Marissa (34) stapte uit de 60-uur weken van de Zuidas: ‘Wil mijn eigen verlangens volgen’

Afbeelding boven het artikel ter illustratie. Persoon is niet Marissa Bonants. Bron: Getty Images.

Bonants studeerde Accountancy in Tilburg en vond werk bij Deloitte in Amsterdam, de ‘grote stad’, maar de uitdaging van het grote leven op de Zuidas bleek ook maar een klein stukje te zijn.

Bubbel van hard werken en borrels

Net als dat het studentenleven een soort bubbel is, kwam Bonants in een volgende bubbel terecht. Die van trainees van rond de 22 die hetzelfde pad volgen als jij en 60 tot 80 uur per week werken en op vrijdag en zaterdag laveloos thuiskwamen. Om op zondag bij te komen en op maandag met een nieuwe week te starten.  ‘Dat was mijn wereld, voor mijn gevoel’, legt ze uit. ‘Ik ging de eerste jaren heel erg mee in de rush van hard werken. Daarvoor heb je die studie gedaan. Daarbij had ik best een prestatiedrang, ik wilde opklimmen binnen het bedrijf en ik wilde een goede performance. Daarbij telde mijn bonus ook mee, die wilde ik graag halen.’ 

Twijfels over haar pad

Als je dat een paar jaar doet, herhaalt zich steeds hetzelfde, merkte Bonants. ‘Het is wel steeds anders en steeds een stapje verder, maar als je goed kijkt, zie je toch dat je veel repeterende zaken doet. Het was mijn eerste baan en het was heel leerzaam, maar wilde ik dit langer doen?’ Elk jaar kwamen dezelfde dingen terug. Daarbij merkte ze dat zeker binnen de accountancy best wordt gestimuleerd om verder te kijken. Sommige collega’s die tegelijk waren gestart, keken om zich heen naar wat er verder was, zij vonden het wel mooi geweest. Dat geldt niet voor iedereen, degenen die willen blijven en carrière willen maken, zijn van harte welkom. Bonants zag dat niet iedereen dat pad volgde.

Moment van uitzoomen

Voor veel trainees komt er een moment van uitzoomen; wat zijn we nou eigenlijk aan het doen? Willen we hier nog jarenlang mee doorgaan of zelfs maar één jaar? ‘Het voelde alsof ik mijn top wel had gehad. Ik kon bij wijze van spreken al uittekenen hoe mijn jaar eruit zou gaan zien, welke controles wanneer moesten gebeuren. Voor mij was de vraag of ik daarmee door wilde gaan.’ 

Uiteraard is het salaris goed, maar dat is niet waar het leven om draait. Bonants ging nooit met tegenzin naar haar werk, maar ze vroeg zich wel af of ze nog meer uit het leven kon halen. ‘Ik zou drie maanden uitgezonden worden naar een vestiging in Nieuw Zeeland bij hetzelfde bedrijf, maar dat ging op het allerlaatste moment niet door. Ik besloot om toch een poosje te gaan rondreizen.’

Durven kiezen voor iets anders

Het klinkt cliché: de millennial die op reis tot zichzelf komt en daarna wat anders gaat doen. Zo was het niet helemaal voor Bonants: ‘Ik was wel in een andere omgeving en daardoor ging ik ook anders nadenken over wat ik eigenlijk wilde en over wat ik deed. Misschien is het gras bij de buren wel groener, je weet het niet. Ik nam direct na mijn reis ontslag en stapte over naar een vastgoedkantoor, maar na een half jaar merkte ik al dat dit het ook zeker niet was.’ Was dit het dan? Collega’s en mensen die iets verder weg stonden, dachten dat Bonants een vervroegde midlife crisis had. (Voor haar voelde dat niet zo.) ‘Ik was toe aan wat anders, mijn eigen ritme en verlangens volgen, niet die van anderen.’

Van trainee tot eigen team

Bonants startte haar eigen bedrijf Profit Mode, waarmee ze andere ondernemers helpt om financieel gezond te zijn en te blijven. ‘Natuurlijk was dat spannend, maar het ging heel natuurlijk. Ik ging dit gewoon doen. Wat was het ergste dat kon gebeuren? Als het niet lukte, dan zocht ik wel een andere baan. Maar het ging wonderwel goed, ik had meteen al klanten. Met mijn kennis van de financiële markt, kan ik ondernemers oplossingen op maat aanbieden. Ik weet wat er speelt.’ Ze kijkt heel goed terug op haar periode op de Zuidas, waar ze leerde om hard te werken en de skills om je werk goed te doen. ‘Ik werd volwassen in mijn studententijd, maar het werk maakte dat ik nog meer groeide. Het was een soort groot ontwikkelingstraject, terwijl dat niet zo bedoeld is. Wat ik daar heb geleerd, ook aan zelfvertrouwen in een werkomgeving  is voor mij heel kostbaar. Dat heeft bijgedragen aan de persoon die ik nu ben en het werk dat ik nu doe.’