Kom maar bij mammiehaai

Daar staat hij, zijn kraaloogjes half gesloten, de lippen gespreid in een grijns die al zijn tanden bloot legt, zijn adamsappel die op en neer wipt terwijl hij treiterig de filmmuziek van Jaws neuriet.

Langzaam sluipt hij op je af, zijn haaienblik gericht op je haar. Je kijkt en denkt: 'Gast, dit meen je niet,' maar hij blijft ijzerenheinig glimlachen tot hij zo dicht bij je staat dat je zijn sardientjesadem kunt ruiken en hij eindelijk toeslaat. Met een ferme ruk trekt hij je aan je paardenstaart. En jij hebt zin om keihard te schreeuwen.

Een overtrokken reactie? Misschien, maar als je dag in dag uit wordt gepest op je werk, kan het wel eens te veel zijn. Het gebeurde een serveerster in Nieuw-Zeeland. De immens populaire centrumrechtse premier John Key heeft veel fans omdat hij zo informeel met burgers omgaat. Maar juist die informaliteit lijkt hem nu de das om te doen. Want maandenlang trok hij in zijn stamkroeg in Auckland een serveerster aan haar haar. Het meisje had een paar keer gezegd hier niet van gediend te zijn, maar Key bleef het doen.

Uiteindelijk kwam hij zelfs dreigend op haar af gelopen, zijn handen omhoog, die stomme filmmuziek neuriënd om haar alsnog te grazen te nemen. Key moest in het openbaar het boetekleed aantrekken nadat het grietje haar gal op internet had gespuwd. 'Hij gedroeg zich als de pestkop op het schoolplein die aan het haar van meisjes trekt om een gevoel van macht te ervaren.'

Pesten op het werk komt schrikbarend veel voor: 17 procent van de werknemers heeft ermee te maken. Nu nodigen lange vergaderdagen en uitputtende bilateraaltjes ook uit voor plagerijtjes. Graszaad strooien op iemands toetsenbord zorgt voor dagenlang plezier. Een prachtklassieker uit The Office is een drilpuddinkje rond datzelfde toetsenbord of een muis maken. En 's avonds laat het hele kantoormeubilair met scotch tape aan het plafond plakken, da's best geestig.

De vraag is: wanneer vergaat de lol? Precies: als jij de enige bent die altijd het haasje is of als iemand misbruik maakt van zijn macht, zoals een premier die een serveerster kleineert. Toch had de serveerster dit charmanter kunnen oplossen dan online huilie huilie te doen. Waarom hing ze geen groot visnet in de deuropening? Of beet ze de premier na het staarttrekken hondsbrutaal in het puntje van zijn neus?

Het allerbeste was geweest als ze haar armen had gespreid en had gezegd: 'Ach gossie lieverd, ben je zo verlegen, kom maar bij mammiehaai.' Want pesten komt ofwel voort uit verveling, maar vaker nog uit sociaal ongemak. Iemand weet niet hoe hij zich dient te gedragen en probeert dan maar de getapte jongen uit te hangen, de haai die het op de kleine visjes gemunt heeft.

Ik zou willen dat iedereen die 's morgens met angstige buikpijn op het werk arriveert dat inzag. Een oude truc voor mensen die bang zijn te spreken in het openbaar is je je publiek voorstellen in zijn ondergoed. Gepesten zouden net zo'n handigheidje moeten hebben. Het haalt de angel eruit als je die vervelende collega of leidinggevende kunt zien als een schutterend jongetje met x-beentjes dat niet weet waar hij zijn handen moet laten en daarom maar Jaws begint te neuriën. Wie weet waarom een ander pest, zet diegene onmiddellijk in zijn hemd. En de baas die zijn ongemak moet verhullen om jou aan je staart te trekken, is de grootste grap van allemaal.