‘Kan ik dit eigenlijk wel?’ Nadat Siri (40) topbaan begint bij ABN Amro slaat twijfel toe

Siri Mauer Head of Consumer Clients bij ABN AMRO

 De onzekerheid of ze geschikt was voor de functie diende zich niet aan vóór haar benoeming, maar eigenlijk pas erna. In de interimrol voelde Mauer zich vooral verantwoordelijk voor de opdracht die voor haar lag. Pas toen er wat meer ruimte kwam om om zich heen te kijken, kwam een andere vraag bij haar op: „Mag ik hier eigenlijk wel zijn?”, vertelt ze in de podcastserie Move on Up van BusinessWise . Die gedachte hield haar weken, misschien maanden bezig. Niet omdat anderen haar zo behandelden, zegt ze, integendeel: ze werd juist warm ontvangen. Maar zelf keek ze met een bepaald idee naar de top. „Mijn eigen filter blokkeerde daarin dat ik kon denken: oh, wat zullen ze misschien dan niet van me denken?” In de procedure voor haar huidige rol wilde ze niet weten wie de andere kandidaten waren. Ze kende zichzelf goed genoeg om te weten dat vergelijken niet helpt. Toen een MT-lid die namen toch opnoemde, probeerde ze zichzelf meteen terug te brengen naar wat er voor haar toe deed. „Vergelijken maakt mij meer onzeker dan dat het me oplevert.” Daarom hield ze haar aandacht bij de opdracht die voor haar lag. „Ik heb die reorganisatie te doen. Die moeten we goed afronden.” Kwetsbaar leiderschap als sleutel tot verandering Mauer stond als leider voor een grote verandering met haar team. „Ik maakte de overstap van IT naar retail, waarin een megaverandering gebeurde, want wij gingen zelforganiserend werken.” Voor Mauer was die manier van werken bekend terrein, voor veel collega’s gold het tegenovergestelde. „Die collega’s zijn supercapabel om dat zelf te bedenken, maar die overgang was voor hen 180 graden.” Aanvankelijk dacht ze dat dat wel goed zou komen. Verandering vond ze leuk en deze manier van werken kende ze al. Nu kijkt ze daar kritischer op terug. „Achteraf gezien hadden we meer support moeten leveren.” In plaats daarvan werd het te veel: op je handen zitten, afstand houden en hopen dat het team het zelf oppakt. „Daar help je de meeste mensen door een grote verandering niet per se mee.” Zelf liep ze daar ook op vast toen het even niet liep. „Om het toch werkend te krijgen, ga je dan toch meer erbovenop zitten en sturen.” En zelf vat ze dat hard samen als: „Alles wat zelforganisatie niet is.” Juist daar moest ze iets doen wat ze van huis uit nooit had geleerd. Ze ging voor haar team staan en zei hardop dat ze het ook niet meer wist. „Ik heb me echt uitgesproken van: ‘Jongens, ik kan mijn werk ook gewoon niet goed doen. Ik wil er voor jullie zijn, maar ik weet het gewoon even niet meer’.” Dat was geen logische stap voor iemand met haar achtergrond. Mauer komt uit een ondernemersfamilie waarin, zoals ze het zelf zegt, je gewoon had te leveren en de feedback aan tafel keihard was. En over wat ze van huis uit had meegekregen, is ze even expliciet: ,,Kwetsbaarheid moet je nooit laten zien.” De eerste reactie van haar team was stilte. „Dan denk je: shit, waar heb ik mezelf te kwetsbaar opgesteld?” Ze dacht zelfs al aan de koffieautomaat en aan wat mensen daar misschien over zouden zeggen. Maar ze leerde ook dat mensen tijd nodig hebben om zoiets te laten landen. Achteraf kreeg ze terug dat het werd gewaardeerd. En vooral: dat veel collega’s haar tot dan toe vooral als hard hadden gezien. „Het was een gespreksstarter.” Een drastische verschuiving in werk-privébalans Sindsdien kijkt ze anders naar leidinggeven. Transparantie, duidelijkheid en afspraken zijn voor haar nog steeds belangrijk. Ze wil helder zijn over doelen, waardering en consequenties. Maar wat daaronder ligt, formuleert ze zelf inmiddels heel direct: „Uiteindelijk, het gaat allemaal om relaties.” Die andere manier van kijken beperkt zich niet tot haar werk. Mauer is ver gekomen door hard te werken. Dat is ook wat ze van huis uit heeft meegekregen. Lange tijd stond werk bovenaan. Ze herinnert zich nog hoe ze op vrijdag bij de zwemles van haar zoon stond, na weer een week vol doorhalen. „Dan stond ik met echt een kop als een boei in het zwembad. Dan was ik zo duizelig en dan kon je mij wel opvegen.” Haar kinderen hadden dat zelf ook feilloos door. „Als die mij typeren, zei mijn zoon: ja, mama zit altijd achter de laptop. Mama zit altijd aan het werk.” Zelf begrijpt ze ook waarom dat zo lang zo ging. „Dat was makkelijk.” Werk was de plek waar ze resultaat kon boeken, grip voelde en iets neer kon zetten. Daaronder lag ook een overtuiging die ze lang met zich meenam: eerst moest alles af zijn, daarna mocht zij pas ontspannen. Nu kijkt ze daar anders naar. „Ik leer nu steeds meer dat het dus ook oké is om op een stretcher te liggen op Pinkstermaandag.” En juist op diezelfde maandag viel er voor haar iets op zijn plek. Ze lag in de tuin en keek naar haar kinderen, die met zand zaten te spelen. „Ik keek naar mijn drie kinderen die gewoon met zand zaten te spelen en verder niets deden.” Dat moment raakte haar onverwacht hard. „Ik dacht: ja, ik leer nu pas wat misschien wel de essentie is van het leven.” Werk speelt nog altijd een grote rol, zegt ze, maar de volgorde is veranderd. „Mijn kinderen en mijn man komen op één.” Beluister Move on Up In het volledige gesprek in Move on Up vertelt Siri Mauer ook waarom haar benoeming en haar plek in de top drie van de Young Captain Award haar hielpen meer te settelen en hoe ze van Friesland naar de Zuidas trok om haar ambitie meer ruimte te geven. 

Met een laptop op schoot in mijn ziekenhuisbed: Artis-directeur Rembrandt Sutorius over omslag na twee hernia's

Directeur Rembrandt Sutorius van Artis glimlacht in een modern kantoorgebouw.

 Sutorius spreekt niet over Artis als een dagje uit, maar als een plek waar de relatie tussen mens en natuur opnieuw voelbaar moet worden. ,,We staan nu op een kruispunt in de menselijke geschiedenis met de biodiversiteitscrisis”, zegt hij bij BusinessWise . Soorten verdwijnen en het klimaat verandert, maar volgens Sutorius ontstaat betrokkenheid pas echt als je niet begint met angst of morele druk. „Wij beginnen vanuit de verwondering.” Dat is voor hem de kern. Niet eerst het grote alarmerende verhaal, maar de directe ontmoeting. Een olifant, een plant, een aquarium en het nieuwe planetarium. Eerst voelen waarom iets waarde heeft, daarna pas het gesprek over verantwoordelijkheid. „Als wij vanuit die verwondering liefde voor de natuur kunnen creëren en vanuit die liefde intrinsieke motivatie om ook goed met deze planeet om te gaan, dan hebben wij onze missie bereikt.” Daarom ziet hij zichzelf niet als beheerder van een historisch park, maar als iemand die dat verhaal telkens opnieuw onder de aandacht moet brengen bij overheden, bedrijven, donateurs en bezoekers. ,,Ik sta continu op de boeg van het schip om met zoveel mogelijk mensen het verhaal van Artis uit te dragen.” De aantrekkingskracht van McKinsey Voor Artis werkte de econoom Sutorius bij Gasunie, bij de NMa en later als consultant bij McKinsey. Op die periode kijkt hij met veel waardering terug. „Voor mij was het een snoepwinkel.” Hij werkte er aan grote maatschappelijke dossiers op het gebied van energie, waterstof en de publieke sector. Precies dat trok hem aan: werk aan systemen, markten en veranderingen die groter waren dan één bedrijf. Daar kwam voor hem dan ook veel samen: inhoud, tempo, slimme mensen, grote klanten en internationale vraagstukken. Maar die combinatie had ook een prijs. De prijs van tempo en ambitie De rekening daarvan kwam niet in één keer, maar geleidelijk. Eerst in het ritme, daarna in zijn lijf. ,,Ja, zestig, tachtig, misschien soms wel 100 uur.” Zo zagen zijn werkweken eruit. Op een gegeven moment ging dat niet meer alleen over druk zijn, maar ook over fysieke schade. ,,Ik heb twee keer een hernia gehad.” Daarna volgt een beeld dat die hele fase tastbaar maakt: ,,Ik herinner me nog het moment, niet super inspirerend, dat ik in het ziekenhuis lag met mijn rug met een laptop op schoot en mijn team om me heen.” Daar kwam bij dat ook het reizen hem begon op te breken. Zeker nadat hij met zijn gezin terug was in Nederland. Zijn klanten zaten vooral in Nigeria, Duitsland en Zweden, waardoor zijn week een vast patroon kreeg. Zondag de koffer inpakken, via Londen naar Abuja, woensdag door naar Berlijn, soms nog Stockholm, en vrijdag moe weer thuis. Op zaterdag probeerde hij dan thuis iets terug te pakken: de was, de afwas, de kinderen en de zwemles. En daarna begon het opnieuw. Daar trok hij uiteindelijk zelf de conclusie uit. ,,Dat was voor mij wel van: dit ga ik niet doen.” Een zomeravond veranderde alles De wending kwam niet voort uit een strak loopbaanplan, maar uit een zomeravond in Artis. Hij zat er met vrienden bier te drinken en pizza te eten en dacht hardop na over wat hij dan wél wilde. Geen volgende klassieke corporate stap, maar iets met meer betekenis. ,,Politiek, ministerschap, burgemeester, maar wel maatschappelijk.” Daar viel de naam Artis. Wat hem daarin in eerste instantie aansprak, was niet het idee van een dierentuin, maar de kans om leiding te geven aan een plek met geschiedenis, publieke betekenis en de mogelijkheid om iets blijvends achter te laten. Kort daarna stuurde hij de toenmalige directeur een mail met een zin die hij nog altijd zonder omhaal citeert: ,,Ik word je opvolger.” Zoals hij het zelf noemt, was die mail ‘tongue in cheek’. Geen formele sollicitatie, wel een serieuze opening. Sutorius ging Artis daarna vanuit McKinsey op vrijwillige basis helpen. Er volgde nog een alternatief aanbod binnen de consultancy, waardoor hij nog enige tijd bleef, daarna nam hij ontslag en ging hij reizen. Pas daarna belde zijn voorganger met de zin die het echt in beweging zette: „Rembrandt. Als jij mij zou willen opvolgen, dan ga ik ontslag nemen.” Zo is het gegaan. De ambitie bleef, het ritme veranderde De stap naar Artis was geen vlucht uit ambitie, maar een andere vorm ervan. Sutorius wilde nog steeds aan grote maatschappelijke thema’s werken, maar niet meer in een ritme dat zijn gezondheid en gezinsleven bleef opvreten. Daarmee koos hij niet voor minder intensiteit. Ook bij Artis werkt hij aan complexe dossiers, grote restauraties en onderwerpen met veel publieke lading. Over het recente aquariumproject zegt hij zelfs dat hij nog steeds ,,tot het gaatje” gaat als iets af moet. De inzet bleef, maar de afweging verschoof: niet meer alles tegelijk, niet meer altijd volle kracht vooruit, wel scherper kiezen waar zijn energie echt nodig is. Leiderschap begint niet bij analyse, maar bij contact Bij McKinsey coachte Sutorius jongere collega’s. De belangrijkste les die hij hun meegaf, was opvallend eenvoudig: ,,Durf jezelf te zijn en durf te verbinden.” Leiderschap begint voor hem niet bij analyse, maar bij contact. Hij zag hoe jonge consultants zich vooral wilden bewijzen: harder werken, scherper analyseren en overtuigen. Terwijl het volgens hem ergens anders begint. Niet eerst nog slimmer willen overkomen, maar eerst echt contact maken. „Hé Paul, wie ben jij? Gewoon even het contact maken. En waar zit je nou echt mee?” Die benadering neemt hij mee naar Artis. Sollicitanten ziet hij niet om competenties af te vinken, zegt hij, want dat hebben eerdere rondes al gedaan. Zijn eigen gesprek gaat over andere dingen. ,,Wie ben jij? Waar kom je vandaan? Waar ben je trots op? Wat waren dingen die je moeilijk vond in je leven?” Dat vindt hij ,,het allerbelangrijkste” om te bepalen of iemand bij Artis past. Niet alleen een leefbare planeet, ook een leefbaar leven Sutorius spreekt met zichtbaar engagement over biodiversiteit, klimaat en de rol van Artis. Maar in zijn verhaal loopt nog een tweede lijn mee: de vraag wat er overblijft van ambitie als werk structureel ten koste gaat van je eigen houdbaarheid. Die ervaring draagt hij inmiddels nadrukkelijk met zich mee. Niet als afrekening met het verleden, maar als iets wat zijn keuzes scherper heeft gemaakt. Hij weet hoe het voelt om in een ziekenhuisbed te liggen met een laptop op schoot en te beseffen dat er ergens iets fundamenteel uit balans is geraakt. Dat heeft zijn ambitie niet kleiner gemaakt, wel preciezer. De planeet leefbaar houden is voor hem een opdracht. Het eigen leven leefbaar houden ook. Beluister At the Top In de volledige aflevering vertelt Rembrandt Sutorius ook over: Waarom Artis volgens hem een publieke basisvoorziening moet zijn Hoe hij fondsenwerving leerde zien als een uitnodiging om mee te doen, niet als bedelen Wat corona deed met Artis en hoe de leeuwen onbedoeld symbool werden voor de crisis Waarom hij denkt dat Nederland het zichzelf te moeilijk maakt met regels en stakeholders Wat hij zijn kinderen wil meegeven over karakter, ambitie en contact maken 

Jeltsje (39) strijdt in Brussel tegen de tabakslobby: ‘Soms voelt het alsof je een berg moet beklimmen’

Portret van expert Jeltsje Boersma die in Brussel strijdt tegen de tabakslobby.

 Haar gedachtengoed kreeg Jeltsje van huis uit mee. Haar vader werkte bij Staatsbosbeheer, haar moeder was leerkracht. Aan de keukentafel werd veel gesproken over maatschappelijke ontwikkelingen. ‘Er zat nooit een focus op het grote geld . Wel het idee dat we ontzettend veel geluk hebben gehad met waar onze wieg stond. Als je zoveel kansen en zekerheden hebt gekregen, doe daar dan ook iets mee terug.’ Dodelijke industrie Ze studeerde Internationale Betrekkingen en studeerde af in 2009, midden in de financiële crisis. Zoals veel starters in die periode hopte ze tussen verschillende functies. Ze werkte onder meer in communicatierollen, zowel in de profit- als non-profitsector. Via de ideeën van de effectief altruïsme -beweging en een fellowship van The School for Moral Ambition ontdekte Jeltsje uiteindelijk waar ze de grootste impact kon maken: de strijd tegen de tabaksindustrie. ‘Ik schrok enorm toen ik ontdekte dat tabak wereldwijd meer dan 8 miljoen mensen per jaar doodt - bijna drie keer zoveel als tuberculose, hiv/aids en malaria samen. Tegelijkertijd gaat maar een fractie van de gezondheidsfinanciering naar dit probleem. En we hebben het hier niet over een natuurverschijnsel of een virus, maar over een industrie die actief producten verkoopt waarvan we weten dat ze enorm verslavend en dodelijk zijn. Ik dacht: híer wil ik iets aan doen.’ Van fellowship naar internationaal beleid Via School kwam Jeltsje terecht in Brussel, waar fellows gedurende zes maanden worden geplaatst bij organisaties die werken aan maatschappelijke vraagstukken. Voor haar werd dat Impact Unfiltered . Als Senior Policy Officer probeert zij daar momenteel om internationale regelgeving rond tabaks- en nicotineproducten te beïnvloeden. ‘We werken met landen die verandering willen realiseren en helpen hen om gezamenlijk, op internationaal niveau, wetgeving te beïnvloeden. Als lobbyist voer je niet zozeer het debat met de echte tegenstanders - je mobiliseert de landen en beleidsmakers die al deels aan jouw kant staan. Zíj moeten uiteindelijk hun stem laten horen. Een positief voorbeeld is het Verenigd Koninkrijk, dat sinds dit jaar tabaksverkoop verbiedt voor iedereen die geboren is na 2008.’ David tegen Goliath Jeltsjes opgave is geen eenvoudige. Niet alleen de organisatie waarvoor ze werkt, maar de gehele tabakscontrolesector beschikt over beperkte middelen. Hun tegenstander is een industrie met diepe zakken, gelouterde lobbyisten en wereldwijde invloed. ‘Ja, soms voelt het alsof je een berg moet beklimmen’, lacht ze. ‘Maar dat werkt voor mij juist motiverend .’ Wat haar soms frustreert, zijn de steeds terugkerende argumenten. ‘De tabaksindustrie presenteert zichzelf tegenwoordig graag als onderdeel van de oplossing, bijvoorbeeld via vapes. Maar uiteindelijk gaat het om hetzelfde verdienmodel: zorgen dat een nieuwe generatie afhankelijk wordt van nicotine. Hun boodschappen worden nog te vaak overgenomen door politici en beleidsmakers. Daarom is goede regelgeving zo belangrijk.’ Niet materialistisch Ze heeft niet het makkelijkste carrièrepad gekozen, ook niet qua inkomen. Maar Jeltsje mikte nooit op een enorm salaris . ‘Ik ben niet heel materialistisch. Ik koop tweedehands kleding en spullen, waar tegenwoordig enorm veel keus in is, en ik doe nog steeds alle leuke dingen die ik wil doen.’ Ze heeft begrip voor mensen die andere loopbaankeuzes maken. ‘Ik wil absoluut niet bagatelliseren dat sommige mensen veel minder financiële ruimte hebben.’ Toch vindt ze dat veel Nederlanders onderschatten hoe welvarend ze eigenlijk zijn. ‘Met een modaal salaris behoor je in Nederland al tot de rijkste 10 à 15 procent. Wereldwijd zit je zelfs bij de top 2 procent. Dat perspectief helpt mij enorm.’ Blijvend veranderd Haar fellowship duurde officieel slechts zes maanden, maar voorlopig kan zij zich nog voor Impact Unfiltered blijven inspannen. Het werk heeft haar blijvend veranderd. ‘Ik ben zó gedreven geraakt door dit doel dat ik hier niet uitstap voordat ik echt een deuk heb geslagen.’ Jeltsje ziet zichzelf voorlopig vooral in de non-profitsector, haar doel is helder. Maar de corporate wereld sluit ze niet volledig uit. &#039;Er gebeuren ook geweldige dingen in de private sector. Maar als ik die stap ooit neem, dan moet het wel gaan om werk dat aantoonbaar bijdraagt aan het oplossen van omvangrijke problemen.&#039; Ze denkt even na en formuleert het scherper. &#039;Uiteindelijk gaat het mij niet zozeer om de publieke of private sector. Het gaat om de impact . En als je eenmaal hebt ervaren dat je op dat niveau verschil kunt maken, wil je eigenlijk niets anders.&#039; 

 ‘Ik wil de hele toko runnen’: Kas Wanders (31) bereikte razendsnel de tech-top van Ahold

Portret van expert Kas Wanders van Ahold Delhaize in een kantooromgeving

 Van de hotelschool naar een sturende techrol Dat Wanders in een technische leiderschapsrol zou belanden, lag niet bepaald vast. Na de middelbare school koos hij eerst voor de hotelschool. In zijn tussenjaar had hij veel gereisd en juist daar ontdekte hij hoe interessant hij andere culturen en achtergronden vond. „De hotelschool bood in mijn ogen op dat moment echt een mooie route om ook global exposure te hebben en dus overal te kunnen werken met verschillende mensen, van verschillende achtergronden”, vertelt hij in Move on Up van BusinessWise . Toch begon het te wringen. Niet omdat hij die opleiding niks vond, maar omdat hij meer diepgang zocht. Meer theorie. Meer wetenschap. Stoppen deed hij niet. In plaats daarvan begon hij er een tweede studie naast. Op advies van zijn opa werd dat economie. Achteraf bleek dat precies de combinatie waar hij naar op zoek was. „Ik kon heel mooi, zoals mijn opa dat voorspeld had, aansluiting vinden tussen de dingen die ik in de economie en op de hotelschool leerde.” Lees en luister ook deze Move on Up : Ze leverde 50 procent van haar ING-salaris in voor droombaan in de Formule 1: het keiharde pad van Emel Cankaya Een verbinder in een technische wereld Wanders groeide op als enig kind. Daardoor leerde hij al vroeg dat hij zelf op mensen af moest stappen. ,,Ik heb altijd wel de verbinding moeten zoeken met anderen.” Zijn moeder noemt hij ,,echt een people person” die met iedereen kan praten, van burgemeester tot vuilnisman. Van zijn vader, die uit de journalistiek komt, kreeg hij vooral nieuwsgierigheid mee. ,,Altijd nieuwsgierig, altijd benieuwd naar anderen en naar wat mensen bewegen.” Zelf ziet hij zijn plek ook niet aan één kant van het spectrum. Niet puur techniek, niet puur mens. Juist die rol ertussen trekt hem. ,,Die verbindingsrol, dat vind ik een beetje mijn eigen rol dan.” Tegen de stroom in zwemmen bij Ahold Delhaize Bij Ahold Delhaize begon Wanders met een traineeship in een rol die, in zijn eigen woorden, „niet helemaal superduidelijk” was. Juist daardoor kreeg hij de ruimte om die rol zelf vorm te geven. Vanuit zijn affiniteit met data begon hij rond te kijken: wat doen we hier eigenlijk mee, hoe doen we dat en waar liggen mogelijkheden? „Ik zag dus een heel mooie kans omdat ik dacht dat er ontzettend veel databehoeftes waren binnen de verschillende corporate domeinen.” Wat hij daar zag, was volgens hem helder: er gebeurde veel, maar vooral los van elkaar. Verschillende domeinen werkten met eigen initiatieven, vaak ook met eigen externe partijen. Voor hem zat daar precies de kans. Niet omdat er niets gebeurde, maar omdat het fundament ontbrak. En dus besloot hij dat punt niet voor zich te houden. „Mijn bek opentrekken, om het maar even plat te zeggen. En gewoon tegen de stroming in zwemmen. Dat is wel echt ook een beetje wie ik ben.” Daar plaatst hij meteen een nuance bij. „Het is niet zo dat ik mijn mond zonder nadenken opentrek.” Maar als hij denkt dat iets goed is voor het bedrijf, dan wil hij het wel op tafel leggen. Het belang van de juiste ambassadeurs Zijn idee landde niet vanzelf. Wanders moest eerst uitvinden wie hier eigenlijk over ging. Daarna wie invloed had en daarna wie hij nodig had om tractie te krijgen. Dus bleef hij praten, uitleggen en teruggaan. „Ik heb meerdere gesprekken gehad met meerdere domeinen en gevraagd: ‘Waar loop je tegenaan rondom data, wat probeer je precies te bereiken?’” Pas daarna kon hij zijn verhaal echt scherp neerzetten. Die fase was frustrerend. Niet omdat hij één keer nul op het rekest kreeg, maar omdat hij zijn punt steeds opnieuw moest maken voordat het begon te landen. Op zulke momenten dacht hij ook echt: misschien moet ik hiermee stoppen. Maar steeds kwam hij terug bij hetzelfde: als dit lukt, verandert er echt iets. ,,Ik ga heel goed op impact. Ik vind impact maken supervet en superbelangrijk.” Wat hem uiteindelijk hielp, was dat hij niet de enige was die het belang zag. „Ik denk dat wat voor mij heel erg goed heeft gewerkt, was ambassadeurs vinden. En mensen die in de organisatie belangrijk zijn. Mensen die serieus genomen worden.” Zelf had hij op dat moment dat gewicht nog niet vanzelfsprekend. Dus moest hij mensen zien mee te krijgen die zijn verhaal konden ondersteunen. „Ik ben niet alleen de hort op gegaan, ik heb hen vaak meegenomen en met hen ben ik vaak naar de meest senior personen in onze organisatie gegaan.” ‘Mijn plan maakte mijn eigen baan overbodig’ Toen de nieuwe structuur eenmaal stond, bleek zijn bestaande functie niet meer nodig. „Dan krijg je te horen: ‘Je bent redundant’.” Hij besloot niet een stap terug te nemen, maar juist een stap naar boven. „Mij is toen gevraagd om te solliciteren op een functie om verantwoordelijk te worden voor een van die teams. Maar toen dacht ik: hé, wacht even, dit is toch mijn idee? Of althans, dit is het idee waar ik een grote bijdrage aan geleverd. Ik wil die hele toko runnen, dus ik ging solliciteren voor die functie en die ook gekregen.” Waarom dat lukte? Volgens hem vooral omdat hij zich in het traject daarvoor zichtbaar had gemaakt als degene die dit onderwerp trok. ,,Zichtbaarheid is superbelangrijk binnen een grote, complexe organisatie.” Mensen waren hem met dat verhaal gaan associëren. En juist dat gaf hem later een voorsprong. Niet alleen inhoud, ook timing en toon Onderweg merkte Wanders ook dat een goed idee alleen niet genoeg is. Niet iedereen reageert op dezelfde toon of dezelfde aanpak. „Sommige mensen willen liever dat je serieus bent.” Gaandeweg kreeg hij daar meer gevoel voor. „Het is belangrijk, denk ik, dat je snapt wat de ander nodig heeft en wat de communicatiestijl van de ander is.” Dit is slechts een deel van het gesprek met Kas Wanders. In Move on Up vertelt de Head of Tech Data en Analytics bij Ahold Delhaize ook waarom Moneyball zo goed bij hem past, wat hij leerde van samenwerken met teams in India, hoe hij omging met frustratie toen zijn idee niet landde en waarom impact voor hem zwaarder weegt dan alleen carrière maken. 

Van lange dagen in de advocatuur tot een leven als internationale coach: ‘Mijn sabbatical heeft mijn leven veranderd’ 

Portret van internationale life en career coach Anath Lievendag voor een groene achtergrond van bladeren.

 “Het begon op mijn 28e. Ik was een brave echtgenote, dochter en werknemer en realiseerde me tijdens een soort ontwaking dat ik vooral voor andere mensen leefde”, aldus Anath. “Ik besloot hierna om vier dagen per week te gaan werken, wat heel ongebruikelijk was in die tijd en al zeker in de topadvocatuur.” Die realisatie kwam door het praten met een coach, een traject dat haar op werk werd aangeboden. “Ik werkte op dat moment vijf jaar als advocaat bij het kantoor Freshfields op de Amsterdamse Zuidas. Tijdens een functioneringsgesprek gaf mijn manager aan dat hij heel tevreden was over mijn werk maar zich afvroeg welke prijs ik hiervoor betaalde. Hij bood me aan om met een coach te gaan praten. Tijdens dit traject kwam ik erachter dat het tijd was om voor mezelf te gaan leven.” Het coachingstraject was zo’n waardevolle ervaring dat Anath vervolgens een businessplan schreef om binnen het kantoor een coachingsprogramma uit te rollen. Ook volgde ze met de hulp van haar werkgever zelf een opleiding tot coach. De interesse voor een coachopleiding kwam bij Anath vanuit een behoefte om mensen te helpen. “Zo wilde ik eerst altijd geneeskunde studeren, maar toen dat toch niet helemaal wat voor me bleek, werd ik advocaat. En ook die keuze kwam voort uit een behoefte om te helpen.” Anath ondervond dat ze tijdens haar baan als advocaat ook binnen de organisatie andere mensen ondersteunde. “Zo deelde ik vaak een kamer met iemand die langdurig ziek was geweest of die het sociaal wat moeilijker had. Op de een of andere manier kwam dat altijd op een natuurlijke manier bij mij terecht.” Het roer omgooien in je carrière Dat het traject werkte bleek snel: Anath stopte bij Freshfields en stapte over naar de Britse multinational British American Tobacco. Alleen werd haar doorgroei binnen het bedrijf tegengehouden, zo wilde het bedrijf Anath graag hebben voor een functie in Sydney, maar daar was haar manager voor gaan liggen. “Hij was comfortabel met mij en wilde mij niet kwijt”. Ze realiseerde zich dat dit haar mogelijkheden om internationaal door te groeien beperkte, terwijl ze wel internationale ambities had. “Ik heb toen vrij impulsief mijn ontslag ingediend en een paar maanden later stapte ik op het vliegtuig naar Bali”. “Het waren meerdere factoren die hiertoe hebben geleid. Ik was 34, ambitieus en had na mijn scheiding in Nederland geen langdurige partner gevonden. Ik dacht: misschien moet ik eens buiten de grenzen gaan kijken. Ik ben altijd avontuurlijk en reislustig geweest. Het voelde natuurlijk om een tijdje te reizen.” Beginnen als zelfstandig ondernemer Anath beschrijft hoe ze tijdens haar sabbatical haar man ontmoet en emigreert naar Tel Aviv. Hier begint ze voor zichzelf en zet ze haar eigen coachingspraktijk op. Hoewel Anath het eng vond om haar succesvolle carrière als advocaat achter zich te laten, kreeg ze met aanmoediging van haar man de moed om te doen wat ze echt leuk vindt en waar haar passie ligt. “Ik begon met slechts twee cliënten die ik online coachte. Inmiddels heb ik een internationale cliëntenbasis opgebouwd. Zo werk ik met cliënten uit Amerika, Duitsland, Nederland, Chili, Argentinië en Kuala Lumpur. Ik voel me echt enorm bevoorrecht dat ik nu dit werk doe, dat mij de gelegenheid geeft om met mensen uit de hele wereld te werken en ook de vrijheid geeft om te reizen.” Dat haar leven er nu een stuk anders uitziet dan een paar jaar geleden, realiseert Anath zich maar al te goed. “Ik ben inmiddels erg veranderd ten opzichte van toen ik 28 was. Ik was mezelf een beetje kwijt en wist niet goed wat ik wilde. Door dit te gaan ontdekken, ben ik met veel meer intentie gaan leven.” Desondanks benadrukt de coach dat ze haar leven als advocaat vooral als een andere fase ziet in haar leven, die destijds goed bij haar paste. “Het was zeker heel intensief, maar ik was ook heel ambitieus en de band met collega’s was heel hecht.” Dat het na een aantal jaar tijd was voor iets nieuws, doet volgens de coach niet af aan de tijd die ze als advocaat heeft gewerkt. “Ik zie het leven een beetje als een speeltuin. Ervaringen vormen ons en ik wil graag veel verschillende dingen uitproberen.” Omgaan met de angst voor verandering De sabbatical zorgde ervoor dat Anath voor haarzelf is begonnen. “Ik denk niet dat ik dat anders had gedaan, want mijn carrière was te comfortabel.&quot; De coach blikt terug op het moment voorafgaand aan de keuze die haar leven zou veranderen. “Ik weet nog dat ik in mijn bed lag in Amsterdam en dat ik die angst voor verandering voelde in mijn buik. Ik liet alles achter wat me op dat moment zekerheid gaf. Maar ik denk dat de nieuwsgierigheid en het opwindende van het onbekende uiteindelijk sterker waren.” Of een sabbatical voor iedereen is weggelegd is volgens Anath moeilijk te zeggen. “Het is zo’n persoonlijke keuze en voor iedereen pakt het weer anders uit. Uiteindelijk haalde ik twee grote levenslessen uit mijn sabbatical”, vertelt de coach. “De eerste is moedig zijn en dingen proberen die je graag wilt ervaren. En ten tweede: vertrouw op je intuïtie en wees proactief. ” 

 Ze leverde 50 procent van haar ING-salaris in voor droombaan in de Formule 1: het keiharde pad van Emel Cankaya

Emel Cankaya op het hoofdkantoor van McLaren in Woking Engeland

 Emel Cankaya (36) kreeg vaak genoeg te horen dat haar plan niet realistisch was, zo vertelt ze bij BusinessWise . Formule 1 was te ver weg, de kans te klein en de wereld te gesloten. Toch bleef Emel doorgaan, ook toen ze al een goede baan had bij ING en nog steeds nergens binnenkwam. In Move on Up vertelt Emel hoe ze zich, na afwijzing op afwijzing, toch een weg naar McLaren baande. Niet omdat iemand haar vertelde dat ze het wel zou redden, maar omdat ze bleef werken aan iets dat ze niet wilde loslaten. Van astronautendroom naar lucht- en ruimtevaart Emel Cankaya was zeven toen ze een documentaire over astronauten zag. Dat moment bleef hangen. Ze zag de pakken, het zweven en het werken buiten het ruimtevaartuig. Die fascinatie bracht haar later naar de studie lucht- en ruimtevaarttechniek in Delft. Niet vanzelfsprekend in haar omgeving, zegt ze zelf. Ze komt uit een Turks-Nederlands gezin in Mijdrecht, met ouders die haar steunden, maar ook uit een wereld waarin andere beroepen eerder voor de hand lagen. Arts of advocaat bijvoorbeeld. ,,Dit soort beroepen zijn prestigieus binnen de Turkse gemeenschap.” Zelf keek ze daar ook naar. Ze meldde zich zelfs aan voor geneeskunde in Rotterdam en werd toegelaten. Toch liet ze dat pad weer los. „Ik wilde eigenlijk nooit de lucht- en ruimtevaart opgeven.” Onvoorwaardelijke steun van thuis Dat had ook met thuis te maken. „Mijn moeder mocht niet studeren en daarom wil ze juist dat als zij dochters had of kreeg, die wel gingen studeren en zo ver mogelijk zouden gaan.” Die steun was voor haar bepalend. „Ik heb geluk gehad met mijn familie.” Dat zette uiteindelijk de toon, ook omdat ze tijdens haar studie thuis bleef wonen. Niet alleen omdat dat binnen haar omgeving gebruikelijker was, maar ook omdat de middelen beperkt waren. „Twee uur heen en twee uur terug reizen, naar Delft en weer terug. Elke dag”. Bewijzen dat de twijfelaars ongelijk hebben Op de middelbare school kreeg ze van een docent te horen dat ze haar natuurkundige vakken misschien beter kon schrappen. Dát kwam binnen. „Dan ga twijfelen: heeft hij nou gelijk? Kan ik het echt niet?” Toch is dat niet het soort opmerking waardoor ze afhaakt. Eerder het tegenovergestelde. „Als iemand tegen mij zegt dat ik iets niet kan, dan wil ik het juist doen om mezelf te bewijzen: ik kan het wel.” In Delft viel het kwartje richting Formule 1 Tijdens haar studie kwam ze via een vak over racecar-aerodynamica voor het eerst echt in aanraking met de Formule 1. Daar viel voor haar iets op zijn plek. Bij vliegtuigen duurt ontwikkeling lang. In de Formule 1 moet er voortdurend geschakeld worden. „Ik ben ongeduldig hoor. Resultaat van mijn werk wil ik ook echt snel zien.” Vanaf dat moment wist ze dat ze daarheen wilde. Dus: solliciteren bij Formule 1-teams, keer op keer. En keer op keer volgde er een afwijzing. Soms met een gesprek, soms zonder reactie, meestal zonder uitleg. „Je weet niet waarom. Dus je weet ook niet hoe je jezelf kunt ontwikkelen om een volgende keer beter te zijn.” Voorbereiden in de meetingrooms van ING Omdat ze niet kon blijven wachten, koos ze voor Plan B: ze begon bij ING in een traineeship in risk management. Dat betekende niet dat de Formule 1 uit beeld verdween. Integendeel: juist in die periode werd duidelijk hoe ver ze bereid was te gaan. „Toen ik daar aan het werk was, heb ik altijd gesolliciteerd, ook bij Formule 1-teams.” Dat zag er behoorlijk concreet uit. „Dan ging ik na het werk bij ING in een meetingroom solliciteren. Gewoon oefenen en ook voor gesprekken die er nog niet eens waren.” Ze nam aerodynamica-­boeken mee, schreef vragen op uit eerdere gesprekken om zich voor te bereiden - ook in de weekenden. Hulp van expert Porsche „Er zijn momenten geweest dat ik dacht: nou ja, het gaat gewoon niet lukken, misschien moet ik maar opgeven. Misschien ben ik hier niet geschikt voor. Natuurlijk, dat denk je wel.” Wat haar erdoorheen trok, was hulp van iemand die ze eerder via een sollicitatie bij Porsche had leren kennen. Ze solliciteerde daar eerst op een stageplek, probeerde daar nog een baan van te maken, maar dat lukte niet. Wel hield ze er een mentor aan over. „Hij zei: ik kan je helpen om je voor te bereiden de Formule 1 binnen te komen.” Daarna nam hij gesprekken met haar door en stelde hij technische vragen alsof ze al in een echte procedure zat. Flink salaris inleveren Uiteindelijk besloot Emel dat ze op een andere manier moest opvallen. Ze zocht online alle namen op van de top van McLaren, schreef een brief, liet haar cv en brief lamineren en stuurde alles aangetekend op. Voor alle zekerheid. Dat werkte. Op een dag werd ze gebeld: ze wilden haar spreken. Daarna kwam het aanbod van McLaren. Alleen niet onder de voorwaarden die ze had gehoopt. „Vijftig procent minder in salaris zo ongeveer”, zegt ze over het verschil met ING. Dat was het moment waarop haar omgeving haar voor gek verklaarde. ,,Iedereen zei eigenlijk: nee joh, moet je niet doen, je moet niet gaan.” Vrienden, collega’s, mensen die ze vertrouwde: bijna iedereen vond het onverstandig. Zelf twijfelde ze ook. „Het verschil in salaris was echt te groot.” Maar ook: als ze het niet zou proberen, wist ze dat dat zou blijven knagen. „Dan ga ik later denken: wat als. Weet je, het is altijd mijn droom geweest.” Waar ING draaide om contact, draaide McLaren om focus Eenmaal ‘binnen’ bleek haar droomwereld meteen ook een harde wereld. De overgang van ING naar McLaren was groot. „Het was bijvoorbeeld muisstil”, zegt ze over haar eerste dag. Waar er bij ING ruimte was voor koffie, praten en informele contacten, zag ze bij McLaren iets totaal anders. „Iedereen was echt een beetje als een robot aan het werk.” Alles geven voor de winst Formule 1 is technisch, snel en hard. Besluiten worden op data genomen, verbeteringen volgen elkaar continu op en fouten zijn meteen zichtbaar. Daar hoort ook een manier van samenwerken bij waarin je op anderen moet kunnen bouwen. „Je moet elkaar gewoon vertrouwen.” Tegelijk is het achter de schermen ook een harde wereld. „Als je iets bijvoorbeeld niet goed doet, wordt het wel recht in je gezicht gezegd.” Werktijden? Vrienden en familie ziet ze minder vaak dan ze zou willen en soms mist ze belangrijke momenten thuis. Ook dat maakt duidelijk hoeveel ze voor die wereld over heeft. De voldoening zit in het werk zelf, en in wat het oplevert als alles samenvalt. „Als je bijvoorbeeld een auto ontwerpt die dan races wint.” Dan voelt het voor haar alsof al die inspanning ergens naartoe heeft geleid. „Dat is gewoon geweldig.” Haar advies aan haar jongere zelf past daar naadloos bij: „Nooit op te geven en altijd te geloven in jezelf.” En als de kans om astronaut te worden zich opnieuw aandient? „Dan zou ik het zo doen.” 

Webbeheerder Janne (48) verruilt haar vaste seniorbaan na twintig jaar voor de zorg: 'Heel spannend, maar ook een opluchting'

Vrouw verlaat kantoor met verhuisdoos na indienen ontslagbrief

 Foto boven artikel ter illustratie. Persoon komt niet in het verhaal terug en is niet Jolan Douwes. Bron: Getty Images. Vlak voor onze laatste afspraak mailt webbeheerder Janne (niet haar echte naam): &#039;Een gekke vraag, maar kun je me helpen met mijn ontslagbrief? Die heb ik nog nooit geschreven.&#039; Het is ook nogal wat: vertrekken bij een werkgever die ze al ruim twintig jaar trouw is. De beslissing viel Janne zwaar, omdat ze zich betrokken voelt en van haar team houdt. Maar ze begon een half jaar geleden niet voor niets met haar loopbaantraject. De webbeheerder kon haar wens om op een heel andere manier zinvol bezig te zijn niet meer negeren. Voorzichtig ging ze zich oriënteren op een overstap naar de zorg. Meeloopdagen, gesprekken met mensen die de stap al hadden genomen, vragenlijsten voor mensen uit haar omgeving die ik haar stuur - ze hielpen allemaal om een rigoureuze beslissing te nemen. &#039;Heel spannend, maar ook een opluchting&#039;, zegt Janne daarover. Ik vind het bewonderenswaardig: haar vaste baan als senior geeft ze op voor een leerwerkplek met een veel lager startsalaris. Bij een zorgcentrum zijn ze dolblij met hun toekomstige, stabiele, rustige en gemotiveerde collega. Ze kan over een paar maanden beginnen met haar nieuwe werk en opleiding. In haar laatste functioneringsgesprek met haar leidinggevende heeft ze al de hint gegeven dat ze zich oriënteerde op een andere richting. Maar ze moet nu nog officieel laten weten dat ze de knoop heeft doorgehakt. Eerst wil ze dat mondeling aan haar leidinggevende laten weten. Dat is inderdaad de beste route. Eerste stappen ontslagbrief Volgens de Engelstalige vacaturesite Seek en een eerder verschenen artikel in Intermediair zijn dit de eerste stappen bij het schrijven van een ontslagbrief: - Eerst vertellen aan de directe leidinggevende - Dan een zakelijke, korte ontslagmail schrijven - Zet in de onderwerpregel: Opzegging arbeidsovereenkomst - Vermeld contactgegevens, datum, de naam van de leidinggevende en de organisatie - Noem de opzegdatum en de termijn - Is de bedrijfscultuur formeel, dan is de aanhef: Geachte meneer/mevrouw (achternaam), een tussenvorm is: Geachte mevrouw/meneer (achternaam)/beste (voornaam) Welke motivatie hoort in een zakelijke brief? Dan komt de vraag of de motivatie voor het ontslag ook in de brief moet. Dat is niet verplicht, maar wel aan te raden. Al zou ik de motivatie ook kort houden. Janne kan haar carrièreswitch naar de zorg noemen - dat is genoeg. Heeft iemand ook negatieve redenen om te vertrekken, dan kunnen die beter wachten tot het exit-gesprek. Het is slimmer om een zakelijke brief de archieven in te laten gaan. Een moedige uitzondering was de ontslagbrief van oud-Jakhals Janine Abbring bij talkshow DWDD (BNNVARA) uit 2011. Zij zette de hele redactie in de cc toen ze de eindredacteur en rechterhand van de presentator liet weten dat zij zich niet liet schofferen. Maar dat was een statement in een giftige werkomgeving. Ik las ergens de tip: &#039;Toon dankbaarheid voor de geboden kansen.&#039; Maar dat zou ik alleen doen als die dankbaarheid niet nep is. Rekening houden met de officiële opzegtermijn Janne wil haar vertrek snel aankondigen zodat haar werkgever tijdig vervanging kan zoeken. Dat is heel sympathiek en netjes. In een van de tips staat dat ze in haar ontslagbrief hulp kan aanbieden bij het overdragen van haar werk. Officieel is haar opzegtermijn afhankelijk van de afspraken in haar arbeidsovereenkomst. Meestal staat daar een maand voor. Werknemers in hun proeftijd hebben geen opzegtermijn. Janne kennende, zal haar ontslagbrief warm én zakelijk zijn. Dat past ook bij het bedrijf waar ze werkt. Geen bedankje voor de &#039;guys&#039; en geen &#039;groeten&#039; aan het eind, dus. Op het platform Reddit staat zo&#039;n brief van iemand die nog even feedback vraagt. Hij krijgt het advies zijn joviale toon te matigen. Dat is meer iets voor de afscheidsborrel. Met een proost, vlammetjes en bitterballen gaat Janne over een paar maanden afscheid nemen. Op naar een nieuw werkleven. 

Na carrièreswitch opnieuw switchen door AI: zo vond Ingrid (46) zichzelf opnieuw uit in de natuur

Ingrid Beukema-de Zeeuw werkend op een laptop aan een tafel in de natuur met een kip erbij

 Foto boven artikel: Ingrid Beukema-de Zeeuw werkend in de natuur. In haar werk als relocation adviser hielp Ingrid tien jaar lang expats met alles rondom huisvestiging en werk. ‘Het was een hele hectische baan: er stond altijd druk op de ketel.’ In die periode ging het mentaal niet goed met haar. ‘Ik kampte met depressies en mijn hoofd zat sneller vol dan mijn agenda. Voor mijn mentale gezondheid was het belangrijk om ander werk te zoeken, met meer rust.’ Van hectiek naar rust Die rust vond ze in 2015, toen ze voor zichzelf begon als freelance vertaler. Ze vertaalt marketing teksten van het Engels naar het Nederlands ‘Taal is altijd één van mijn talenten geweest. Dat ik alleen omringd werd door mijn teksten en woordenboeken en maar weinig contact had met andere mensen, deed mij goed. Als ik slecht in mijn vel zat, kon ik mij verstoppen in een grote trui en gewoon doorwerken. Ik hoefde niet constant die representatieve glimlach te veinzen.’ Niet alleen het werk beviel haar, ook het leven als freelancer deed haar goed. ‘Ik verdiende meer, waardoor ik minder kon werken. Er ontstond weer ruimte voor mezelf en voor mijn hobby’s, maar ook om te werken aan mijn mentale gezondheid en de mantelzorg voor mijn vader op mij te nemen. Het was alsof alle puzzelstukjes samenvielen.’ Veranderingen in de markt door AI Ingrid dacht jarenlang dat ze tot haar pensioen als vertaler zou blijven werken. Maar zeven jaar geleden merkte ze voor het eerst dat haar vakgebied inhoudelijk aan het veranderen was. ‘Ik kreeg steeds vaker machinevertalingen van klanten die ik alleen nog hoefde te redigeren. Voor een eigen vertaling kan ik mijn volledige tarief vragen, maar voor het redigeren van een machinevertaling ligt het tarief lager. Eerst was dat nog 80 procent van het normale tarief, daarna 70 procent. Inmiddels zijn er zelfs bureaus die het voor 30 procent doen omdat de machinale vertalingen steeds beter worden. Daardoor liep mijn omzet flink terug.’ Dat raakte haar niet alleen financieel, maar ook persoonlijk. ‘Als ik een vertaling maak, stop ik daar al mijn liefde in. Als ik ineens word vervangen door een machine, voelt dat heel cru. Dat voelt alsof ik geen erkenning krijg voor de kwaliteit die ik lever. Vooral omdat het niveau van de machinevertalingen – zeker bij creatieve marketingteksten – nu nog laag ligt.’ Vier jaar geleden begon ook het aantal opdrachten terug te lopen en nieuwe klanten vinden werd steeds lastiger. ‘De invloed van AI op het werk van copywriters en vertalers is groot. Ik geloof dat er altijd vertalers nodig zullen blijven. Specialistisch vertalen is mensenwerk, maar ik denk dat de pool van vertalers wel kleiner wordt.’ Een onzekere toekomst De ontwikkelingen in haar vakgebied zette voor haar gevoel haar hele manier van leven onder druk. Dankzij haar werk als vertaler had Ingrid een situatie voor zichzelf gecreëerd die haar mentale gezondheid goed deed. ‘Ik kon niet bedenken welk ander werk ik solistisch zou kunnen doen waarmee ik ook genoeg geld zou verdienen. Het idee dat ik weer meer met mensen moest gaan werken, gaf mij veel spanning. Tegelijkertijd houd je de ontwikkeling van AI niet tegen, dus het heeft geen zin om je hakken in het zand te zetten.’ De onzekerheid en onrust die Ingrid voelde, motiveerden haar uiteindelijk om zelf de regie te nemen en zich te oriënteren op alternatieven. Dat proces begon drie jaar geleden. Doordat haar vertaalwerk wel doorliep, kon ze de tijd nemen voor haar zoektocht. ‘Ik probeerde de onzekerheid te accepteren en te vertrouwen dat er uiteindelijk iets op mijn pad zou komen. Dat ging met ups en downs. De ene dag zat ik vol vertrouwen, de volgende dag lag ik wakker van de stress. Gelukkig waren er ook maanden dat ik mijn omzetdoel gewoon haalde, dat gaf rust.’ Ingrid overwoog in die periode allerlei mogelijkheden. ‘Ik dacht erover om als vertaler in loondienst te gaan omdat dat meer financiële zekerheid zou geven en ik dan recht zou hebben op WW. Ook heb ik overwogen twee parttimebanen te combineren. Ik heb eindeloos vacatures bekeken om banen te ontdekken waarvan ik het bestaan misschien nog niet wist.’ Ingrid sprak ook veel met vriendinnen en vroeg hen wat zij haar zagen doen. ‘Ik probeerde mij zoveel mogelijk open op te stellen en creatief te denken.’ Een nieuwe richting Begin dit jaar kreeg Ingrid tijdens een gesprek met een vriendin een belangrijk inzicht. ‘Vijftien jaar geleden heb ik een coachingsopleiding gevolgd, maar door mijn mentale gezondheid was ik er toen nog niet aan toe om daar iets mee te doen. In de afgelopen tien jaar heb ik – mede dankzij die vrijheid die het freelancen mij gaf – veel persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt. Nu voelt het alsof ik klaar ben om weer meer verbinding met andere mensen aan te gaan.’ Ingrid hield zich al langere tijd bezig met vitaliteit, gezondheid en de natuur en zo kwam wandelcoaching op haar pad. Begin dit jaar startte ze een opleiding tot wandelcoach en nu bouwt ze naast haar werk als vertaler aan een nieuw coachingsbedrijf. ‘Het lijkt mij mooi om mijn liefde voor de natuur te integreren met mijn coachingsvaardigheden. We zijn vergeten dat we onderdeel zijn van de natuur. Daar voel ik de missie om anderen te verbinden met de natuur en zichzelf.’ Die stap was niet vanzelfsprekend. ‘Ik moest wel een drempel over. Er zijn al zoveel coaches, maar dit is écht mijn talent. Mijn werk als vertaler heeft mij lange tijd geholpen met mijn mentale gezondheid. Nu heb ik het gevoel dat ik die periode kan afsluiten. Het is niet alleen een afscheid, maar ook een nieuw begin.’ 

Snel je bruto of netto salaris berekenen? Gebruik onze handige tool en weet wat je kunt verwachten! 

Bruto netto calculator

Vraag jij je af of je wel genoeg verdient? Check je salaris in de salariswijzer. Vul een aantal vragen in en krijg direct resultaat.

Salariswijzer

Double Cards NVB B2C

Je ontvangt van ons om de week: handige tips over solliciteren en interessant nieuws over werk.

Loopbaanontwikkeling