‘Binnen no time had ik genoeg geld verdiend’

'Op de basisschool wilde ik altijd glasblazer worden, maar er was een omslagpunt. Op een dag kocht ik bij de bouwmarkt een zakmes van 2,50 gulden en die nam ik mee naar school. Er kwamen wat kinderen om me heen staan die vroegen waar ik het mes had gekocht. Ik zei: die verkoop ik zelf, ze kosten 10 gulden en hoeveel wil je er hebben? Vier kinderen bestelden er eentje, maar dat tientje om ze te kopen had ik niet. Mijn vader zei toen: je mag tien gulden hebben, maar dan betaal je wel twee gulden rente. Nadat hij me uitlegde wat rente precies was, vond ik het eigenlijk wel een goede deal. Niet doen zei hij toen, ook met de bank moet je altijd onderhandelen. Na poging twee kwamen we uit op 1 gulden rente. Dus toch nog 29 gulden winst gemaakt. Vanaf dat moment wilde ik ondernemer worden.'

Daar zijn geen echte scholen voor.

'Ik heb mbo Ondernemer Groothandel gedaan in Groningen. Ik zat daar met mijn beste vriend Theo en we hadden een bijzondere afspraak gemaakt met de directeur. We zeiden: we houden niet zo van regeltjes, dus kunnen we afspreken dat jullie niet zeuren over onze opkomst als we altijd voldoendes halen? Dat is altijd goed gegaan.'

Leerde je daar iets?

'Uiteindelijk moet je ondernemerschap gewoon in de praktijk leren. Na die opleiding ben ik aan de hbo-opleiding Vastgoed & Makelaardij begonnen, maar ik werd lid van de roeivereniging met Theo en we waren vooral lekker aan het feesten. Toen ben ik een jaar lang stofzuigers gaan verkopen langs de deuren, een heel goede les. Mijn collega heeft toen trouwens nog een vrij briljante guerrilla-marketingactie bedacht. We kochten wat ballonnen en nietten daar een kaartje aan met de tekst: maak kans op een gratis prijs! Dan gooiden we over elke schutting een ballon en twee dagen later kregen we stapels kaarten terug via het antwoordnummer. We belden die mensen op en zeiden: we willen graag een mooi weerstation brengen, maar ook nog ons product laten zien. Is dat een goed idee?'

Heb je dat lang volgehouden?

'Na een jaar ben ik bij Stadium Impact reclameborden gaan verkopen in voetbalstadions. Ze zochten iemand met minimaal hbo en veel werkervaring. Dat had ik allemaal niet, maar die laptop en auto van de zaak hadden mijn interesse. Ik zei over de telefoon tegen de directeur: “Ik heb iets en weet zeker dat je daar heel blij van gaat worden. Het zorgt voor veel nieuwe klanten en de oude klanten blijven heel tevreden. Maar ja, het komt per telefoon niet zo goed over dus ik moet even langskomen. Wanneer zou het uitkomen: op woensdag of donderdag? Op woensdag heb ik altijd tompoucen bij me.” Dus ik daar langs op een woensdag, hij zei heel nieuwsgierig te zijn terwijl hij lekker aan zijn taartje zat te eten. “Nou ja”, zei ik. “Je zoekt iemand die zich telefonisch weet te onderscheiden en daardoor overal binnenkomt, ik zit nu bij u aan tafel, wanneer zou ik kunnen beginnen?” Ik kon direct aan de slag en we hebben het nooit meer over hbo of werkervaring gehad.'

En na een jaartje IENS ben je lekker voor jezelf begonnen?

'Ik groeide steeds meer naar een rol als zelfstandige. Ik trok het bijvoorbeeld heel slecht als managers precies zeiden hoe ik iets moest aanpakken zonder naar naar mijn eigen mening te vragen. Op de Montessori Basisschool had ik meester Dick Hunting, een koning. Als we iets moesten doen en ik wilde het anders, zei hij altijd: waarom denk je dat het zó moet? Uiteindelijk deden we het alsnog op zijn manier, maar hij ging wél het gesprek aan en luisterde naar mijn ideeën.'

Je had het idee dat jouw idee vaak beter werkte?

'Bij Stadium Impact verkocht ik een keer een sponsorcontract voor reclame in het stadion. Voorwaarde was wel dat het filmpje dat we op het grote stadionscherm lieten zien, binnen een week klaar zou zijn. Dan kwam die sponsor immers met een grote klant langs in het stadion. Dat leek me geen probleem, maar toen ik naar de afdeling ging die dat regelde, zeiden ze daar: er staan twee weken voor, dus dat gaat echt niet lukken. Als ondernemer ga je dan direct op zoek naar iemand die het filmpje wél in een week kan maken. Daarna was bij IENS mijn motivatie om voor anderen te werken eigenlijk op.'

Wist je al wat je ging doen toen je daar stopte?

'Nee, ik ben op de motor gestapt en twee maanden in Spanje geweest tot mijn geld op was en ik pruttelend met een bijna lege tank in Nederland aankwam. Daarna ben ik bij mijn oom en tante in de Achterhoek op een zolderkamer gaan zitten tegen kost en inwoning. Als een gek ging ik me verdiepen in online marketing en werd lid van wat netwerkclubs in de buurt. Tijdens de gesprekken met die ondernemers rolde ik zomaar in het ondernemersadvies op het gebied van social media. Wat kost je per uur, zeiden ze dan waarop ik zei: wat vind je zelf reëel? Die bedragen die ze noemden, vond ik behoorlijk. Binnen no time had ik genoeg geld verdiend om naar Utrecht te verhuizen.'

Had je later ook personeel in dienst?

'Ja, in 2014 ging het prima en toen hadden we naast wat zzp'ers twee goede stagiairs, waarvan ik er eentje heb aangenomen omdat we een heel grote klant hadden. Maar ja, die klant stopte ermee en toen had ik nog wel die medewerker hier zitten. Dat was een heel sympathieke vent, maar als je puur naar de cijfers keek, kon het eigenlijk niet. Toen zei ik: je moet je salaris aan new business binnenhalen in 2015. Maar dat lukte niet echt en ik heb hem wel heel 2015 in dienst gehouden terwijl dat dus eigenlijk niet kon. Ik had te veel gelet op het feit dat het zo'n aardige vent was en te weinig op de harde cijfers. Eind 2015 hebben we pas afscheid genomen. Nu gaat het gelukkig weer hartstikke goed. In plaats van vast personeel werk ik veel meer met zzp'ers samen.'

Waar liggen voor jou de kansen?

'Door de principes van online en offline marketing in de praktijk toe te passen. We zaten eerst met ons bedrijf in een leegstaand pand in Utrecht en dat wilden we eigenlijk vol hebben. Toen heb ik via social media binnen twee maanden zes huurders aangetrokken. Ik ben toen met de eigenaar gaan praten over onze methodiek en gaf aan dat ik daar wel mee door wilde gaan mits hij mij dan ook betaalt voor de resultaten. Dat vond hij heel redelijk en anderhalf jaar later zat het hele pand vol met 43 bedrijven en kregen we een wachtlijst. Toen ben ik gaan kijken naar andere panden in de buurt en ging ik ook daar een samenwerking aan met de eigenaar. Die methode werd Peper in je Pand.'

Je werd dus makelaar?

'Die term probeer ik te vermijden, want de associaties met “arrogant” en “lui” zijn dan snel gelegd. Ik overweeg om op mijn visitekaartjes te zetten: Jelle Drijver, geen makelaar. Qua omzet is die tak inmiddels belangrijker geworden dan het adviesgedeelte.'

Is het heel logisch om zelf te ondernemen als je de regels van online marketing goed snapt?

'Zeker, dat doen veel online specialisten. Bastin van Oers gaf bijvoorbeeld eerst alleen advies over online marketing, maar is nu een zwembadenwebshop gestart omdat hij precies weet hoe het online spelletje werkt. Let wel, 95 procent van je doelgroep is online, maar 100 procent van je doelgroep is offline. Online vind ik een mooie manier om in contact te komen met mensen, maar het verrassen en verbazen kun je vervolgens juist offline doen. Als ik in een restaurant kom en er staat op een bordje “welkom, familie Drijver”, dan vind ik dat geweldig. Als er nu iemand komt kijken voor een kantoor print ik altijd even het logo vanaf de website van die persoon op een kaartje met daarbij de tekst: “Misschien wel het nieuwe kantoor van…” Dat hang ik dan voorafgaand aan de bezichtiging naast de deur. Dat wordt zeer gewaardeerd.'

Zouden veel bedrijven dit al doen?

'Ondernemers weten het vaak wel, maar het moet in je systeem komen. Een van mijn favoriete schrijvers, Jan van Setten, heeft in een van zijn boeken een goede formule staan: “E gedeeld door V moet groter zijn dan 1.” Dat staat voor het uitgangspunt dat een ervaring de verwachting altijd moet overtreffen. Als ik weet dat mensen naar dit pand gaan verhuizen, bel ik ze even op met de vraag: “Heb je al verhuisdozen? Nee? Ik wel. Kom ze gerust even ophalen.” Zo heb ik ook een overall met “Peper in je Pand” er op. Soms trek ik die aan als een nieuwe huurder aankomt en help ik even een half uurtje mee met sjouwen. Dan doe je nét even wat meer dan verwacht en dat vinden mensen fantastisch.'

Ik ken je ook van je podcast en je vele filmpjes over marketing. Is die online aanwezigheid ook belangrijk voor alle ondernemers?

'Zeker, via de podcast heb ik mensen gesproken die ik normaal nooit zou spreken. En als er een onderwerp is waar ik niets van weet, dan nodig ik iemand uit die wel alles weet. En het is voor mij goed om op regelmatige basis content te maken; ik neem alles op op video en kan het op allerlei manieren weer delen. Het begint bij een filmpje en de spin-offs in de vorm van blogs en podcasts, zie je overal terug.'

Is er nog wat te dromen over?

'Als kind wilde ik altijd rijk worden; geld en spullen stonden voor succes op de een of andere manier. Maar daar is wel verandering in gekomen, het is al lang niet meer zo belangrijk. Ik ken ook zo veel mensen die een burn-out hadden rond hun twintigste, dertigste omdat ze altijd maar doorwerkten. Inmiddels begrijp ik dat rijk zijn niets te maken heeft met het aantal nullen op je bankrekening. Ik doe vooral waar ik heel blij van word, geef leuke lezingen, presenteer, verhuur panden en geef advies. En uiteraard heb ook ik gewoon een inkomen nodig om de hypotheek van te betalen, maar dat lukt prima. Mijn vriendin zegt weleens: jij hebt makkelijk praten, jij kan de hele dag een beetje doen wat je leuk vindt. En zo is het natuurlijk ook, maar daar kies ik dan ook heel bewust voor. Als ik elke dag kan blijven doen waar ik blij van word, dan word ik heel gelukkig oud.'