Van horeca naar onderwijs: ‘Ik ben nu veel gelukkiger’

Terwijl haar collega’s op het Luzac in Eindhoven bijna allemaal vanuit huis werken, fietst Rowie van Zon (25) nog dagelijks naar school. Het is een ritje van zo’n 10 minuten en ze voelt zich een stuk productiever, dus de keuze was snel gemaakt. Haar dagen bestaan uit lessen voorbereiden, online lesgeven en klaarzitten achter haar laptop. Ze wil direct kunnen reageren als een van de scholieren een vraag heeft. Het voelt als het belangrijkste dat ze kan doen in deze tijd.

Het rumoer van de pubers ontbreekt nu op de particuliere middelbare school. Net als de informele overleggen met collega-docenten. Van Zon werkt in haar eentje vanuit een leeg klaslokaal. Haar enige gezelschap is een pompje desinfecterende handgel.

Hulp bij puberproblemen

Inmiddels weet ze zeker dat ze niet teruggaat naar de bediening. Het onderwijs is zinvoller voor de samenleving, vindt ze. ‘Je draagt kennis over naar een volgende generatie, dat is zo belangrijk.’ Al is kennisoverdracht niet wat haar het meest aanspreekt in haar baan als biologiedocent. Ze wil vooral iemand zijn bij wie leerlingen terechtkunnen. ‘Docenten hebben mij vroeger ook veel geholpen.’

Ze refereert aan typische puberproblemen. ‘Als ik vroeger in dubio was over vriendinnen, onderlinge meidenstrijd enzo, kon ik bij een paar docenten altijd aankloppen. Dingen als dat ik naar school fietste en de rest al vooruitging en ik achterbleef. Dan ging ik naar een docent en konden we het oplossen op een normale manier. Vaak gingen we dan met z’n allen rond de tafel zitten.’ Ze lacht: ‘Soms probeerde ik het ook wel zelf op te lossen en ging het fout. Dan werd het alleen maar erger en ging ik alsnog naar een docent.’

Altijd blijven glimlachen

In september vorig jaar begon Van Zon als parttime-biologiedocent. Ze vond het eigenlijk wel fijn om het te combineren met haar werk in het gastronomische tapasrestaurant. Een plek vol klinkende glazen, het geluid van bestek op borden, opgewonden geklets, de geuren van gyoza en patatas bravas. ‘Gasten komen om een mooie avond te hebben en jij kunt ze daarbij helpen’, zegt ze. Alleen al altijd blijven glimlachen kan de avond van gasten veranderen. ‘Ook als er iets niet goed gaat, als gerechten worden verwisseld of net niet naar wens zijn, dan los je dat op. En je blijft altijd glimlachen.’

Ze vertelt enthousiast: ‘De coronacrisis heeft me aan het denken gezet. Voorheen gaf ik twee, soms drie uur les op een dag. Ik werd gevraagd om meer lessen te geven en ook de examenklassen te ondersteunen, normaal ontferm ik me alleen over de onderbouw. Ze moesten nog schoolexamens maken online, nou daar zat een heel protocol achter. Ik heb de leerlingen een voor een gebeld om ze voor te bereiden, zodat ze er helemaal klaar voor waren.’

Tekst gaat door onder de banner

‘Biologie is nooit mijn ambitie geweest’

Wat ze zelf heel prettig vond aan docenten op de middelbare school – dat ze open en eerlijk waren, persoonlijk lief en leed deelden – probeert ze nu toe te passen in haar lessen. Ze heeft nog steeds contact met haar rolmodellen van vroeger. Vorig jaar liep ze zelfs stage bij haar oude biologiedocent.

Van hem leerde ze weer nieuwe manieren om ervoor te zorgen dat leerlingen haar in vertrouwen durven nemen. Want dat wil ze, dat leerlingen altijd naar haar toe durven komen, in de les en daarbuiten. ‘Ik maak dat duidelijk door mezelf heel erg open te stellen. Veel te vertellen over mijn eigen jeugd, bijvoorbeeld dingen waar ik tegenaan liep met mijn ouders. Vroeger was bij ons thuis de regel dat als je iets gedronken of gegeten had, je het servies in de vaatwasser zette. Dat was altijd strijd, want als puber zet je de afwas natuurlijk toch op het aanrecht. Het zijn kleine dingen, maar voor pubers is het heel herkenbaar.’

Ze begint en eindigt de les altijd met een praatje en ze stelt veel vragen. ‘Wat heb jij dit weekend gedaan?’ ‘Heb je gewonnen met de voetbalwedstrijd?’ Van Zon: ‘Biologie is nooit mijn ambitie geweest. Ik vind het een leuk vak, maar het onderwijs zelf is echt mijn passie.’

Elke leerling zien

Ze koos voor het Luzac omdat ze het idee heeft dat ze er dan beter kan zijn voor de leerlingen. Op het particuliere onderwijs zijn de klassen klein. In plaats van een stuk of dertig leerlingen in een klas, bestaat een leerjaar uit zo’n vijf, zes, zeven leerlingen. Veel scholieren hebben ook een specifiek doel; ze willen bijvoorbeeld van de mavo naar de havo. Van Zon geniet ervan om hen hierbij te helpen, om samen een plannetje te smeden.

‘Bij het regulier onderwijs zie je sommige leerlingen niet meer. Je kijkt eroverheen als docent, terwijl ze wel in jouw les zitten. Die hebben misschien ook wel problemen thuis of extra aandacht nodig bij sommige onderwerpen. Je hebt als docent de meeste aandacht voor degene die je het meest hoort in de les, heb ik zelf gemerkt. Op timide leerlingen stap je minder vaak af. Die laten niks van zich horen; geen bericht is goed bericht toch? Maar zo is het niet.’

Betekenisvol werk doen

Het werk voelt zinvoller, zegt ze, maar is ze ook gelukkiger? ‘Veel gelukkiger’, zegt ze stellig. ‘Je bouwt een band op met een leerling. Dan heb je een heel andere interactie dan met iemand die een kop koffie bestelt.’