
Droombaan in een andere sector? Zo maak je meer kans
Projectleider Jesse (35) is al twee jaar op zoek naar zijn droombaan bij een groene organisatie. Hij heeft ruim twintig sollicitatiebrieven verstuurd, maar is nog nooit uitgenodigd. De overstap van een sportkledingmerk naar natuur en milieu lijkt ook wel groot. In de serie Loopbaankwesties denkt loopbaancoach Jolan Douwes met hem mee.
Ogenschijnlijk gaat het Jesse* voor de wind. Hij heeft een goedbetaalde baan als projectleider bij een beroemd sportkledingmerk. Zijn collega’s en leidinggevenden zijn vol lof. En toch is hij niet gelukkig. ‘Ik wil geen radartje meer zijn in een multinational die vooral gericht is op groter en meer’, zegt hij bij onze kennismaking. Bij een non-profitorganisatie op het gebied van natuur en milieu zou hij zich veel nuttiger voelen.
Jesse is niet de enige die een baan met maatschappelijke relevantie wil. Meer mensen voelen de drang om werk te doen dat echt iets bijdraagt aan de samenleving. Carrièreswitchers hebben de tijd mee, want de personeelsschaarste blijft ook in 2024 voortduren. In een webinar voor loopbaancoaches vertelde Geert-Jan Waasdorp van arbeidsmarkt-dataspecialist Intelligence Group dat het aantal vacatures gigantisch blijft, zelfs al is er minder economische groei.
Dat betekent dat werkgevers minder hoge eisen kunnen stellen aan sollicitanten. Aan veel vacatureteksten is dat ook te zien. Jesse vindt er een bij een gemeente die een projectleider in de groenvoorziening zoekt. Ervaring in die richting is een pre, maar geen vereiste. Dat geeft moed. We zijn nog maar net begonnen met het doorgronden van zijn onrust en het maken van een plan, maar deze droombaan gaat voor.
Samen zorgen we ervoor dat zijn cv en motivatiebrief dit keer beter zijn afgestemd op de vacature. Jesse benadrukt waarom hij gemotiveerd is en wat hij te bieden heeft als projectleider. Hij heeft bijvoorbeeld ervaring met het aansturen van multidisciplinaire teams en hij kan zich goed inleven in de belangen van verschillende partijen. Met een pakkend citaat over de natuur sluit hij zijn brief af.
Smiley
Toch komt er weer een afwijzing. Als Jesse mailt of hij nog even met de manager mag praten, krijgt hij een uitnodiging voor een telefoongesprek. Zo ver is hij eerder nog niet gekomen. Met een smiley appt hij over dit resultaat. Ik ben blij dat hij voor het eerst persoonlijk uitleg krijgt. Maar mij valt tegen dat hij niet door de eerste ronde komt. Weet de selectiecommissie nog wel dat een achtergrond in de groenvoorziening geen voorwaarde was?
’Wij merken dat werkgevers hun vacatures inderdaad neutraler en uitnodigender formuleren’, zegt Rob Witjes, hoofd arbeidsmarktadvies bij het UWV. ‘Maar bij hun briefselectie blijven ze er vaak nog hardnekkig aan vasthouden dat iemand 100 procent moet matchen met het profiel.’ Daar zit volgens Witjes de angst achter dat iemand anders veel inwerktijd nodig heeft. En die is er vaak niet. Mijn ervaring is ook dat gemeenten vaker op safe spelen dan non-profitorganisaties of bedrijven. Kom je uit een andere sector, dan kom je er lastiger binnen.
De arbeidsmarktexpert heeft een tip om de huivering voor veel inwerktijd vast weg te nemen: in zijn volgende motivatiebrief kan Jesse schrijven dat hij bereid is een extra stap te doen. Hij kan bijvoorbeeld aanbieden zijn vakinhoudelijke kennis deels in zijn vrije tijd bij te spijkeren. ‘Daarmee laat hij meteen zien dat hij enorm gemotiveerd is.’ Ik vind dit een goed advies voor mensen die solliciteren op banen die ver afstaan van hun opleiding en werkervaring. Bij Jesse is dat het geval.
Zo heeft Rob Witjes zelf onlangs een hovenier aangenomen die met data wilde werken. De man had daar veel affiniteit mee, maar geen opleiding in. ’Hij was ontzettend gemotiveerd en leergierig en kon goed overbrengen waarom hij juist bij ons wilde werken. Het pakt heel goed uit.’
Open dagen
Voor Jesse heeft Witjes het advies om zo veel mogelijk open dagen en koffiemomenten bij te wonen van organisaties die hem aanspreken. ‘Desnoods neemt hij ervoor vrij.’ Het is inderdaad een laagdrempelige manier om kennis te maken en een beter beeld te krijgen van het werk dat hij graag wil doen. Voor zij-instromers is het zelfs dé manier om een voet tussen de deur te krijgen.
Eerst heeft Jesse nog een telefoongesprek met de manager van de gemeente. We hebben al overlegd welke vragen hij hem kan stellen (zie mijn eerdere rubriek ‘Wat leer je van een afwijzing?’). Hopelijk krijgt hij adviezen over hoe hij zijn kansen vergroot. Mijn suggestie is om vrijwilligerswerk bij een natuurorganisatie te gaan doen. Maar ik gun Jesse een kortere route naar zijn droombaan.
*Jesse is om privacyredenen een gefingeerde naam.
Jolan Douwes schrijft deze rubriek afwisselend met Map Oberndorff, ook loopbaancoach en journalist.
Ben jij van plan de sprong te wagen en in een andere sector te gaan werken? Ontdek dan alle beschikbare vacatures via de jobfinder!
:focal(1307x150:1308x151)&w=256&q=75)