpt jonge vrouwen wel'

Ze begeeft zich vaak in mannenwerelden. Zo was tijdens haar studie scheikunde in Amsterdam slechts een kwart van de studenten vrouw. Astrid: “Ik wilde moleculen ontwikkelen voor geneesmiddelen en hield van het labwerk. Maar toen ik aan het promoveren was, besefte ik dat ik meer impact wilde maken op mijn directe omgeving.”

Sindsdien ging het hard met haar carrière: bij de Universiteit Maastricht werkte ze samen met de huidige Universiteit Hasselt om een opleiding en onderzoeksprogramma op te zetten op het gebied van moleculaire life sciences; de bètapoot die nu biomedische wetenschappen heet. Daarna werd Astrid directeur Strategie en beleid aan de Universiteit Maastricht en directeur van het Student Services Centre aan diezelfde universiteit. Vervolgens werd ze vestigingsdirecteur van het CBS in Heerlen. En tot slot CEO van de Brightlands Chemelot Campus.

De ambitie van de Brightlands Chemelot Campus

De Brightlands Chemelot Campus is een van de vier innovatiecampussen opgericht door de provincie Limburg en Universiteit Maastricht. Ze hebben als doel de economie in de provincie te versterken en een sterker bedrijvenecosysteem te creëren door bedrijven aan te trekken, te laten groeien en talent te ontwikkelen. Op de vier campussen werken 16 duizend medewerkers, er zijn 14 duizend studenten bij betrokken en 550 bedrijven gevestigd. 

Elke campus heeft zijn eigen thema: innovatie rondom een grote maatschappelijke transitie. 

Op de Chemelot Campus is dat circulariteit en duurzaamheid in de chemie en materialen. “Bij onze campus is bovendien het Chemelot Industrial Park verbonden. Hier vindt echte kruisbestuiving plaats. De multinationals die productiefaciliteiten op het park hebben zijn geïnteresseerd in onze innovaties, en omgekeerd willen onze startups producten leveren aan multinationals of uiteindelijk overgenomen worden.” Wat dat betreft is voor Astrid de cirkel rond: “In deze functie komen mijn achtergrond in de chemie en al mijn drijfveren bij elkaar. Innovatie, impact maken en verbinden. Al had ik tijdens mijn studie nooit gedacht dat ik CEO zou worden.”

In haar carrière heeft Astrid vaak haar hand opgestoken als er een kans voorbijkwam die ze interessant vond. “Zo van: die volgende functie kan en wil ik ook. Ik deed dat nooit met het einddoel in gedachten dat ik CEO wilde worden, maar meer vanuit de gedachte: dat is een mooie plek en daar kan ik mijn talent inzetten. Ik kan bijdragen in deze fase. Ik ben ook gaan solliciteren als ik het spannend vond. Je moet in jezelf blijven geloven en initiatief tonen, op  een manier waarop je dicht bij jezelf blijft.”

Uitdagingen als vrouw in een directiefunctie

Natuurlijk liep ze als vrouw in een topfunctie weleens tegen dingen aan in een mannenwereld. “Een man dacht met mijn baas te hebben afgesproken en vroeg mij om koffie te halen. Ik heb hem vriendelijk verzocht het gesprek opnieuw te starten. Maar daarnaast heb ik ook kansen gekregen. Zo werd ik in 2008 aangenomen als directeur Academic Affairs, terwijl ik hoogzwanger was. Zelfs nu, bijna 20 jaar later, is zwangerschapsdiscriminatie hardnekkig. Deze week las ik nog een onderzoek waaruit blijkt dat één op de drie van de ondervraagde vrouwen een baan om die reden niet kreeg.”

De kracht van zichtbaarheid en diversiteit

Ondanks dat de chemie een mannenwereld kan zijn, werken er op de campus van Astrid veel vrouwen. “Ik ben nergens gaan werken met het voornemen om alleen vrouwen aan te nemen. Ik maak de afweging: wie is de beste kandidaat? Ik geloof in een mix van mensen. Uit onderzoek blijkt dat mensen vaak anderen aannemen die op henzelf lijken. Het geeft vrouwen bovendien wellicht perspectief dat ik deze functie bekleed. Ik ga niet zeggen dat ik een rolmodel ben, maar zichtbaarheid helpt jonge vrouwen wel. In een ideale wereld zou dat niet nodig zijn - maar die wereld is er nog niet.”