Van globetrotter als tekstschrijver naar zinvolle zorg: Hoe Josee levens verandert

Omdat ze altijd al een romantisch plaatje in haar hoofd had gehad van een eigen koffietentje, vertrok Van Oostveen naar het zonnige Portugal, waar ze samen met een vriendin een bar opende. ‘We organiseerden ook feesten en optredens. Dat was een hele leuke tijd. Maar op een gegeven moment besefte ik: dit is niet wat ik de rest van mijn leven wil doen.’

Hoe kwam je op het idee om de zorg in te gaan? 

‘Ik kwam terug naar Nederland omdat ik mijn vrienden en familie miste, maar ook omdat ik dus iets wilde gaan doen wat ik de komende dertig jaar zou kunnen blijven doen. Een baan als verpleegkundige in een ziekenhuis, waarbij je te maken hebt met mensen en kunt bijdragen aan hun genezingsproces, leek me wel mooi. Het grappige is: mijn ouders hebben beide altijd in de zorg gewerkt. Toen ik net van de middelbare school kwam, dacht ik dan ook: het laatste wat ik wil is wel de zorg in gaan. Verpleegkunde studeren? Dat was helemaal niet cool. 

Eenmaal terug in Amsterdam besloot ik een werk-leertraject HBO Verpleegkunde te doen. Dat was achteraf best pittig. Na mijn afstuderen heb ik ook nog een tijd in het ziekenhuis gewerkt, maar maakte toen de overstap naar de wijkverpleging. Met een buurtteam van verpleegkundigen samen besluiten te nemen over passende zorg, van oncologische zorg en mondzorg tot en met het wassen van cliënten, sprak me wel aan.’

Je werkt tegenwoordig als verpleegkundige bij de GGD Geïntegreerde Voorzieningen bij de Gemeente Amsterdam, waarbij je te maken hebt met mensen met een verslaving, daklozen en ongedocumenteerden en arbeidsmigranten. Vanwaar deze keuze?

‘Ik kwam als wijkverpleegkundige steeds meer in aanraking met mensen bij wie de reguliere zorg niet paste. wilde me verder ontwikkelen. In deze functie bovendien echt iets betekenen voor de meest kwetsbare groep. Mensen die nauwelijks toegang tot zorg hebben. 

De geïntegreerde voorziening, waar verschillende specialismes samenkomen, zoals psychiaters, verslavingsartsen, huisartsen, maatschappelijk werkers en verpleegkundigen, biedt ze de zorg die ze anders niet zouden krijgen. Problemen worden daarbij bovendien geïntegreerd aangepakt. Ik heb hele leuke collega’s, slim en met een dosis humor. Maar de meeste energie krijg ik van het cliëntencontact. Het duurt even voordat mensen je vertrouwen, maar je bent voor ze soms vader en moeder, broer en zus tegelijk.Met ingang van april ga ik een post-HBO opleiding Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige (SPV) doen. Zodat ik naast medische handelingen ook meer vanuit de psyche kan werken.’

Tekst gaat verder onder de foto van Josee.

Wat kun je voor je cliënten betekenen? En welke impact heeft dit?

‘Binnen mijn werk hebben we te maken met twee doelgroepen. De eerste groep bestaat botweg gezegd uit verzekerden. Dat kunnen bijvoorbeeld verslaafden zijn en mensen met een psychiatrische stoornis die niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen. De tweede groep bestaat uit onverzekerden: ongedocumenterden maar ook arbeidsmigranten uit Oost-Europa. 

In tegenstelling tot de reguliere zorg, waarbij je mensen probeert zelfredzaam te maken, gaat het in ons vak om “bemoeizorg”. Voor de eerste groep cliënten proberen we het leven zo makkelijk mogelijk te maken. Niet alleen op medisch vlak maar ook door de-escalerend te werken als ze bijvoorbeeld psychotisch of gestresst zijn, om te voorkomen dat ze uit hun woning gezet worden. Bij de groep onverzekerden gaat het om de meest basale medische zorg. Zoals wonden verschonen, zorgen dat hun bloedsuiker op peil is, ze methadon verschaffen, en zorgen dat ze geen overlast veroorzaken. En dan is er nog een hele bulk mensen die zich niet bij ons meldt. Die hoop ik straks als Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige meer actief te kunnen benaderen. 

Wij kunnen mensen niet echt beter maken. Wij bieden ze minimale zorg, waardoor ze het net iets beter hebben. Het zijn vaak hele kleine dingen, maar met een grote impact voor de mensen zelf. Terwijl ondertussen ook de samenleving er een stuk veiliger op wordt.’ 

Lees ook: Zin(geving) in je werk: ’Nu ik lesgeef, heb ik elke dag een big smile’