Over de vluchteling die hier multimiljonair werd

'Van vluchteling tot multimiljonair, het leven van de Zeeuws-Vlaamse Salar Azimi is net een sprookje.' Zo begon een artikel dat ik een tijdje terug las in de krant met de meest opvallende voorpagina's. Op diezelfde voorpagina werd ik al groots op het verhaal geattendeerd. 'Van asielzoeker tot kasteelheer' riepen goudkleurige koeienletters uit. Erboven een enorme foto van een chique gekleed stel dat poseert voor, nee, prónkt met een glanzend witte sportauto en het kasteelachtige gebouw waar ze blijkbaar in wonen. Sprookjes, wie houdt er niet van? Het beste is nog dat dit dus geen sprookje is, maar écht. Deze zogenaamde asielzoeker boert beter dan menigeen die hier geboren is. Een lichtend voorbeeld, is de beste man. Snel bladerde ik door het artikel.

En inderdaad: 'Succesverhaal' stond boven het stuk, en: ''t Is al goud wat blinkt'. In mijn handen wrijvend begon ik aan het levensverhaal over de 34-jarige Iraniër. Na de alinea's waarin hij uitlegt dat hij naast de witte Ferrari ook nog een zilverkleurige Lamborghini heeft dan, maar die staat in de garage, want ze hadden te hard gereden en de motor opgeblazen. Oh ja, en nadat hij vertelt dat in alle stoelen in huis diamanten zitten verwerkt. En nadat hij flessen wijn toont van ieder duizenden euro's.

Maar dan zijn we er, bij zijn verhaal. Azimi vertelt hoe hij als 13-jarig jongetje van ver komt, 'letterlijk en figuurlijk'. Met zijn ouders en broertje vluchtte hij in 1995 uit Iran. Ze kwamen op een kamertje van drie bij vier terecht in het asielzoekerscentrum in Zeewolde. 'Mijn vader en moeder hebben de bijstandsuitkering altijd geweigerd. Mijn vader werd greenkeeper bij de golfclub, grasmaaien, mijn moeder was daar afwasser en klom op tot kok.'

Zelf mocht Azimi naar het gymnasium, maar al snel ontdekte hij dat hij van de praktijk is en vervolgde zijn opleiding op de heao. Van zijn spaarcentjes begon hij samen met zijn broertjes een telecomwinkel. Hoe die hem zijn miljoenenkasteel opleverde blijft onduidelijk, maar dat maakt verder ook niet uit, want waar het uiteindelijk om gaat: 'Telecom is nu nog maar een klein deel van onze onderneming. Vorige week pakte ik een half miljoen winst op de beurs. En ik heb vastgoed, ik verhuur tientallen panden en we zitten in de horeca!' Hij heeft trouwens ook een helikopter, had ik dat al verteld?

Natuurlijk waren er mensen die het niet konden laten zich op Twitter af te vragen of Salar niet alsjeblieft alle 'asielonkosten' kon terugbetalen. Ikzelf vond het sympathiek dat de krant deze harde werker in het zonnetje zette, al is het niet bepaald voorpaginanieuws dat er slimme mensen zijn die voor hun veertigste miljonair worden. Ook niet als ze uit een ander land komen.

Toen ik er langer over nadacht werd ik eigenlijk een beetje verdrietig. Is dit het dan? Is dit de absolute top van wat we behoren te bereiken? Is dit nou geluk? Verderop in het artikel vertelt Salar Azimi dat het hem niet om het geld gaat. Hij wil gewoon presteren, zegt hij. Dat hij in de ondernemers-topvijf van allochtonen in Nederland staat en voor vluchtelingen een voorbeeld is, dát is wat hem tot zijn prestaties drijft.

Op de vraag waar hij met zijn 65ste staat, lacht hij echter hard. 'Dan ben ik al lang dood. Zoals ik leef, dat kan niet. Volgende week word ik 35, maar ik zie eruit als 50. Opgeteld slaap ik maar twee tot vier uurtjes per dag. Duik ik om zes uur in de ochtend tussen de lakens, hou ik mijn telefoon aan. Word ik steeds wakker gebeld, het is een martelslaap. Mijn leven is werken, werken en werken. Ik kan me amper heugen dat ik met mijn gezin op de bank televisie heb gekeken. Voor mijn dochtertjes zou ik wel meer tijd willen hebben, vakantie schiet er ook bij in.' En kleinkinderen die hun opa nooit zullen leren kennen, is dat het waard? 'Die zijn dan heel blij met het fortuin dat opa achterliet.'

Het is mooi dat er zulke gedreven mensen als Azimi bestaan, maar zullen we ophouden met het verheerlijken van jezelf kapot werken? Ook als je (nog) geen miljonair bent. Waar je ook vandaan komt.