Marisia (37) combineert een baan met de zorg voor kind én vader: ‘Na mijn werk begint mijn tweede shift’

Het is een groep die groeit, maar op de werkvloer vaak over het hoofd wordt gezien: mensen die mantelzorg combineren met jonge kinderen en een baan. De Amerikaanse onderzoekers Dorothy Miller en Elaine Brody bestempelde deze groep in 1981 al als de sandwichgeneratie. Zij zorgen voor twee of soms wel drie generaties tegelijk: kinderen, ouders en soms ook nog grootouders.

Mantelzorg en opvoeding in een heftige periode

Marisia is zo’n ‘sandwicher’. Ze werd geboren in Brazilië en verhuisde op haar elfde met het hele gezin naar Nederland. Als ze op haar 21^e besluit om terug te gaan naar haar geboorteland, blijven haar ouders in Nederland. In 2022, Marisia’s dochter is dan net geboren, komen haar ouders haar opzoeken in Brazilië. Daar wordt haar moeder ziek en belandt in het ziekenhuis, waar ze uiteindelijk ook komt te overlijden. “Dat was een hele heftige periode met mijn moeder in het ziekenhuis en een pasgeboren kind.” Haar vader vliegt alleen terug naar Nederland en trekt bij Marisia’s zus in, maar het liefst wil hij terug naar zijn oude huis. “Wij speelden al een tijdje met de gedachten om terug te gaan naar Nederland. We hebben toen besloten bij mijn vader in te trekken, zodat we voor hem konden zorgen.”

De druk van twee fulltime banen

Marisia heeft vanuit Brazilië al een baan in Nederland geregeld waarbij ze vanuit huis kan werken. Twee dagen nadat ze in Nederland aankomen, start ze met haar nieuwe (voltijd) baan én is ze ineens dag en nacht mantelzorger. De mantelzorg voor haar vader is heel intensief. “Hij is fysiek nog heel sterk, maar sinds het overlijden van mijn moeder is hij mentaal snel achteruit gegaan. Douchen en naar het toilet kan hij zelf, maar verder moet er continue iemand in de buurt zijn.” Naast de zorgen voor haar vader, heeft Marisia ook een heftige tijd achter de rug met haar dochter die een periode veel last heeft gehad van koortsstuipen. “Dat was echt traumatisch voor mij. Wanneer iemand nu koorts heeft of ziek wordt, sta ik meteen aan en spoken er allemaal doemscenario’s in mijn hoofd.” Emotioneel is het zwaar voor Marisia. “Vanaf het moment dat we in Nederland aankwamen, sta ik aan.”

Herstel na een burn-out

Het fulltime werken in combinatie met de zorg voor haar dochter en vader wordt Marisia uiteindelijk te veel. Ze krijgt een burn-out. “Toen ik mij weer iets beter voelde, ben ik gaan nadenken over wat ik wilde.” Zo vindt ze uiteindelijk een nieuwe baan als customer support consultant bij Sendcloud. “Ik heb tijdens mijn sollicitatie wel verteld dat ik een dochter heb, maar niet dat ik ook mantelzorger ben. Ik ben mijn hele proefperiode bang geweest voor wat ze daarvan zouden vinden.” Namate ze een goede band opbouwt met haar leidinggevende, komt het hoge woord er toch uit. Haar angst blijkt gelukkig onnodig. “Ze hebben veel begrip voor de situatie. Dat is voor mij heel belangrijk, daardoor viel er een last van mijn schouders. Als mijn dochter griep heeft, of ik moet met mijn vader bloedprikken, zijn ze super flexibel.”

Dagelijkse uitdagingen op de werkvloer

Toch krijgt Marisia nog dagelijks te maken met uitdagingen. In de eerste periode bij haar nieuwe werkgever verzorgt Marisia elke dag live support en dat is weinig flexibel: als je staat ingeroosterd, moet je beschikbaar zijn. “Mijn vader heeft soms niet door dat ik thuis aan het werk ben. Dan was ik aan de telefoon en begon hij ineens te praten. Of mijn dochter was ziek, maar ik moest haar toch naar de gastouder brengen omdat ik ingeroosterd stond. Het hoort bij mijn werk, maar dat was heel stressvol.” Vorig jaar ging haar vader door een moeilijke periode. Hij had geen zin meer in het leven. Als Marisia op een dag op haar werk is, wordt ze gebeld door haar buren. Haar vader belt overal in de straat aan omdat hij zich niet goed voelt. Marisia besluit de hulp van de huisarts in te schakelen en voortaan kan haar vader, op de dag dat Marisia op kantoor moet werken, naar de dagbesteding. Één dag in de week is Marisia vrij en de andere dagen werkt ze vanuit huis zodat ze bij haar vader in de buurt is. Marisia heeft fijne collega’s die regelmatig bij haar inchecken, maar toch kan ze niet altijd helemaal meedoen. Soms worden er leuke uitjes geregeld of gaan collega’s last minute iets leuks doen na het werk. “Ik kan dan niet altijd mee. Het is fijn als ze daar begrip voor hebben. Als ik klaar ben met werken, grap ik vaak dat nu mijn tweede shift begint.”

Persoonlijk leiderschap en ambities

Zowel de zorg voor kinderen als mantelzorg zijn volgens Marisia nog vaak taboe op de werkvloer. “Bij mijn vorige werkgever was de instelling: prima dat je een kind hebt, maar je moet wel presteren. Doe je dat niet, dan kunnen we daar niets mee. Ik denk dat mijn burn-out daar deels vandaan kwam.”

Dat Marisia bij haar huidige werkgever heel open is over haar situatie en ze begrip ervaart, maakt een groot verschil.  “Ik wil graag presteren, maar als ik een keer mijn KPI’s niet haal, weten ze waarom. Ik merk dat het daardoor juist beter gaat met mijn doelen. Ik weet nu dat het niet het einde van de wereld is als ik ze niet haal. Daardoor gaat de druk er een beetje af.”

Natuurlijk zijn er ook dingen die ondanks het begrip lastig blijven. Marisia is ambitieus, maar soms genoodzaakt haar doelen en verwachtingen bij te stellen. Zo krijgt ze elk jaar een studiekeuzebudget. “Vorige maand heb ik mijn Customer Experience diploma gehaald. Daar ben ik heel trots op, maar ik heb er wel langer over gedaan. Daardoor heb ik mijn budget van dit jaar niet kunnen gebruiken.”

Promotie ondanks dubbele zorgtaak

Sinds ze bij haar huidige werkgever begon, is ze binnen het team doorgegroeid naar een meer senior functie met meer verantwoordelijkheden. “Dat zijn dingen die voor mij heel belangrijk zijn, want het laat zien dat ze vertrouwen hebben in mijn werk. Ze geven mij de kans om te groeien, ook al werk ik part-time en heb ik een kleine en de zorg voor mijn vader. Dat zegt iets over mijn werkgever, maar ook over mijn persoonlijk leiderschap.”

“Ik ben heel perfectionistisch. Ik wil mijn werk goed doen, goed voor mijn vader zorgen, een goede moeder zijn en een goede vrouw, maar ik wil ook goed voor mezelf zorgen. Ik kan mij soms schuldig voelen als iets niet lukt, maar als je alle ballen hoog wilt houden, dan word je gek. Daarom probeer ik het nu wat meer los te laten.”