“Overdag onderzoek ik kankercellen, ’s avonds duw ik een bobslee de baan af”

Het begint bij een simpele fascinatie voor Gideon: “Het menselijk lichaam heeft mij altijd ontzettend gefascineerd. In combinatie met een nieuwsgierigheid naar het onontdekte, leek een opleiding tot Biomedical Engineer daar goed bij te passen.” Na zijn studie rolt hij de biotechwereld in. Nu werkt hij als zzp’er, vaak op interim-basis, in de R&D-afdelingen van bedrijven in de immunologie. De onderzoeken waar hij aan werkt gaan over het immuunsysteem van de mens. 

Op zijn werk zit Gidon echt op de inhoud. Hij onderzoekt hoe immuuncellen reageren op medicijnen door ze in het lab te kweken, bloot te stellen aan stoffen en te testen op hun effectiviteit tegen kankercellen. Dat betekent veel experimenteren, analyseren en rapporteren. In zijn werk staan precisie, geduld en nieuwsgierigheid centraal. Deze experimenten zijn redelijk projectmatig en in tijdelijke teams. “Dat geeft mij de mogelijkheid om mijn jaar zelf in te delen,” zegt hij. “Ik ben vrij flexibel, pas me snel aan en houd van nieuwe uitdagingen. Ik leer graag nieuwe dingen, dat geldt op werk én in de sport.”

Van skeleton naar bobslee

Aan de sportkant begint het met skeleton: met je hoofd naar voren de baan af, alleen op een slee, met snelheden die regelmatig tussen de 130 en 140 kilometer per uur liggen. Intussen is hij geswitcht naar bobsleeën, wat nauw verwant is. Zijn bouw past beter bij bobslee en in deze sport weegt het fysieke aspect nog zwaarder dan het sturen. Precies op dat onderdeel blinkt Nederland nu uit en daardoor heeft zijn team, Team Wesselink, een reële kans om zich te plaatsen voor de Spelen.

“Het uitdagen van het menselijk lichaam en het effectief inzetten ervan vind ik ontzettend interessant”, zegt hij. “Sporten is echt mijn passie. Ik vind het geweldig om met mijn lichaam bezig te zijn, het beste eruit te halen en bewegingen steeds verder te optimaliseren. Het is een heel tastbare en leuke manier om je met anderen te meten en het geeft elke keer weer een goed gevoel.”

Het is een wereld van vroege ochtenden, late avonden en eindeloos herhalen. Starts, duwbewegingen, bochten: alles wordt tot in detail geoefend, geanalyseerd en bijgeschaafd. “Zo gebruik ik die analytische skills niet alleen in het lab, maar ook in mijn sport: ik ben continu aan het testen, meten en bijschaven.” In de aanloop naar de Winterspelen van 2026 betekent dat: bijna al zijn vrije tijd opofferen aan de slee.

32 uur werken, 7 trainingen per week

Een standaardweek van Gidon bestaat uit vier werkdagen van acht uur (32 uur) én zeven trainingen. Sprinten, krachttraining, fysio, coördinatie, onderhoud aan zijn slee, het past allemaal nét. 

Een inkijkje in het trainingsschema van Gidon:

• Maandag: Werkdag + avond-sprinttraining

• Dinsdag: Werkdag + fysiotherapie + upper body training

• Woensdag (parttime-dag): Sprinttraining + lower body

• Donderdag: Werkdag + hersteltraining + yoga

• Vrijdag: Werkdag + core- en coördinatietraining + upper body

• Zaterdag: Sprinttraining + lower body

• Zondag: Rustdag (inclusief meal prep, huishouden en herstelmomenten)

De druk op zijn tijd is continu voelbaar, zowel mentaal als fysiek, zeker in aanloop naar het winterseizoen. Dan rondt hij al zijn werkprojecten af en gaat steeds meer over op full time sporten. Vanaf november ligt de focus volledig op de sport en is hij een paar maanden van kantoor, toch blijft hij zo nu en dan telefoontjes en mailtjes krijgen van werk.

Het blijft zoeken naar de juiste balans, zeker als er iets bijkomt. “Vorig jaar zat ik midden in een blessuretraject en kreeg ik elke dag intensieve fysio,” vertelt hij. “Ik begon als eerste op kantoor, fietste rond lunchtijd naar de fysio, werkte daarna verder, at achter mijn laptop, en trainde ’s avonds tot laat. Rond half elf pas thuis, nog even aan de seizoensplanning werken en de volgende ochtend weer om 7.30 op werk. Dat ging zo drie weken lang.”

“Mijn week is één grote puzzel” 

“Na een zware werkdag merk ik dat direct in de training: minder focus, minder kracht.” Vrienden zien of ontspannen lukt soms alleen op zaterdagavond of zondag, zijn enige vrije dag. “Dan probeer ik bij te tanken, mentaal en fysiek,” zegt hij. “De sauna in, even niks. Maar zelfs dan ben ik bezig met meal prep, de was en het plannen van de week. Doordeweeks is daar gewoon geen ruimte voor.” 

Toch is die combinatie geen keuze, maar noodzaak. Bobsleeën is duur, en salarissen voor de sport zelf zijn er nauwelijks. “Voor atleten bestaan er goed gefinancierde topsport-programma’s waarop zij kunnen terugvallen, dat geeft hen meer rust en voorbereidingstijd. Dit soort individuele topsportprogramma’s zijn er voor bobsleeërs in Nederland helaas niet op het moment.” zegt Gidon. “Wij hebben wel het geluk dat onze bond wordt gesponsord door NewCold, daardoor beschikken we dit jaar over topmateriaal, gloednieuwe sleeën. Maar die steun is voor het team als geheel, niet voor ons persoonlijk.”

Alleen de absolute top, zoals Kimberley Bos, kan volledig voor de sport gaan. Voor de rest geldt: zonder werk geen sport. Zelfs buiten het seizoen blijft het schakelen. “Ik heb weleens twintig minuten voor een afdaling een online sollicitatiegesprek gevoerd. Van een pitch vol biotechjargon direct door naar een sprintstart op ijs. Dat is topsport op alle fronten.”

Elk jaar opnieuw: niet kiezen, maar schipperen

De combinatie van werk en topsport vraagt ook moed richting werkgevers. “Er is geen enkel jaar geweest waarin ik géén contractverlenging aangeboden kreeg,” zegt Gidon. “En elk jaar moet ik die weer afwijzen. Want in de winter ben ik er simpelweg niet.”

Dat betekent: elk voorjaar opnieuw opdrachten zoeken, sollicitatiegesprekken voeren en uitleggen waarom hij niet fulltime beschikbaar is. “Veel opdrachtgevers willen iemand die het hele jaar inzetbaar is. Ze proberen me dan over te halen om volledig voor het werk te gaan, maar dat zou betekenen dat ik de sport moet laten vallen. En dat weiger ik.”

Die keuze brengt onzekerheid: geen garantie op een volgende klus, periodes zonder inkomen, en de vermoeidheid van steeds weer uitleggen en schakelen. Toch is het de moeite waard voor Gidon. “Die wisselwerking is soms slopend, maar ik zou het niet anders willen. Wat ik ervoor terugkrijg, is de vrijheid om twee passies serieus na te blijven jagen. En daar doe ik het voor.”

Twee werelden die elkaar niet helemaal begrijpen

Op zijn werk wekt Gidons dubbelleven vooral verbazing. “Collega’s kunnen zich moeilijk voorstellen dat ik al mijn vrije uren besteed aan intens trainen en het eindeloos herhalen van bewegingen,” vertelt hij.

Zijn teamgenoten kijken op hun beurt op van zijn werk als biomedisch onderzoeker. “Zij kennen mij vooral als een rauwdouwer die kracht en explosiviteit najaagt. Dat ik ook complexe problemen in het kankeronderzoek oplos, is voor hen lastig te rijmen,” lacht hij. 

Het zijn werelden die weinig overlap kennen. “Er is veel wederzijdse interesse, maar echt begrijpen doen ze elkaar zelden. Wat wel overeenkomt is de drang om ergens in uit te blinken.”

Wetenschapper in de slee

In de bobslee neemt Gidon zijn wetenschappelijke blik letterlijk mee de baan op. “Zoveel factoren beïnvloeden de prestatie, maar we weten vaak niet precies hoe,” zegt hij. “Elke run is anders: temperatuur, luchtvochtigheid, hoe het ijs is geprept, of de zon erop schijnt. Zelfs een krasje op de runner bovenaan kan voelbaar zijn tot beneden.”

En dan zijn er de menselijke variabelen: vier teamleden, elk met een eigen hersteltempo en wedstrijdritueel. “Je wilt iets testen, maar als de mist optrekt of de ijskwaliteit verandert, kun je de uitkomst al niet meer vergelijken.”

Ook zijn werkdagen zitten vol schakelmomenten, maar die regisseert hij strak. “Mensen vragen vaak hoe ik dat allemaal manage. Maar inmiddels weet ik wat voor mij werkt.” Zo rekent hij voor elke afspraak (live of online) standaard een kwartier meer in zijn agenda, voor uitloop of om even op adem te komen. Tussen verschillende meetings plant hij waar het kan vijf of tien minuten tussenruimte om soepel te kunnen overschakelen. Als hij weet dat hij ergens moet wachten (tijdens het reizen in de trein of bij de fysio), dan zorgt hij dat hij in die tijd mails beantwoordt of iets leest op zijn telefoon. Ook rustmomenten blokt hij bewust in. “Dat moet wel, anders hou je dit geen week vol.” Die combinatie van plannen, schakelen en herstelmomenten maakt zijn dubbelleven niet alleen haalbaar, maar ook vol te houden.

Je doet het niet alleen

Hoewel zijn schema strak en veeleisend is, probeert Gidon het niet in zijn eentje te dragen. Een hecht netwerk van coaches, collega’s en mentoren ondersteunen hem en helpen hem groeien. Een belangrijke rol daarin speelt bondscoach Ivo de Bruin (zelf oud-Olympiër) die het Nederlandse bobsleeteam begeleidt én als fysieke coach  (vaak één-op-één) betrokken is bij de andere sleesporten. “Hij weet precies hoe het is om topsport te combineren met andere verplichtingen en voelt haarfijn aan wanneer ik gas kan geven en wanneer juist niet.” 

Op zijn werk is er net zoveel begrip. “Ik heb collega’s die echt meedenken en leidinggevenden die mij de ruimte geven om mijn schema goed te plannen. Zonder die flexibiliteit zou dit leven niet vol te houden zijn.” Die steun, zowel op de baan als op kantoor, maakt het verschil. “Zij zorgen ervoor dat ik scherp blijf, maar niet over mijn grenzen ga. Dat is goud waard.”

‘Er is meer mogelijk dan je denkt’

Voor professionals die twijfelen of werk wel te combineren is met een grote passie of droom buiten hun baan, heeft Gidon een heldere boodschap: “Het is prachtig om je dromen na te jagen, en de afwisseling houdt alles interessant,” zegt hij. “Goede communicatie en planning zijn cruciaal, er is meer mogelijk dan je denkt. Ga ervoor en enjoy the ride!”