Een topfunctie én een baby: Lianne (39) wilde zich te hard bewijzen: 'Ik viel flauw op de roltrap'

In de ‘ideale’ wereld werk je alsof je geen kinderen hebt en ben je met je kinderen alsof je geen werkverplichtingen hebt. Het is een onmogelijke spagaat die regelmatig leidt tot secret parenting: het verbergen van zorgtaken op de werkvloer. Lianne kent die spagaat maar al te goed. Maar wat ze bij de komst van haar eerste kindje – ze is dan 32 – nog liever voor zich hield, staat nu met trots op haar LinkedIn-profiel: haar rol als fulltime moeder van twee kinderen. ‘Een rol waarin leiderschap, veerkracht en continue persoonlijke ontwikkeling dagelijks samenkomen’. Inmiddels heeft ze haar baan in loondienst opgezegd en helpt ze met haar bedrijf The Motherhood Movement (aanstaande) ouders én werkgevers bij het vinden van een balans tussen werk- en zorgtaken.

Een shift in ambities

Lianne heeft al vanaf het begin van haar carrière een enorme drive: ze wil onafhankelijk zijn, snel doorgroeien en het aanzien en salaris dat daar bij hoort. Wanneer er een kindje op komst is, begint er iets te knagen. ‘Ik was zoekende: zijn mijn ambities nog hetzelfde? En hoe combineer ik mijn werk met mijn nieuwe rol als moeder?’ Hoewel alle ingrediënten (zes maanden flexibel inzetbaar zwangerschapsverlof, een voorlichtingsgesprek en een fijne kolfruimte) voor een rustige landing na haar verlof aanwezig lijken, loopt het anders. 

In full ignore mode

Als Global Solutions Partner is Lianne eindverantwoordelijke voor het ontwikkelen van belangrijke klantrelaties en samenwerkingen voor een van de A-merken van Meta. Ze stuurt interne en externe projecten aan waarvoor ze de hele wereld over vliegt. Na haar verlof gaat Lianne direct weer vol aan de bak en neemt nog meer hooi op haar vork dan voorheen. ‘Ik drukte mijn twijfels weg en ging in full ignore mode. Ik wilde nog steeds die werknemer zijn die 60 uur per week werkte, zakenreizen maakte, alle targets haalde én gezellig was op borrels. Ik had ontzettende bewijsdrang.’ Terugkijkend worstelt ze nog steeds met de vraag voor wie ze dit eigenlijk deed. Niemand vroeg haar expliciet om overuren te maken, naar de andere kant van de wereld te vliegen of bij elke borrel aanwezig te zijn. ‘Toch voelde ik de angst dat mensen mij als minder zouden zien en dat ik bijvoorbeeld een promotie mis zou lopen. Ik probeerde constant aan mijn omgeving te bewijzen dat ik alle ballen hoog kon houden, terwijl ik van binnen wel kon gillen.’

Lianne stond in de overlevingsstand en haar collega’s merkten dat aan haar. ‘In het begin werd mijn bewijsdrang alleen maar groter als iemand mij vroeg of ik niet te veel oppakte. Dan dacht ik: Ik val door de mand, ze hebben door dat het allemaal te veel is voor me.’ De opmerking van een Britse collega is haar bijgebleven. ‘Hij noemde mij eens een paddling duck: een eend die kalm lijkt te dobberen, maar onder water heel hard aan het werk is.’ 

Maar het gaat niet alleen over je werktaken, legt Lianne uit. ‘Ik wilde ook die leuke collega blijven – niet degene zijn die tijdens borrels alleen nog maar over haar kinderen praat. Ik zei bijvoorbeeld dat ik weg moest omdat ik een etentje had in de stad, terwijl ik eigenlijk mijn kind van de opvang moest halen.’

Verborgen houden

De eerste jaren van het moederschap vielen voor Lianne samen met corona. ‘Ik kon meer vanuit huis werken en was daardoor flexibeler. Dat heeft er wel voor gezorgd dat het makkelijker werd om werk en zorgtaken te combineren. Ik hoefde het daardoor ook minder te verbergen. Dan was ik overdag een extra uurtje met mijn kind en werkte ik ‘s avonds nog even door.’

Secret parenting is volgens Lianne heel breed. ‘Het is onder werktijd even nieuwe laarsjes bestellen voor je kind, wat prima moet kunnen, maar ook eerlijk zijn over afspraken als een oudergesprek of bezoek aan de dokter. Daar dacht ik wel over na: vertel je dat je een afspraak hebt voor je kind of blok je gewoon je agenda zonder toelichting? Ik was toch bang dat collega’s daar iets van zouden vinden.’

Een persoonlijkere aanpak

‘Wie een kind krijgt, gaat door een complete identiteitsshift en iedereen loopt tegen andere dingen aan’, legt Lianne uit. Ze benadrukt dat een persoonlijke en mensgerichte aanpak vanuit de werkgever daarom onmisbaar is. ‘De een maakt zich zorgen over die promotie die in de lucht hangt, terwijl de ander enorm gestresst raakt door de nieuwe ochtendroutine. Voor werknemers is het vaak spannend om dit soort dingen aan te kaarten. Daarom is het fijn als de werkgever dat gesprek opent, door hier actief naar te vragen en mee te denken.’

Maar volgens Lianne moeten we ook de (werk)cultuur niet onderschatten. ‘Ik ging mezelf toch meten aan andere vrouwen die met 30 weken zwanger nog de wereld over reizen en die collega die haar out of office nog aan het instellen was tijdens het wegpuffen van de eerste weeën.’

Nieuwe uitdaging

Het besef dat ze niet de enige is die worstelt met het vinden van een balans tussen werk(ambities) en zorgtaken, zorgt uiteindelijk voor een omslag. Geïnspireerd door haar eigen ervaringen besluit ze haar werkleven over een andere boeg te gooien. Na het volgen van verschillende trainingen en lezingen richt ze The Motherhood Movement op.

‘Er is zoveel aandacht voor het kind, maar nauwelijks voor de ouder die in een compleet nieuwe rol stapt. Het had mij enorm geholpen als ik de juiste woorden had gehad voor wat ik voelde. Dan was het zoveel makkelijker geweest om er met anderen over te praten.’ Juist door het gesprek wél aan te gaan, vergroten we het bewustzijn en begrip voor de spagaat waarin vrijwel elke ouder zich in meer of mindere mate bevindt.