Het roer om door corona: ‘Ik serveerde kaviaar en champagne, nu hooi en water’

Stephan Themps (37), sound engineer van dj Martin Garrix

Is nu: race engineer

‘Sinds mijn 17de werk ik in de techniek achter de schermen bij concerten en evenementen. Ik ben op tournee geweest met onder anderen Tiësto en BLØF en ik heb bijvoorbeeld het geluid bij RTL Late Night opgezet. Sinds 2015 ben ik de vaste sound engineer van Martin Garrix.’

‘Mijn werk is een levensstijl. Ik denk dat ik zo’n 75 procent van het jaar in het buitenland ben en 12 uur is een korte werkdag. Zeker, we verblijven vaak in een prachtig land en op een mooi resort, maar soms zie ik niet meer dan het vliegveld, de zaal en het hotel. Ik ben zelfs een keer maar 24 uur in Japan geweest. Maar ook al heb je de langste dag van je leven gehad, als de show begint en het publiek gaat helemaal los, dan vergeet je alles.’

‘We deden 150 shows over de hele wereld per jaar. In maart viel alles weg. Het was dubbel. Aan de ene kant was het fijn: ik kon voor het eerst sinds jaren een beetje ademhalen. De zomer is normaal het festivalseizoen in Europa. Nu had ik ineens vakantie en tijd voor m’n hobby’s: varen, aan auto’s sleutelen en koken. Maar na de zomer was ik wel klaar met thuiszitten. Ik miste de druk op de ketel: hard werken en mooie resultaten boeken.’

‘Ik heb altijd een passie gehad voor auto’s. Via een kennis werd ik bij Van Amersfoort Racing geïntroduceerd, het team waar Max Verstappen en Charles Leclerc hun carrière begonnen. Ze konden gelukkig wel een technische man gebruiken. Ik help onder meer de teammanager met de organisatie en ik sleutel aan de auto's. Eigenlijk lijken de logistiek en planning van een race veel op die van een show. Alle spullen en mensen moeten ergens naartoe gevlogen worden en alles moet technisch kloppen zodra de race begint. Dj’s kunnen niet door zonder publiek, maar raceteams wel. Ik kan nu ook weer reizen, volgende week vlieg ik naar Monza.’

'Ik verdien minder met mijn nieuwe werk, maar ik heb gelukkig op dit moment geen stress. Martijn (Martin Garrix, red.) steunt ons financieel volledig. Deze loyaliteit krijgen we van hem en dat werkt twee kanten op. Zodra hij weer belt, sta ik er meteen.'

Aron Raams (41), gitarist en muzikaal bandleider

Is nu: activiteitenbegeleider in een ziekenhuis

‘Ik tour al tien jaar door het land met de band Gare du Nord en de laatste vijf jaar schrijf ik ook voor deze formatie. De tours zorgden voor voldoende brood op de plank en ik prees mezelf altijd gelukkig dat ik van de muziek kon leven.’

‘We zaten midden in een clubtour van Thank God It’s Donna! toen de lockdown inging en alle optredens werden geannuleerd. Managers en impresariaten begonnen meteen aan de grote stoelendans van data; zo veel mogelijk optredens en voorstellingen werden naar het najaar verschoven. Maar ik had toen al een voorgevoel dat het allemaal veel langer zou kunnen gaan duren. De show kon ook niet in een kleine setting worden uitgevoerd. We speelden het repertoire van Donna Summer en het doel van de avond was dat er gedanst en luid meegezongen werd.’

‘In het begin gaf het nog troost dat alle muzikanten in hetzelfde schuitje zaten, maar hoe langer de onzekerheid duurde, hoe spannender ik het vond worden. Want los van de financiële stress die er is: hoe lang wil ik werkloos thuis blijven?’

‘Ik heb altijd een voorliefde voor de zorg gehad. Tijdens mijn studie aan het conservatorium was ik receptionist in een bejaardentehuis. Mijn balie was de hangouderenplek waar iedereen zijn verhaal deed. Daar heb ik mooie herinneringen aan. Maar ja, je bent niet zomaar omgeschoold. Ik had geluk en werd aangenomen als activiteitenbegeleider op de revalidatieafdeling in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp. Het financiële gat dat COVID-19 aan mijn kant geslagen heeft, kan nu voor een deel gedicht worden. Samen met het salaris van mijn vrouw, zingen we deze periode wel uit.'

‘In een gemeenschappelijke woonkamer maak ik praatjes met de patiënten en probeer ik ze een dagritme te geven. Vandaag hebben we muziek geluisterd. Een vrouw barstte in tranen uit toen ik Mahalia Jackson opzette. Een andere man begon te rock-'n-rollen op Chuck Berry. Weer een andere man wilde weg mijmeren bij Pink Floyd. Daarna kwamen de verhalen los.’

‘Daar doe ik het voor. Al vind ik het soms wel heel droevig als iemand zo hard iets probeert te zeggen, maar daarvoor de woorden niet meer kan vinden. Ook weten sommige patiënten niet meer waarom ze in het ziekenhuis liggen of hebben ze net te horen gekregen dat ze niet meer naar huis zullen gaan. Dat gaat me niet in de koude kleren zitten. En soms is er de stilte. Ik moet er nog aan wennen om rust in die stilte te vinden, want ik ben gewend te entertainen.’

‘Ik ga hoe dan ook mijn gitaar niet aan de wilgen hangen. Als de tour weer begint, sta ik overdag gewoon in het ziekenhuis en ’s avonds op het podium.’

Joske Florijn (24), privéstewardess

Is nu: paardenverzorger in de transportluchtvaart

‘Ik had een vaste fulltimebaan als stewardess in de privéluchtvaart. De vastigheid was fijn, maar ik voelde ook het ondernemersbloed in me stromen – mijn ouders hebben een hotel. Begin 2020 hakte ik de knoop door en werd ik de partner van een collega. Samen met haar leid ik sindsdien het hostessbureau Dynamic Attendants voor privéstewardessen en geef ik trainingen. Er wordt vaak gedacht dat je in een privéjet alleen maar een mooie dame hoeft neer te zetten, maar de service moet goed zijn. Een stewardess moet bijvoorbeeld weten wat er op een kaasplank ligt en welke wijnen goed bij het menu passen. Tegelijkertijd moet ze onzichtbaar zijn, want klanten vliegen juist privé om niet gezien te worden.’

‘Ik was blij met mijn beslissing. We hadden meteen een volle agenda en namen zelfs extra personeel aan. Drie maanden later was alles anders. Door corona viel 99 procent van alle vluchten weg, op een paar repatriatievluchten na. Trainingen werden pas na een tijdje weer gegeven, op 1,5 meter afstand.’

‘Gek genoeg nam het paardentransport wel toe. Waarschijnlijk omdat meer mensen thuiszitten en denken: ‘we nemen er een paard bij’. Verkochte paarden worden vanuit het animal center op Schiphol de hele wereld overgevlogen, veelal naar de Verenigde Staten. Een transportbedrijf zocht door de oplopende vraag begeleiders die de paarden in het vrachtvliegtuig konden verzorgen. Ik heb zelf een paard en het was voor mij heel makkelijk om mijn jurkje, sjaaltje en hoge hakken in te ruilen voor een polo en spijkerbroek. En de benodigde visa had ik al. Ik serveerde eerst kaviaar en champagne. Nu serveer ik hooi en water.’

‘In de zomer trok ons reguliere werk gelukkig een beetje aan. Families gingen evengoed op vakantie en zakenmensen met net iets meer te besteden vliegen voortaan liever in een privéjet met weinig mensen. Maar bijvoorbeeld de dj-tours, goed voor honderden vluchten per jaar, zijn er nu helemaal niet meer. Voorlopig reis ik dus ook met de paarden mee en geniet ik van beide werelden. Ik heb nog geen financiële stress. Ik kan in elk geval trainingen geven, freelance vliegen op de privéjets en met de paarden blijven meevliegen.'