Bjorn (45) is al 300 keer afgewezen, achter elkaar: “de moed zakt me soms in de schoenen”

Reinderts werkte ruim twaalf jaar in een commerciële functie bij een corporate. De inhoud van zijn werk veranderde, vertelt hij, en de nieuwe koers sloot steeds minder aan op zijn zienswijze. “Ik was net 44 jaar. Als ik nog een switch wilde maken voor de laatste twintig jaar van mijn carrière, voelde dit als het juiste moment.”

Van vaste baan naar onzekere zoektocht

Hij tekende een vaststellingsovereenkomst en keek aanvankelijk vol vertrouwen vooruit. Maar al snel merkte hij dat de zoektocht ingewikkelder was dan verwacht. “Om te beginnen woon ik in Zeeland en dat is geen Randstad, waardoor je snel te maken krijgt met lange reistijden. Je verlegt je grenzen steeds verder, maar er zit natuurlijk een limiet aan wat mogelijk is.”

Ook loopt hij er tegenaan dat bedrijven te weinig kijken naar ervaring buiten de eigen sector. “Ik ben sterk overtuigd van brancheoverschrijdend werken, maar ik merk dat bedrijven daar tijdens het wervingsproces nog te weinig oog voor hebben”, zegt Reinderts. “Zelf loop ik daar ook tegenaan: mijn ervaring ligt in een specifieke branche, waardoor ik in andere sectoren vaak word afgewezen. Terwijl medewerkers uit andere sectoren vaak een frisse blik brengen en veel vakspecifieke kennis relatief snel kunnen oppakken. Op die manier zouden vacatures sneller en succesvoller ingevuld worden.”

Altijd meerdere procedures tegelijk

Solliciteren is inmiddels een dagtaak voor Reinderts. “Je kunt je niet permitteren om te wachten op één reactie. Ik heb vaak drie of vier sollicitaties tegelijk lopen.” 

Procedures duren soms weken. “Van het eerste contact tot een assessment of meeloopdag ben je zo zeven of acht weken verder. Hoe verder je komt, hoe meer je jezelf daar al ziet werken. Dan voelt het als een klap in je gezicht als je alsnog afgewezen wordt, vooral als je vrijwel gelijk op ging met degene die de baan krijgt.”

Op LinkedIn ziet hij regelmatig vacatures die weken of zelfs maanden open blijven staan. “Terwijl ik geen reactie heb gekregen, daar eerder al in de procedure zat of alleen een standaardmail heb ontvangen. Dat maakt het verwarrend. Zijn die functies echt vacant, of worden ze gewoon niet gesloten?”

Het gevoel niet goed genoeg te zijn

De hoeveelheid afwijzingen begint inmiddels zijn tol te eisen. “Vanuit mijn salesachtergrond ben ik het gewend dat je weleens een deal verliest. Maar dat kun je loskoppelen van jezelf. Deze afwijzingen voelen anders – veel persoonlijker, alsof je als professional en als mens niet goed genoeg bent.”

Toch kan hij het zich niet permitteren om bij de pakken neer te gaan zitten, want er moeten nieuwe sollicitaties worden verstuurd. “Het helpt niet om terneergeslagen in een hoekje te gaan zitten. Je moet jezelf steeds weer herpakken en doorgaan. Maar het hakt er wel in.”

Impact op thuis

Ook privé laat de situatie zijn sporen na. “Mijn leven staat deels stil. Het is natuurlijk geen vakantie waar je tijdelijk van geniet, want hier zit geen begin- en einddatum aan vast.”

Ook financieel moet hij voorzichtiger plannen. “Ik moet mijn kinderen uitleggen dat we niet elke week naar de bioscoop kunnen. Op vakantie gaan zit er ook niet zomaar in, ondanks dat we nu de tijd lijken te hebben. Dat doet het meeste pijn: het gevoel dat je niet volledig voor je gezin kunt zorgen.”

Ook sociale contacten veranderen. “Vrienden vragen natuurlijk hoe het gaat met solliciteren. Dat is oprecht bedoeld, maar ik kan dat gesprek niet altijd meer opbrengen.”

Veel herkenning na LinkedIn-bericht

Uit frustratie besloot Reinderts zijn verhaal op LinkedIn te delen. “In eerste instantie om het even van me af te schrijven. Maar ook als oproep: er gaat iets niet helemaal goed en ik sta open voor hulp.”

De grote respons verraste hem en het viel hem op hoe breed het probleem leeft. “Ik zag veel herkenning. Mensen die in dezelfde situatie zitten of hebben gezeten.” 

Daarnaast kreeg hij praktische hulp aangeboden. “Het was hartverwarmend hoeveel mensen mijn bericht deelden of een persoonlijk berichtje stuurden ter motivatie. Ik kreeg aanbiedingen voor cv-checks, doorverwijzingen naar recruiters en tips om mijn zoektocht anders aan te pakken.”

Zelf kansen creëren

Ondanks alles blijft Reinderts zoeken naar manieren om vooruit te komen. Hij probeert zijn netwerk actief uit te breiden en zichtbaarder te zijn voordat functies vrijkomen. 

Wat hij nog mist, zijn informele ontmoetingsmomenten op zijn niveau. “Voor uitvoerend personeel zijn er banenmarkten en open dagen. Voor de laag daarboven nauwelijks. Daar verwacht men dat je het via LinkedIn regelt.”

Daarom is hij in gesprek met een organisatie om koffiebijeenkomsten te organiseren voor professionals met vergelijkbare profielen. “Gewoon laagdrempelig met elkaar in gesprek, zonder dat er direct een vacature op tafel ligt.”

Na ruim 300 sollicitaties is zijn vertrouwen op de proef gesteld, maar niet verdwenen. “Ik wil werken en uiteindelijk zal er een keer een match zijn. Ik blijf geloven in het goede van de mens. Ook aan deze periode komt uiteindelijk een einde.”