Van documentairemaker naar toezichthouder: ‘Ik gebruik dezelfde nieuwsgierige blik’

Bij het Expertisecentrum van de AFM vonden ze Gerko Wessels aanstelling best opvallend. Meestal krijgen ze collega’s die voorheen in de sector (financieel, accountancy, vermogensbeheer) werkten. Toch zat Wessel al sinds zijn opleiding in de financiële richting. Hij deed twee studies, algemene economie en communicatiewetenschappen. Zijn eerste banen raakten vooral aan algemene economie. Hij begon als businessanalist bij PwC en werkte daarna onder meer als financieel beleidsadviseur bij het Ministerie van Verkeer en Waterstaat. Daar toetste hij onder meer beleidsvoorstellen.

Tijdens zijn latere, tweede master communicatiewetenschappen liep hij stage bij de VPRO (bij radioprogramma Argos). ‘Dat beviel zo goed dat ik uiteindelijk elf jaar bij de VPRO ben blijven hangen. De langste tijd werkte ik daar als researcher voor Tegenlicht, vooral op economische onderwerpen.’

Omschrijf je werk bij Tegenlicht eens, hoe zag je dag eruit?

‘Natuurlijk deed ik in die jaren veel onderzoek naar de financiële crisis. Maar het mooiste project was toch wel een drieluik over de toenemende invloed van algoritmes op de financiële markten. Voor een deel ging dat ook over flitshandel (een methode om te speculeren op valuta- en aandelenkoersen door razendsnelle aan- en verkopen, red.). We hadden toen echt het gevoel dat we een sluier konden oplichten van een wereld die veel mensen niet kennen. Waar een fractie van een seconde het verschil kan maken tussen winst en verlies.’

Wat vond je het mooiste van het tv-vak?

‘De magie van televisie maken is toch wel dat je weken, soms maanden aan een onderwerp werkt. Heel lang zijn dat losse onderdelen, maar uiteindelijk wordt dat een mooie docu van 50 minuten. Dat blijft heel gaaf. Bij Tegenlicht was ik steeds op zoek naar de mensen en plekken die een verhaal het best kunnen vertellen. Het overtuigen van mensen om mee te doen, en intensief met de regisseur sparren over hoe een docu eruit moet zien. Als we bezig waren met onderwerpen die vooral in Amerika speelden, werkten we dus ook gedeeltelijk in een andere tijdzone. Dat kan best heftig zijn.’

Toch liet je de tv achter je. Was je klaar met je job of gewoon met de hele mediawereld?

‘Ik heb nooit een heel duidelijk carrièrepad voor ogen gehad. Ik heb juist heel verschillende dingen gedaan omdat ik het leuk vind om me onder te dompelen in een nieuwe wereld en daar mijn plek te vinden. Redactiewerk is heel intensief; je staat altijd aan om maar niets te missen. Na negen jaar besloot ik dus dat het tijd werd voor iets nieuws, maar ik wilde graag binnen de VPRO blijven. Ik ben toen als secretaris van het bestuur aan de slag gedaan. Als secretaris leerde ik de VPRO van een hele andere kant kennen; de bestuurscyclus, veel meer beleidsmatig werk. Dat was heel interessant. Het was een goede tussenstap, maar ik miste het zelf creëren van inhoud.’

Hoe kwam je bij de AFM terecht?

‘De AFM kende ik natuurlijk al als stakeholder vanuit mijn redactiewerk. Het mooie is dat ik hier mijn analyse- en communicatiekracht kan combineren. Grote maatschappelijke ontwikkelingen vertalen naar kansen en risico’s voor financiële markten en dus AFM-toezicht, zoals bijvoorbeeld duurzaamheid. Dezelfde nieuwsgierige blik die ik bij de VPRO gebruikte voor het maken van docu’s, kan ik nu inzetten voor het toezicht.’

Moest je onderweg bijscholen om te doen wat je nu doet?

‘Mijn economische analysevaardigheden zoals kwantitatieve analyse heb ik lang niet nodig gehad, dus die moest ik opfrissen. En toezicht is een vak op zich, dus ik ben nog lang niet uitgeleerd.’

Best een overgang, van de snelle tv-wereld naar een officiële instantie. Viel het mee?

‘Het was een heel soepele switch omdat het een fijn team is, en de thematiek sprak direct aan. Collega’s hebben verschillende achtergronden, maar we delen dezelfde analytische manier van naar de wereld kijken en dat is erg leuk. De AFM heeft misschien een formele uitstraling, maar eenmaal binnen valt dat best mee. Bij Tegenlicht waren we continu aan het sparren, liefst spontaan met de voeten op tafel. Dat gebeurt bij de AFM minder, er wordt geconcentreerd gewerkt en mensen maken een afspraak om iets te bespreken. Maar de saamhorigheid en betrokkenheid is hetzelfde.’