‘Ik weet niet altijd wat de oplossing is, ik weet wel dat er oplossingen zijn’

Fotografie: Stef Nagel

Het uitzicht van haar werkkamer in de Hermitage is waarschijnlijk het mooiste van Amsterdam. Zelfs voormalig burgemeester Eberhard van der Laan grapte bij zijn bezoek aan Cathelijne: ‘Verdorie, je hebt een mooiere kamer dan ik, door dat uitzicht.’ Cathelijne is er zelf ook vol van: ‘Het allergaafste vind ik dat het zo enorm licht is en dat ik tussen de elementen zit. Als het waait, waaien de bomen voor mijn raam. Als de zon schijnt, schijnt hij naar binnen en reflecteert hij op het water van de Amstel. En ik zit midden in de stad: ik zie boten, fietsers, trams – en al onze bezoekers die over de brug aan komen lopen.’

Maar eenmaal achter haar bureau ziet Cathelijne niks van de kamer: ‘Dan zit ik in zó’n überconcentratie dat ik net zo goed in de gangkast kan zitten. Maar mijn kamer leent zich enorm voor rondwandelen tijdens moeilijke telefoongesprekken. Het licht en de ruimte die ik dan voel, helpen me.’

Tekst gaat door onder de foto

Cathelijne wordt geroemd om haar diplomatie; ze zou alles voor elkaar krijgen. Binnen een paar maanden maakte ze De Nieuwe Kerk gereed voor de inhuldiging van de koning, ze onderhandelt over tonnen met sponsoren en haalt met veel tact, doortastendheid en charme de mooiste werken van andere musea, waaronder de Hermitage van Sint Petersburg, naar de Amsterdamse Hermitage.

Die diplomatie wortelt wellicht al in haar jeugd. Na de scheiding van haar ouders, toen Cathelijne zes was, schipperde ze tussen de alternatieve wereld van haar moeder en de zakenwereld van haar vader. ‘Als kind bewoog ik mee, ik wilde dat iedereen het zo goed mogelijk had. Ondertussen raakte ik in beide werelden thuis, ik spreek beide “talen”.’

In het hoofd van de ander

Nu communiceert ze dus net zo gemakkelijk met een kunstenaar als met een sponsor uit het bedrijfsleven. Kunst helpt haar ook als onderhandelaar. ‘Bij kunst kijk je voorbij wat je op het eerste gezicht ziet. Dat kun je ook bij mensen doen, dat maakt je heel sensitief. Inlevingsvermogen is ook belangrijk: als je bereid bent om in het hoofd van de ander te gaan zitten, zie je meteen waar jij zelf tekortschiet. En dan kun je spelen; een soort Stratego waarbij je veel stappen vooraf overdenkt. Als je het goed doet, win je allebei.’

Voor een belangrijk gesprek is Cathelijne soms wel nerveus. ‘Maar ik lig er niet wakker van. Ik word vroeg wakker en ben dan heel alert. Op een gegeven moment kan ik het goed loslaten, dan wandel ik even of doe ik wat yoga. Ik vertrouw op mijn uitgebreide voorbereidingen.’

Dit voorjaar zag het werk er voor Cathelijne heel anders uit. De Hermitage en De Nieuwe Kerk moesten dicht, en omdat die geen subsidie krijgen, stapelden de zorgen zich op. ‘We hadden lang geen perspectief, daarom verzon ik het zelf: alles voorbereiden om te openen op 1 juni. Dat vind ik fijn aan geen 25 meer zijn. Ik weet niet altijd hoe ik een probleem ga oplossen, maar ik weet wel dat er voor veel problemen oplossingen zijn, zodra je in beweging komt.’

Tekst gaat door onder de foto

Ouder worden

Cathelijne heeft sowieso geen problemen met ouder worden. ‘Het lichamelijke verval is jammer, maar ik vind elke levensfase een spannende ontdekking. Ik zal me niet snel aan plastische chirurgie wagen. Ik wil altijd vooruit, dan zou het heel gek zijn als ik ineens op dit punt achteruit wil gaan.’

Tijdens het gesprek heeft Cathelijne vaak een ondeugende oogopslag, alsof er een glimmend, nieuwsgierig kind in haar verborgen zit. ‘Ik heb altijd wel zin in actie, in leuke dingen. Ik kleed me klassiek-modern, meestal in bescheiden kleuren, maar ik ben niet zo keurig als mensen soms denken. Ik zoek altijd de randjes en ik kijk naar kansen. Die bellen niet zelf aan, die moet je zoeken. Mijn hart gaat het snelst kloppen als ik heel mooi kan samenwerken: als we met kunst verhalen vertellen. En als we mensen daar blij mee kunnen maken of hen met een andere blik kunnen laten kijken. Bij kinderen vind ik dat het allerleukst.’

Maatschappelijke plicht

Cathelijne is ook een van de aanjagers van de organisatie NL2025, die strijdt voor betere gezondheidszorg, duurzaamheid en beter onderwijs. Is haar leven niet al druk genoeg met twee instellingen en een gezin? ‘Ik wil kansenongelijkheid uit de samenleving bannen en ik zie het als een maatschappelijke plicht om iets terug te geven. Ik heb een volle agenda, maar ik zorg dat ik in balans blijf door wát ik doe, volledig te doen. Tijdens het eten thuis, eten we dus en praten we met elkaar en dan ga ik niet tussendoor appen voor werk. Ik kook graag, dat maakt mijn hoofd lekker leeg. En ik ben best een leuke moeder, met aandacht en veel liefde, maar ik ben geen curlingmoeder. Mijn kinderen van 15 en 17 krijgen ook vrijheid én verantwoordelijkheid. Het mooie van de combinatie gezin en werk is dat het heel relativerend is. Thuis is er altijd iets aan de hand: de melk is op of er is een gymtas kwijt. Maar dat houdt me met mijn voeten op de grond als ik met grote deals bezig ben.