Minder werken, meer tijd met de kinderen: Jeroen (39) vertrok met zijn gezin naar Zweden

De meeste stellen willen de zorg voor hun kinderen gelijk verdelen, maar in de praktijk lukt dat slechts 1 op de 8. Werk speelt daarbij een grote rol: na de komst van kinderen gaat bijna 45 procent van de vrouwen minder werken of stopt volledig, terwijl 9 op de 10 mannen dezelfde uren blijven werken. Van de vrouw wordt vaak verwacht dat zij minder gaat werken na de komst van kinderen, maar aan de man wordt deze vraag zelden gesteld. Dat terwijl 60 procent van de mannen een onvervulde deeltijdwens heeft, volgens Pro Parents.

Dat gold ook voor Jeroen. Inmiddels werkt hij zo’n 28 uur per week, maar daar ging jaren overheen. Na een studie Commerciële Economie, rolt hij de marketing en sales in. Acht jaar heeft hij verschillende management functies. Zo werkt hij als Marketing Manager voor Conpax en is hij Manager Marketing & E-Commerce bij Sawiday. Later werkt hij als consultant bij Scape en vanuit die rol gaat hij aan de slag als Product Owner bij Fixami. “Een wereld met hoge targets en veel tempo, waar groei en resultaten centraal staan.”

Als zijn eerste kindje geboren wordt, werkt Jeroen op papier 40 uur. In de praktijk is hij (inclusief reistijd) vaak wel 60 uur van huis. “In die tijd kreeg je als man 2 dagen vrij (bij de geboorte van je kind, red.). Omdat ons zoontje een moeilijke start had, heb ik twee weken zorgverlof opgenomen, maar ik heb nooit gebruik gemaakt van mijn ouderschapsverlof.” 

De drempel van de heersende werkcultuur

Na haar zwangerschapsverlof bouwt Jeroen’s vrouw haar werk weer langzaam op naar 20 uur per week. Waar zijn vrouw eigenlijk wel weer meer wil gaan werken, zou Jeroen in die periode juist liever minder gaan werken. “Ons gezin was nog zo pril. Ik keek er elke dag naar uit om weer naar huis te gaan.” Toch besluit hij om dat niet te doen. “Ik twijfelde enorm over of het wel bij mijn functie paste. Ik zou de enige in het managementteam zijn die parttime ging werken, en we zouden natuurlijk inleveren op salaris.” Jeroen en zijn vrouw bekijken de situatie destijds praktisch: Jeroen verdient meer, dus hij gaat niet minder werken. “Dat zorgde soms wel voor spanningen. Achteraf gezien hadden we dat anders moeten doen.”

Als hun tweede kindje geboren wordt, is de verlofregeling voor partners iets ruimer. “Ik kreeg toen 5 dagen vrij en heb wat vakantiedagen opgenomen.” Ook nu neemt hij geen ouderschapsverlof op en gaat niet minder werken. De combinatie van zijn verantwoordelijkheden, ambitie en de heersende werkcultuur speelde daarbij een grote rol. “In het managementteam was ouderschapsverlof nog niet echt ingeburgerd. Niemand nam het op, en het voelde voor mij niet goed om de eerste te zijn.” Wat ook niet helpt is dat Jeroen in MT gesprekken soms scepsis merkt over parttime werken. “Ik heb daar veel geleerd en mooie kansen gekregen, maar die manier van werken paste steeds minder bij wat ik thuis belangrijk vond.”

In de periode die volgt maakt Jeroen wel kleine aanpassingen. Hij besluit 36 uur te gaan werken en werkt twee dagen per week thuis. “Ik bespaarde reistijd, maar deed nog steeds dezelfde hoeveelheid werk.” Pas als zijn jongste zoon 4 wordt en naar school gaat, verandert er echt iets bij hem. “Ik besefte hoe snel de afgelopen 4 jaar voorbij waren gevlogen en dat ik op sommige momenten fysiek wel aanwezig was, maar mentaal niet de energie kon opbrengen om echt contact te maken. Ik wilde er meer voor mijn kinderen kunnen zijn.”

De uitdaging van bereikbaarheid en mentale energie

Jeroen werkt dan bij Scape. Daar stapte hij in op 36 uur en uiteindelijk besluit hij naar 32 uur te gaan. Die overstap was niet makkelijk. “Ik werkte toen in de consultancy, waar je jezelf moet verkopen. Als je minder aanwezig bent, is dat moeilijker.” Ook nu hij van 36 naar 32 uur ging, werd zijn werk niet minder. “Je bent toch bereikbaar, of thuis aan het werk als je vrij bent. Eigenlijk moet je dan een gesprek aangaan over je werktaken en besluiten sommige dingen niet meer te doen, maar dat deed ik niet.” 

Zijn besluit om 32 uur te gaan werken, heeft een effect dat hij niet ziet aankomen: al zijn vermoeidheid komt eruit. “Ik kreeg meer ruimte in mijn hoofd, maar begon mij mentaal juist minder goed te voelen.” Jeroen is vaak moe en heeft in de weekenden geen energie om leuke dingen te doen. “Ik vroeg mij dan af: is het het nu? Ik denk dat ik altijd al op het randje zat, maar dat duwde ik weg.” Ondanks zijn vermoeidheid, werkt hij wel gewoon door. “Op werk voelde ik mij goed. Daardoor twijfelde ik op een gegeven moment zelfs of ik niet weer meer moest gaan werken.” 

Vier maanden en twee vakanties later, trekt de vermoeidheid langzaam weg. Het parttime werken bevalt Jeroen steeds beter en 32 uur blijkt voor hem eigenlijk nog te veel. Op vakantie, op een berg in de Franse Alpen, wordt er een zaadje geplant dat uiteindelijk leidt tot een nog veel grotere verandering. “We hadden weer een jaar achter de rug waarin we allebei teveel hadden gewerkt en dat kwam er op vakantie uit. We waren moe en hadden nergens zin.” Ze besluiten om die vakantie meerdere keren alleen een wandeling te maken. De een met de kinderen naar het zwembad en de ander op pad. “Even zonder prikkels en alleen met onze gedachten. Na elke wandeling kwamen we allebei een stuk lichter terug.” Op de terugreis ontstaat het idee om hun leven over een andere boeg te gooien. “In Nederland heb je al snel een probleem als je even niet werkt. We wilde het rigoureus anders gaan doen en waren op zoek naar avontuur, het liefst in de natuur.” 

Een nieuw begin op een Zweedse boerderij

Eenmaal thuis schrijft Jeroen op 1 A4’tje een plan uit. Ze zetten hun huis in de verkoop en met de overwaarde kopen ze een oude boerderij midden in de bossen van Zweden waar ze sinds april 2025 wonen. Doordat ze na de koop van het huis nog wat geld overhouden, kan Jeroen een stuk minder werken en heeft zijn vrouw tijd om de taal te leren en rustig op zoek te gaan naar een baan. Zijn vrouw werkte in Nederland in de zorg, en wil dat in Zweden weer oppakken. “We willen graag iets bijdragen aan de gemeenschap hier.”

Jeroen werkt nu ongeveer 28 uur per week als freelance marketeer voor Nederlandse opdrachtgevers en runt daarnaast samen met zijn vrouw Camp Fika, een kleinschalige camping. “In de ochtend ligt mijn focus op mijn freelance werk. Mijn vrouw gaat ‘s ochtends naar Zweedse les. Om 13.00 uur komt zij thuis met de kinderen en lunchen we samen. In de middag werken we samen met de kinderen op ons terrein. Als er gasten komen, maken we de tent klaar en is er ruimte om samen te genieten van de prachtige natuur” 

 “De balans is nu veel beter en ik zie de kinderen opbloeien”, zegt Jeroen. “We zijn nu thuis wanneer de kinderen uit school komen.” Toch is het geen Walhalla, benadrukt hij. “Ik ben 25 jaar in een keurslijf geduwd, dat gaat er niet zomaar uit. En we hebben hier geen vangnet. We moeten helemaal vanaf nul beginnen.”

Zijn kinderen zijn inmiddels 8 en 5 en achteraf gezien had hij de keuze om parttime te gaan werken eerder willen maken. Zijn advies voor werkende vaders: luister naar je onderbuikgevoel en blijf niet te lang malen. “Als je een deel van je salaris kunt missen, doe het! Je denkt misschien dat geld zekerheid geeft, maar als je vervolgens altijd moe bent en je opgejaagd voelt, is dat het niet waard.”

De Zweedse visie op gezin en vrije tijd

Paradoxaal genoeg zijn Jeroen en zijn gezin verhuisd naar een land waar fulltime werken de norm is voor zowel mannen als vrouwen. Maar dat is in Zweden wel makkelijker volgens Jeroen. “De werkdruk ligt veel lager in Zweden: Ze houden regelmatig pauzes en sommige functies zijn zelfs dubbel bezet.” Als je kind ziek is, kun je daar in Zweden een speciaal soort verlof voor opnemen. “Daarmee geven ze het signaal af dat het gezin belangrijker is dan werk.” Wat Jeroen ook opvalt is dat geen enkele Zweed vraagt wat voor werk hij doet. ”Ze zijn nieuwsgierig naar wat ik dit weekend ga doen, naar mijn familie, wanneer ik op vakantie ga. Ook dat laat zien dat de Zweden vrije tijd en het gezinsleven belangrijker vinden dan werk. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.”