Bijna iedere ouder doet het: zo doorbreken we de cirkel van secret parenting

Afbeelding boven artikel: Kimberley Galenkamp. Fotograaf: Visuals by Naomi

Het gevolg? Ouders verbergen hun zorgtaken op de werkvloer en wringen zich in onmogelijke bochten om zowel thuis als op het werk niet tekort te schieten. De Amerikaanse econoom en schrijver Emily Oster bestempelde dit fenomeen als secret parenting. 

Secret parenting in de praktijk

Iemand die van dichtbij ziet waar ouders (tot dan toe vaak in het geheim) mee worstelen, is Kimberley Galenkamp, Vijf jaar geleden startte ze haar eigen onderneming. Als oudercoach helpt ze ouders binnen organisaties bij het creëren van balans tussen werk(ambities) en het ouderschap. Dat doet ze in 1-op-1 coachings, groepstrainingen en in verschillende incompany programma’s.

‘Het gaat om kleine dingen die de werkgever vaak niet eens ziet’, legt ze uit. ‘Je kind is ziek, dus je verzint een smoes. Alles om je werk maar niet te koppelen aan het ouderschap.’ Kimberley ziet ook verbazingwekkend vaak ouders die geen oppas hebben en daarom samen thuiswerken. ‘Ze plannen hun meetings zo in, dat steeds één van beide beschikbaar is voor de kinderen.’ Op allerlei manieren proberen ouders de ballen in de lucht te houden, met stress, schuldgevoel en soms zelfs uitval tot gevolg.

Het geheimhouden van (toekomstige) zorgtaken begint, voor vrouwen, vaak al bij het hebben van een kinderwens. Kimberley weet er alles van. Jaren geleden, tijdens een sollicitatie voor een uitdagende functie, krijgt ze de beruchte vraag. ‘Het was het derde gesprek en alles leek rond. Ik stond al op om mijn jas aan te trekken, toen de leidinggevende vroeg: heb je eigenlijk een kinderwens? Op dat moment wist ik gelijk dat ik de baan niet zou krijgen, wat ik ook zou antwoorden. En inderdaad: een paar dagen later volgde het mailtje. Ze hadden toch voor iemand anders – een man – gekozen.’ Om de cirkel van secret parenting te doorbreken, moeten we af van het taboe dat rust op zorgtaken. Maar zolang je daar op je werk mogelijk op afgerekend wordt, is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

Meer aandacht voor secret parenting

Kimberley is daarom blij dat er steeds meer aandacht voor het onderwerp komt. ‘Toen ik vijf jaar geleden met mijn bedrijf begon, begrepen mensen niet waarom ik mij specifiek op ouders richt. Maar het is zo belangrijk dat bedrijven proactief aan de slag gaan met het onvermijdelijke. Het grootste deel van de werknemers krijgt nu eenmaal kinderen en de uitvalcijfers onder jonge ouders liegen er niet om.’ Vroeger kon je werk en privé wellicht nog gescheiden houden, maar tegenwoordig is dat – doordat beide ouders werken en de komst van internet en de smartphone – een illusie, zegt Kimberley. ‘Dat is zeker voor oudere generaties goed om te beseffen. Soms hoor ik leidinggevenden zeggen dat zij werk en kinderen altijd prima konden combineren, maar de omstandigheden zijn nu natuurlijk wel anders dan twintig jaar geleden.’

Kimberley merkt in haar werk ook een verschil tussen mannen en vrouwen. Vrouwen doen volgens haar nog veel meer aan secret parenting. ‘Zij moeten zich toch nog steeds meer bewijzen en krijgen vaker de vraag hoe ze werk en het gezinsleven combineren. Een vraag die mannen zelden krijgen.’ Kimberley ziet ook veel bewijsdrang bij vrouwen. ‘Ze willen als high potential gezien worden, niet als moeke. Ze hebben de instelling: Jij gaat er niets van merken dat ik moeder ben geworden.’ Van mannen wordt vaak juist het tegenovergestelde verwacht, legt Kimberley uit: ‘Dat de man misschien minder wil gaan werken, komt vaak niet eens ter sprake. Ik hoor wekelijks mannen die niet durven zeggen dat ze hun volledige ouderschapsverlof willen opnemen. Bij mannen wordt het onderwerp ook vaak afgedaan met een grapje: Je wordt toch niet zo’n vader die thuis gaat zitten?’

Tijd voor oplossingen

Het combineren van werk en zorgtaken, maar ook het faciliteren van een eerlijke verdeling tussen beide ouders, is complex. Er is dan ook geen one size fits all oplossing, legt Kimberley uit. ‘Binnen overheden zie ik bijvoorbeeld dat mensen vaak plaats- en tijdonafhankelijk mogen werken, maar zij hebben soms moeite met de vervaagde grenzen tussen werk en privé. In de zorg is dit onderscheid meestal veel duidelijker, maar zij zijn vaak minder flexibel: een arts weet niet altijd of ze om vijf uur de kinderen van de opvang kan halen.’

‘Goede regelingen zijn fijn, maar dan ben je er nog niet’, stelt Kimberley. Het belangrijkste is volgens haar dat er een cultuur heerst waarin ouders zich kwetsbaar op durven stellen en durven aan te geven wat zij nodig hebben. ‘Leidinggevenden hebben daarin echt een voorbeeldfunctie. Het helpt als zij ook open zijn over hun uitdagingen.’ Dat is meteen ook haar belangrijkste tips voor ouders: ‘Durf je kwetsbaar op te stellen en zoek andere ouders op binnen je organisatie. Het kan enorm opluchten als je na een slechte nacht op je werk komt en even je hart kan luchten bij een collega. Zo kom je er misschien ook achter dat je collega het gewoon aangeeft als zijn ziek kind is en dat je leidinggevende daar altijd heel begripvol me omgaat.’

Kimberley ziet regelmatig dat deelnemers van haar groepstrainingen na afloop zonder haar verder gaan. ‘Ze gaan eens in de zoveel tijd samen lunchen of hebben een WhatsApp-groep waarin ze bij elkaar inchecken.’ It takes a village to raise a child wordt vaak gezegd. Dat geldt voor het kind, maar zeker ook voor de ouders. Want hoe graag we ook doen alsof we alles zelf kunnen, we hebben maar twee handen om al die ballen in de lucht te houden.