Van bankmanager naar coach: ‘Ik kan nu een verschil maken’

‘Ik ging aan de slag op het wereldwijde hoofdkantoor’, vertelt Vette. ‘Ik had zelf naar die positie gesolliciteerd en was supertrots. Achteraf kan ik wel zeggen dat die baan een maatje te groot was. Mijn werk was stiekem al erg gaan draaien om beleid en papierzaken, in plaats van het adviseren en steunen van mensen. In die nieuwe functie moest ik nog meer doen van wat ik eigenlijk niet leuk vond. Maar ik geloofde dat het wel goed zou komen: ik hoefde alleen nog even dit, alleen nog even dat, en dan zou het wel weer rustiger worden.

‘Maar zo gaat het nooit. Op een dag, vijf jaar geleden, ging tijdens het werken letterlijk het licht bij me uit. Ik kan me ook niks herinneren van de uren erna. Later werd vastgesteld dat het ging om een burn-out. Gelukkig werd ik goed begeleid en kon ik na een herstelperiode re-integreren.

‘Het ging weer prima, als vanouds eigenlijk, totdat ik ruim een jaar later een fout maakte. Schoorvoetend liep ik naar mijn toenmalige manager, die me lachend geruststelde: “Maar we zijn toch geen dokters? Als wij een fout maken gaat niemand dood.” En toen ging het licht als het ware weer aan. Ik dacht: wat doe ik hier nog? Het was vlak voor Kerst, dus die dagen kon ik goed gebruiken om te bedenken wat ik écht wilde. Ik herinnerde me dat ik als kind zo graag anderen wilde helpen. Dat was de reden dat ik geneeskunde had willen studeren, maar ik werd niet ingeloot. Toen ben ik voor de studie rechten gegaan zodat ik mensenrechtenadvocaat kon worden, maar tijdens een stage bleek dat beroep een stuk minder romantisch dan ik me had voorgesteld.

‘Ineens zag ik heel duidelijk dat mijn huidige werk te ver van mijn idealen was komen te liggen. Ik had mijn baan altijd leuk gevonden omdat ik samen met mensen aan de slag kon om te zorgen dat zij op de juiste plek zaten. Naarmate ik hogerop in de organisatie kwam, verdween dat uit beeld. Ik wist nog niet precies hoe, maar ik moest daar meer mee gaan doen. Ik zegde mijn baan op en ongeveer een jaar later begon ik voor mezelf als coach.’

Had je daarvoor een extra opleiding nodig?

‘Ik had binnen mijn oude baan al een coachingsopleiding gevolgd en volgde er nog een in dat tussenjaar, toen ik niet werkte. Gelukkig had ik wat gespaard. Ik heb ook een hoop andere workshops gedaan en deed ook een opleiding om mindfulnesstrainer te worden, al is dat een modewoord dat ik liever niet gebruik. Verder had ik natuurlijk al best wat ervaring met het begrijpen en adviseren van mensen. Ik sloeg gewoon een andere weg in: in plaats van voor het management ben ik gaan werken voor de mensen zelf.

‘Verder heb ik in dat jaar veel gereisd en probeerde ik op allerlei manieren inspiratie te vinden. Ik ben ook gaan schrijven over mijn burn-out, wat erin resulteerde dat volgend jaar een boek van mij daarover verschijnt. Ik had het zo gehad met de taboesfeer en schaamte die bij dat onderwerp komen kijken. Daarom probeer ik er heel open over te zijn en juist ook mijn eigen verhaal te gebruiken. Ik heb er geen probleem mee te vertellen dat ik heel veel dronk in de tijd dat ik werk deed dat niet meer bij me paste, en dat ik het nadat ik was ingestort niet eens kon opbrengen om boodschappen te doen.’

Voelt dit nu als je droombaan?

‘Ja, hoe stom ik dat ook altijd vind klinken, alsof het allemaal perfect is. Niets is alleen maar rozengeur en maneschijn. Ik vind het mooi dat ik mensen kan helpen. Wel zou ik graag nog meer willen doen met mijn idealen van vroeger. Binnenkort vertrek ik voor een paar weken naar Kaapverdië om te schrijven aan mijn boek. Ik ken daar iemand die een opvangcentrum voor kansarme kinderen runt, stiekem hoop ik dat ik daarvoor iets kan betekenen.’

Zijn er ook zaken die tegenvallen vergeleken met je vorige baan?

‘Als je in Nederland voor een bank werkt, of je nu veel presteert of niet, verschijnt er aan het eind van de maand een flink bedrag op je rekening. Als zzp’er is dat allesbehalve het geval. Dat vind ik soms lastig. Dat zeg ik met een glimlach, want het zorgt wel voor spanning en uitdaging. En steeds als het krap werd belden er ineens een paar bedrijven waarvoor ik iets kon doen. Naast persoonlijke begeleiding geef ik ook lezingen.

‘Uiteindelijk ben ik hartstikke tevreden dat het zo gelopen is. Ik kan niet zeggen dat ik het anders had gewild: zonder mijn oude baan had ik nu niet zulke leuke cliënten en opdrachtgevers gehad. Ik werk vrijwel alleen maar met mensen uit corporate organisaties, de meeste werken bij banken, in de consultancy of de advocatuur. Omdat ik zelf uit die wereld kom, spreken we dezelfde taal. En allemaal hebben ze te maken met een gigantische werkdruk. Wat ik zelf heb gemerkt: ik had een heel fijne psycholoog en een goede coach, maar als ik het had over mijn werk snapten ze nooit hoe het daar precies in zijn werk ging. Ik ben blij dat ik daar nu een verschil in kan maken.’