Van marketeer naar zorgbegeleider: ‘Ik heb wel een offer moeten brengen’

Dat Rob Monissen een jaar geleden in de gehandicaptenzorg terechtkwam, leek al in de jaren tachtig voorbestemd. Toen volgde hij een opleiding Verpleegkundige A, die hij echter nooit afmaakte. ‘In die periode kon ik ook een goede baan krijgen als ambtenaar bij het ministerie van Defensie. Daar heb ik toen voor gekozen.’

Een goede keuze, hij zou er ruim tien jaar blijven. In die periode verrichtte hij heel diverse taken: hij was pensioenspecialist, onderhield contacten met gemeenten en instanties, beoordeelde aanvragen voor vrijstelling dienstplicht. ‘Ik startte er als administratief medewerker bij bureau registratie informatie ontslagen personeel. Later was ik beslisser bij directie dienstplichtzaken. Ik moest aanvragen voor vrijstelling van militaire dienst beoordelen. Een heel interessante job, ik bezocht bedrijven om vast te stellen of iemand echt onmisbaar was.’

Ik kan mij voorstellen dat er bedrijven en/of personen waren die jou ten onrechte probeerden te overtuigen van die onmisbaarheid. Je moest denk ik sterk in je schoenen staan.

‘We waren een keer bij een koffiebrander die een medewerker in dienst had die hij niet wilde missen. Aan het eind van het gesprek probeerde hij ons te verleiden door koffie en thee mee te geven waar een half kantoor een jaar lang gebruik van kon maken. Helaas mochten we als ambtenaren geen cadeaus aannemen.’

Als ambtenaar zit je goed voor het leven, wordt wel gezegd. Waarom ging je toch weg bij het ministerie?

‘Heel simpel: de dienstplicht werd afgeschaft en mijn werkzaamheden hielden op te bestaan.’

Je ging naar verzekeraar Univé, waar je ook weer heel diverse taken had: van vestigingsmanager tot marketeer. Je leert kennelijk graag nieuwe dingen bij een werkgever.

‘Ik ben gestart als vestigingsmanager bij Univé. Het ondernemen heb ik van mijn ouders, die hebben hun hele leven een hotel gerund. Later werd ik benaderd om de marketing en sponsoring in Brabant en Limburg op me te nemen, een hele leuke uitdaging. Vandaar de switch naar marketeer en marketingmanager.’

Was marketing wat je eigenlijk het liefste wilde blijven doen?

‘Ik heb als manager marketing heel veel ervaring opgedaan en een groot netwerk opgebouwd. Een NIMA-opleiding (marketing, red.) heb ik niet, maar wel veel kennis. Omdat ik blijkbaar de gunfactor heb en goed kan onderhandelen, werd ik destijds gevraagd voor deze functie. Marketing is me op het lijf geschreven. Ik heb in die tijd ook veel successen behaald voor het bedrijf. Uiteindelijk is het bedrijf waar ik voor werkte verhuisd en heb ik gekozen om een andere baan te gaan zoeken.  Bij het solliciteren denk ik dat de leeftijd me parten heeft gespeeld. Blijkbaar vinden veel werkgevers leeftijd belangrijker dan ervaring. Ik ben wel een paar keer op gesprek geweest voor een vaste baan in de marketing, maar uiteindelijk viel de keuze steeds op iemand die stukken jonger was.’

Bij Defensie zat je ruim tien jaar, bij Univé bijna twintig jaar. Ook ben je al negen jaar voorzitter van de Vincentiusvereniging, een organisatie voor armoedebestrijding en persoonlijke hulpverlening. Kennelijk is trouw heel belangrijk voor je.

‘Als ik goed in mijn vel zit, ben ik heel trouw en zet ik me voor 200 procent in. Dat doe ik nog steeds voor de Vincentiusvereniging en nu ook voor de zorgverlener waar ik voor werk. Als ik een keuze maak dan heb ik daar goed over nagedacht. Nu ben ik wel wat kritischer geworden, ik kijk meer om me heen hoe de arbeidsmarkt in elkaar zit. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het proces van ouder en positief kritischer worden.’

Een klein jaar geleden nam je de grootste stap: je werd begeleider van mensen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking bij Koraal. Hoe kwam je daar terecht?

‘Dat ging snel. Ik werd via het UWV uitgenodigd voor een banenmarkt, kwam in gesprek met Maria Ruwette, praktijkopleidingscoördinator van Koraal Groep, en na twee gesprekken waren we eruit.’

De zorgsector staat erom bekend dat de beloningen er niet super zijn. Je maakte dus wel een offer...

‘Absoluut, wat heet offer... Dat is ook mijn enige twijfel en zorg geweest: het salaris. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de liefde voor het vak en niet voor de euro’s.’

In een filmpje van het UWV vertel je dat je voor de zorg echt geschikt moet zijn. Hoe wist je dat jij dat was?

‘Het zorgen en verzorgen zit me in het bloed, dat heb ik altijd gehad. Ik heb het meegekregen van mijn ouders, denk ik. Mijn vrouw, familie en vrienden waren totaal niet verrast dat ik deze keuze heb gemaakt.’

Moest je nog een extra opleiding volgen voordat je bij Koraal aan de slag kon?

‘Ik ben gestart met een driejarige klassikale BBL-opleiding: een dag opleiding en de andere dagen werken. Het eerste jaar zit er inmiddels op. Ik maak nu de switch naar de flexacademie - zelfstudie in plaats van klassikaal les - waar ik versneld de opleiding wil gaan afronden.’

Het lijkt mij een dankbare maar ook zeer zware job.

‘Haha, het is zeker heel zwaar. Je bent de hele dag bezig en aan het eind ervan ben je total loss. Het houdt je jong, zullen we maar zeggen. En er zijn veel mooie momenten. Ik was een keer op het werk toen een koerier een pakje kwam brengen voor mij. Hij vroeg aan een cliënt of die wist waar Rob Monissen was. De cliënt zei: ‘Dat is die lieve grote reus daar achter’.’

Is dit nu je ideale job, of heb je alweer andere plannen?

‘Plannen… Noem het maar ambities. Ik ambieer zeker nog een leidinggevende functie, het liefst bij het bedrijf waar ik nu werk.’