Allebei een fulltime baan: wiens werk gaat voor?

De dertigers Jelle en Fransje hebben beiden een fulltime baan. Jelle werkt als consultant bij een internationaal bedrijf en Fransje is fondsenwerver bij een goededoelenorganisatie. Beiden zijn voor hun werk vaak in het buitenland. Twee jaar geleden kregen ze een dochter. De inspanning om zowel een goede vader te zijn als een succesvolle consultant werd Jelle te veel. Hij werd ziek, stortte in, en kreeg van zijn therapeut te horen dat hij aan een depressie leed. Fransje nam in die tijd de meeste zorgtaken op zich. Zolang Jelle ziek was, vond ze dat oké. Nu Jelle weer volop aan het werk is, heeft hij echter nauwelijks tijd voor de zorg en huishouden. Dat steekt Fransje. Ze voelt zich gestrest, is boos op Jelle, en bang om een burn-out te krijgen. Ze ziet geen toekomst in hun relatie. Maar omdat ze net een huis buiten de stad hebben gekocht, durft ze niet met Jelle te breken.

Geheim

Jennifer Petriglieri, onderzoeker en aangesteld als adjunct-hoogleraar bij Insead in Fontaineblau in de studie van het menselijk gedrag in organisaties, is zelf jonge moeder. Haar man werkt aan dezelfde instelling. Ze onderzocht welke stellen, 113 in totaal, verdeeld over 4 continenten, met beiden een fulltimebaan en kinderen, het wel goed doen. Daarover schreef ze: Couples that work (verschijnt in februari 2020 in Nederlandse vertaling).

Het geheim van goed functionerende ‘power couples’ is dat ze het gezin en hun beider carrière als een gezamenlijk project beschouwen. Als er bijvoorbeeld zoiets gebeurt als bij Jelle die instort, dan moet je dat niet zien als iets dat alleen hem aangaat, maar als een uiting van je gezamenlijke manier van leven. Niet dat je dan naar de kwaliteit van je relatie moet kijken, of moet proberen om de taken zoveel mogelijk gelijk te verdelen, of naar de juiste balans moet zoeken tussen werk en privé. Nee, dat allemaal niet.

Waarden, grenzen en angsten

Wat je wel moet doen, is focussen op je waarden. Houd je als stel niet alleen bezig met ad-hocoplossingen, maar bespreek waardoor je je gelukkig en trots voelt. Waar je voldoening in vindt, en wat er nodig is voor een goed leven. Laat dat een leidraad voor je keuzes zijn.

Ook adviseert Petriglieri dat ieder zich uitspreekt over zijn grenzen. Hoever wil je van je werk wonen, hoeveel uur vind je dat je partner maximaal aan zijn of haar werk moet besteden? Als je over dat soort dingen onderhandelt, beperkt het je mogelijkheden, dat is waar, maar dat maakt je alleen maar gelukkiger. Je hoeft je over veel dingen niet meer druk te maken, omdat het de afgesproken grenzen te buiten gaat.

En dan is het belangrijk dat ieder ook zijn angsten bespreekt. Bijvoorbeeld of je wel van elkaar blijft houden, of je wel genoeg ruimte krijgt om carrière te maken, of de ander niet vreemd zal gaan – dat soort dingen. Als je dat deelt, word je gevoeliger voor wat de ander bezighoudt.

Focus

Voor powerstellen als Jelle en Fransje die het vuur van hun ambities brandend willen houden, betekent het dat je in alle drukte niet moet vergeten om te praten over wat je belangrijk vindt in het leven, en hoe je daar samen vorm aan geeft. Dat hoeft niet te betekenen dat je de taken gelijk verdeelt. Je kunt er ook voor kiezen dat de focus op carrière afwisselt: dan krijgt de een daar meer tijd voor en dan de ander. Of je kiest ervoor dat de een meer voor haar carrière gaat dan de ander. Zolang dat maar niet automatisch de man is, zoals vaak nu het geval. Je kiest voor wat je beiden het belangrijkst vindt.