Wanneer stoppen millennials met janken en gaan we aan het werk?

Laten we eerlijk zijn: millennials hebben het niet makkelijk. De prijzen van huizen worden steeds hoger, vaste dienstverbanden zijn moeilijker te bemachtigen en overal om ons heen vallen leeftijdgenoten met bosjes neer. De burn-out-cijfers rijzen de pan uit: bijna 21 procent van de Nederlanders tussen de 25 en 35 jaar heeft last van burn-outklachten.

De generatie moet presteren en ervaart veel druk. Deze groep jongeren, geboren tussen 1985 en 2000 ( ikzelf in 1988) heeft het zwaar. Door torenhoge studieschulden krijgen we niet zomaar een hypotheek. De druk die millennials zichzelf opleggen, zorgt voor een steeds hoger percentage uitval door stress. Drie op de vier studenten is emotioneel uitgeput en een op de drie heeft een verhoogde kans op een burn-out. Steeds meer initiatieven, zoals Coalitie-Y en Millennial Matters, worden uit de grond gestampt waar de millennials aan het handje worden genomen, om ze te helpen met hun problemen. Het lijkt alsof iedereen, waaronder wijzelf, ons met een zijden handschoen aanpakt.

Millennials zijn opgegroeid in een omgeving waarin alles binnen handbereik is. Je kunt alles bestellen wat je wilt en krijgt het binnen 24 uur thuisbezorgd. Het merendeel van de nationale en internationale films en series is on demand te zien. Informatie is overal, zonder moeite te vinden. Onze generatie is snel gewend geraakt aan dit gemak en verwacht in het werkende leven ook alles aangereikt te krijgen. Binnen 24 uur. Zonder moeite. Maar zo werkt het natuurlijk niet in het echte leven. Beslissingen kosten tijd. Transformaties gaan niet moeiteloos. Als je echt een probleem wilt aanpakken, moet je ervoor knokken. En dat kunnen we helemaal niet.

Het zware leven van millennials(?)

Hebben millennials het wel echt zo zwaar? Zorgen alle betuttelende uitspraken en theorieën er niet juist voor dat wij ons hiernaar gaan gedragen? Het is makkelijk om te zeggen dat we geen baan kunnen vasthouden, omdát we millennials zijn en niet in de voetsporen van eerdere generaties kunnen treden. De maatschappij propt een hele generatie in één hokje: we willen niets en we kunnen niets. En het is stiekem best makkelijk om je daarachter te verschuilen. Dan hoef je ook niets en kun je al je problemen extern neerleggen. Too easy. Wanneer doorbreekt onze generatie de selffulfilling prophecy, stoppen we met janken en gaan we gewoon aan het werk?

Het zijn niet alleen de millennials die zichzelf in hokjes plaatsen, de generaties eromheen lijken hetzelfde te doen. Ze noemen millennials lui, ongeduldig en egoïstisch. Maar volgens Harvard Business Review hebben millennials op de werkvloer dezelfde wensen en dromen als werknemers van andere leeftijden. Iedereen wil een duidelijk doel, de wereld beter maken, passievol zijn en financiële zekerheid hebben. Wat werkethiek betreft, lijken millennials helemaal niet andere wensen te hebben. Maar als iedereen ons steeds maar vertelt dat we anders in elkaar zitten, gaan we ons er vanzelf naar gedragen.

Het is maar op één manier op te lossen

Het tij moet gekeerd worden. We kunnen ons niet meer verschuilen achter de vooroordelen over onze generatie. Daarmee leggen we de problemen extern neer. We zijn zelf verantwoordelijk voor successen én problemen. Vingers wijzen naar de maatschappij is voor watjes. In plaats van naar deze vooroordelen te leven, kunnen we er maar op één manier iets aan doen.

We moeten op de juiste momenten de handen uit de mouwen steken en op andere momenten geduldig zijn. Good things take time. Je wordt geen ‘senior’ in je functie binnen drie maanden. Je zult je moeten bewijzen, op je bek moeten gaan en vooral weer opstaan. Verantwoordelijkheid nemen, keihard werken en tegelijkertijd geduld hebben.