Gescheiden vader krijgt ‘gratis’ papa-uren, maar maakt ruzie als baas 10 jaar later toch aan salaris rommelt

In oktober 2009 zit de man aan een restauranttafel met zijn nieuwe werkgever, een Barendrechts exportbedrijf. Hij legt de situatie voor: hij is kort geleden gescheiden, woont alleen en zegt dat zijn kinderen iedere dinsdagmiddag na schooltijd tot woensdagochtend voor schooltijd bij hem in huis zijn, zo schrijft het AD.

Het gaat om jonge kinderen die nog op de basisschool zitten. Ze zijn ‘te jong om helemaal alleen thuis te kunnen blijven’. Of het bedrijf hem misschien tegemoet wil komen, zodat hij ze naar school kan brengen en kan ophalen.

Voor de directie is dat geen probleem, omdat hij in ‘in een moeilijke periode zit’. Niet alleen vanwege de thuissituatie, maar ook omdat hij op een vervelende manier is weggegaan bij zijn oude werk.

Daarom mag hij op de dinsdagen al om 14.30 uur van het kantoor vertrekken en hoeft hij op woensdag pas na 09.00 uur te beginnen. Wel blijft hij bereikbaar voor klanten, is de afspraak. ‘Een stabiele thuissituatie is voor ons erg belangrijk’, aldus het bedrijf.

Salariskorting

Jarenlang lijkt de regeling zonder problemen te verlopen. Maar in 2018 verandert dat: er ontstaat onenigheid over de afspraak. De kinderen van de man zijn inmiddels bijna tien jaar ouder. Ze zitten niet meer op de basisschool, kunnen prima alleen thuisblijven en hoeven ook niet meer opgehaald of weggebracht te worden.

Daarom besluit het bedrijf per 1 januari 2018 zijn salaris met 5 procent te verlagen. De werknemer is het daar niet mee eens. Hij ziet de regeling niet als tijdelijke oplossing, maar als een vaste afspraak zonder einddatum, omdat hij veel overwerkt. Die uren haalt hij later in, zegt hij, dus is een salariskorting onterecht.

De zaak belandde recent bij de rechter in Rotterdam. Omdat het om een afspraak van jaren geleden gaat, geeft de rechter beide partijen een bewijsopdracht.

De werkgever moet aantonen dat de regeling tijdelijk is en alleen geldt zolang de kinderen nog jong waren. De werknemer moet bewijzen dat hij de gemiste uren later weer inhaalt.

Getuigenissen

Het bedrijf komt met getuigenissen van de ceo, de financieel directeur en een collega binnen het bedrijf. Twee directeuren zeggen dat de afspraak al staat sinds de werknemer is aangenomen. Daarom mocht hij op die momenten eerder weg en later beginnen, maar volgens de directie wel ‘zolang de kinderen te jong waren om alleen thuis te blijven’.

Een directe collega bevestigt die lezing. Volgens hem wordt op de afdeling verteld dat de aangepaste werktijden bedoeld zijn om de zorg voor de kinderen mogelijk te maken.

De werknemer komt met een andere lezing. Hij zegt dat hij vaak lange dagen maakte en dat de regeling meer een flexibele compensatie is voor overuren. Volgens hem staat het los van het ophalen en wegbrengen van zijn kinderen.

Niet overtuigend

De rechter vindt de uitleg van de man echter minder overtuigend dan die van het bedrijf. Want als het inderdaad om een flexibele afspraak zonder einddatum gaat, waarom werkt de man dan altijd precies op dinsdagmiddag en woensdagochtend niet op kantoor, vraagt hij zich af.

Tijdens de rechtszaak erkent de werknemer dat hij zijn kinderen in het begin inderdaad op die momenten van school haalde en weer wegbracht. Volgens de rechter past dat precies bij de uitleg van het bedrijf.

De rechter concludeert daarom dat voldoende is bewezen dat de regeling tijdelijk was. Omdat de kinderen in 2018 al geruime tijd niet meer op de basisschool zaten, vervalt de reden voor de afspraak. De werkgever mag daarom de werktijd aanpassen en het salaris met 5 procent verlagen.

Omdat de werknemer de rechtszaak verliest moet hij de proceskosten betalen: 3029 euro.