Megan (32) kan voor het eerst open zijn over haar ADHD op werk: ‘Open zijn betekent niet dat je je hele diagnose hoeft uit te leggen’

Afbeelding boven artikel ter illustratie. Bron: Getty Images.

Pas vijf jaar geleden, op haar 27ste, kreeg Megan de officiële ADHD-diagnose. Er ging een lange zoektocht aan vooraf. Al vanaf haar kindertijd merkte ze dat haar brein anders reageert. “Op school raakte ik snel overprikkeld, bijvoorbeeld bij veel gesprekken, hard geluid en een volle sociale agenda. Het voelt alsof alles even hard binnenkomt of alles even zwaar prioriteit heeft. Waar een gemiddeld brein veel filtert, lijkt dat bij mij minder te gebeuren. Geluiden, vragen en emoties kosten dan ineens veel meer energie dan normaal. Dat sluipt erin en kan leiden tot extreme vermoeidheid en zelfs fysieke klachten, zoals spierpijn. Na overprikkeling had ik vooral behoefte aan rust: alleen zijn, geen nieuwe input, soms letterlijk even niets doen en slapen. Dat was best frustrerend, je weet wat je kunt, maar op dat moment lukt dat gewoon niet.” 

De mogelijke reden voor de late diagnose bij Megan is doordat ADHD vaak later of helemaal niet bij vrouwen gediagnosticeerd. “Dat komt mede doordat het beeld lang werd gedomineerd door het stereotype van het ‘drukke jongetje’, terwijl ADHD zich bij vrouwen vaak anders uit. Vrouwen keren meer naar binnen toe, hebben concentratieproblemen, mentale onrust en last van overprikkeling.”

Overwinnen van de angst voor labels

Rond de periode van haar diagnose werkte ze als freelancer in de creatieve sector, waarvoor ze voornamelijk marketing‑ en communicatieprojecten deed. “Ik bracht het zelf ook niet op, niet omdat ik bang was dat mensen me als onprofessioneel zouden beschouwen, maar wel dat mensen me vooral zouden zien door dat ene label en me daardoor minder serieus zouden nemen.” Ze had niet het idee dat haar werk eronder leed, maar soms moest ze wel net wat harder werken achter de schermen om rust en structuur te vinden. Dan moest ze bijvoorbeeld extra voorbereiden, alles uitschrijven en vragen om duidelijke instructie als dat nog niet helemaal helder was.” 

Megan had daar wel een trucje voor. “Wat voor mij hielp was overdreven helder communiceren. Om miscommunicatie te voorkomen stelde ik veel vragen en vroeg en vraag ik instructies of feedback het liefst zwart op wit, bijvoorbeeld per mail. Zo weet ik precies wat er van mij verwacht wordt.”

Openheid tijdens het sollicitatieproces

Afgelopen december is Megan overgestapt naar een baan in loondienst als community manager bij LinkedIn. “Ik merkte dat ik behoefte had aan meer stabiliteit, maar ook samenwerking. ” Ze voelde gelijk de openheid om te vertellen over haar ADHD.

“Tijdens het sollicitatieproces vertelde ik er meteen over. Het is uiteindelijk een belangrijk onderdeel van wie ik ben en hoe ik te werk ga, en ik vind het ook een belangrijke tester om te kijken hoe er op wordt gereageerd tijdens een sollicitatieproces: de werkgever moet ook bij mij passen. De manier waarop het gesprek werd gevoerd en de vragen die werden gesteld, maakten het logisch om dit te delen. Het voelde niet als iets wat ik moest verbergen. En tijdens mijn onboarding werd er expliciet gevraagd: zijn er dingen die we kunnen doen om je eerste werkdag goed te laten verlopen? Wat heb je nodig? Ook die vraag maakte het voor mij logisch om open over ADHD te zijn.” 

Doorbreken van het taboe op de werkvloer

Haar collega’s reageerden positief: er was begrip en interesse. “Dat was wel een opluchting. Het zorgde ervoor dat ik me gezien voelde als mens en daardoor durf je ook sneller aan te geven wat je nodig hebt om goed te functioneren. Ik verwelkom nieuwsgierigheid, het is goed als mensen er meer over willen leren.” 

Juist omdat Megan nu ervaart hoe prettig het kan zijn om ook op je werk open te zijn over de dingen waar je tegenaan loopt, heeft ze goed geleerd om ook daarin haar grenzen aan te geven. . “Open zijn betekent niet dat je je hele diagnose hoeft uit te leggen. Het helpt mij om te focussen op wat iknodig heb om goed te kunnen werken, in plaats van op het label ADHD zelf. Begin klein. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: ‘Ik werk het fijnst met duidelijke afspraken’ of ‘Ik functioneer beter als ik dingen op papier krijg. Dat maakt het voor mij concreet en minder beladen.”