Dít maakt switchen van werk veel minder eng dan het lijkt

Vrouw kijkt bedenkelijk om zich heen op kantoor

 Afbeeling boven artikel ter illustratie. Persoon komt niet in het verhaal terug. Afbeelding is met AI gegenereerd. Dat lijkt een gigantische overstap, maar het valt in de praktijk best mee. ‘Na je switch doe je juist dingen die je al kunt, geweldig vindt om te doen en heel interessant vindt, bijvoorbeeld vanuit een hobby of liefhebberij. Kijk daarom naar jezelf en maak een plan. Hoe zie jij jezelf en wat wil je?’ Beems groeide over heel de wereld op door haar vaders werk, ze kwam in contact met veel verschillende culturen en met allerlei soorten eten, die ze ook zelf kookte. Om dan een restaurant te beginnen is een achteraf logische stap, een heel vanzelfsprekend gebeuren. Financiën De overgang van een communicatiebureau naar een restaurant was veel kleiner dan ze vooraf dacht, ervoer Beems. ‘We hadden bovendien de tijd mee, omdat corona net was uitgebroken en veel mensen openstonden voor plantaardig eten. Het was in het begin wel een beetje wennen aan ander werk, andere werktijden en op zondagavond was ik in het begin weleens sociaal op.’ Om de overstap minder eng te maken, adviseert Beems om een financiële buffer te hebben. ‘Je moet vooral eerlijk rekenen hoeveel je overstap kost aan investeringen en van welke voorzieningen je nu nog gebruikmaakt die je straks mogelijk niet meer hebt, zoals een auto, laptop of telefoon van de zaak. Denk vooral niet te optimistisch, dat voorkomt dat je later wakker ligt.’ Tekst gaat verder onder de vacatures. Mannen versus vrouwen Switchen van werk gaat bij vrouwen gemakkelijker dan bij mannen. ‘Mannen krijgen van huis uit toch de overtuiging mee dat ze kostwinner zijn. Daardoor voelen ze zich verantwoordelijker. Vrouwen zijn daarin gemakkelijker. Mijn advies is: neem zelf de regie over je eigen leven. Jouw geluk en welzijn zijn het belangrijkste. Als je belemmeringen tegenkomt, maak die dan behapbaar. Je gaat misschien vanuit een vaste baan naar een jaarcontract, maar in hoeverre garandeert een vaste baan tegenwoordig nog iets? Baanzekerheid heeft bijna niemand.’ Als je vanuit frustratie verandert van baan, wordt het vaak lastiger. Zorg ervoor dat je eerst geheeld bent en over je frustratie heen bent’, tipt Beems. Lees ook: Loopbaankwesties: hoe pak je een carrièreswitch aan? Neem de tijd voor het uitzoeken Als je een zeer gewilde studie hebt afgerond, zoals bijvoorbeeld Financial Economics of Data Science, dan staat er al een zetel voor je klaar. ‘Kijk naar welk bedrijf en welk werk bij je past’, zegt Beems. ‘Neem niet meteen het eerste aanbod aan, maar kijk verder. Wie ben jij, wat wil je, waar word je gelukkig van? Dat zijn vragen die je jezelf moet stellen. Welke bedrijven hebben dezelfde normen en waarden als jij? Welke mensen werken daar? Past het bedrijf bij je? Zie je jezelf daar gelukkig worden? Neem niet iedere baan aan, omdat het salaris goed is. Als je niet kiest wat bij je past, loop je een grote kans op een burn-out. Investeer daarom eerst in jezelf en zoek uit wat echt bij jou past.’ Lees ook: Werkgeluk: zo controleer je de houdbaarheid van jouw carrière To switch or not to switch Beems schreef een boek om mensen te helpen met de overgang naar ander soort werk: To switch or not to switch , dat vorige maand uitkwam. Hierin staan ook vragen over jezelf die je kunt beantwoorden. Dat helpt je in het proces om een goede keuze te maken. ‘Jezelf goed kennen is heel belangrijk. Mijn overgang naar het starten van een restaurant voelde en ging heel natuurlijk. Voor anderen kan het voelen alsof je astronaut gaat worden. Dat is niet zo, omdat je juist switcht naar iets wat ongelofelijk goed bij je past en gaat passen. Je slaat een andere richting in, naar iets waarin je jezelf veel meer kunt zijn. Ik was 55 toen ik deze beslissing nam en het voelt heel goed. De beste beslissing die ik kon nemen. Jij verandert niet, de omstandigheden veranderen wel. Dat blijft gelijk, of je 21 bent of 59…’ 

Van ‘schakel in proces’ werd Noortje docent ‘dagelijks maak ik het verschil’

Noortje was duurzaamheidsconsultant maar koos voor het onderwijs

 Wiskunde: Noortje (30) vindt het fascinerend – ze heeft niet voor niets technische wiskunde gestudeerd aan de TU Delft. Maar voor de meeste middelbare scholieren is het niet hun lievelingsvak. ‘Wat heb je er nou aan, vragen ze vaak. Of ze zeggen: ik kan het toch niet.’ Om haar leerlingen te motiveren, geeft Noortje veel complimenten. Ook doet ze haar best leuke lessen te bedenken over het nut en de praktische toepassingen van wiskunde, zodat het meer tot de verbeelding spreekt. ‘Statistiek is bijvoorbeeld belangrijk ten tijde van nepnieuws. En meetkunde, zoals de stelling van Pythagoras, kun je uitleggen aan de hand van de piramides van de Egyptenaren. Hoe vet is dat?’ Behoefte aan iets praktisch Na haar wiskundestudie begint Noortje in 2020 eerst bij TNO Vector, een centrum voor maatschappelijke innovatie. Als consultant sustainability transitions houdt ze zich bezig met kritieke metalen en duurzame materialen. Daarover adviseert ze overheden en bedrijven. Waarom worden bioplastics bijvoorbeeld nog niet massaal gebruikt, terwijl ze in theorie goed werken? Waar in de keten gaat het mis? ‘Waardevol werk’, vertelt ze. ‘Maar de impact die ik als individu maakte was soms lastig te zien. Ik was vooral een schakel in een complex proces van advisering en beleid. Het duurt jaren voor je daar resultaat van ziet.’ Noortje is na vier jaar klaar voor iets nieuws – en vooral: iets praktisch. Tekst gaat verder onder de vacatures. Ze deelt haar twijfels rond december 2023 met haar baas en begint met een loopbaancoachingstraject. Met de coach bespreekt ze haar intrinsieke motivaties, kwaliteiten en het werk dat daarbij past. Daar komt bijvoorbeeld uit dat ze ‘iets sociaals’ moet doen. Aanstekelijk enthousiasme Noortje: ‘Ik heb het altijd leuk gevonden anderen iets uit te leggen, en ze te helpen meer uit zichzelf te halen. Of dat nou vrienden, collega’s of scholieren zijn. Als kind paste ik veel op, en als student heb ik bijlessen en examentrainingen gegeven. Het onderwijs kwam dan ook al vrij snel ter sprake in die coachingsgesprekken.’ Lees ook: &#039;Dat ik echt een softie ben&#039; leerde Dennis (32) over zichzelf toen hij docent werd Rond oudjaar komt ze op een borrel een oud-klasgenoot uit Vught tegen, die docent is geworden. Haar enthousiasme is aanstekelijk. ‘Ik heb uren met haar staan praten.’ De oud-klasgenoot nodigt Noortje uit een keer mee te lopen met de wiskundedocent op haar school. Dat bevalt goed, dus vrij snel daarna meldt Noortje zich aan voor het tweejarige traineeship ‘Trainees in onderwijs’. Daarbij sta je vier dagen voor de klas en volg je één dag modules over uitdagingen in het onderwijs – van motivatieproblemen bij jongeren tot interculturele communicatie. Kansengelijkheid vergroten Sinds september 2024 geeft ze les aan havo- en vwo-klassen op de Johan de Witt Scholengroep in de Haagse Schilderswijk. ‘Voor de eerste les was ik heel zenuwachtig. Ik heb ook lang nagedacht wat ik die eerste dag aan zou doen. Wat wilde ik uitstralen? Uiteindelijk werd het een spijkerbroek en een T-shirt – lekker neutraal.’ De keuze voor de school is weloverwogen. In de wijk wonen leerlingen van uiteenlopende achtergronden, die niet uit de meest welvarende milieus komen. ‘De school doet veel om de kansengelijkheid te vergroten. Ik wil graag meewerken aan zo’n groter doel, en dacht: hier ben ik het hardst nodig.’ Zo zijn er extra bijlessen, een zaterdagschool en gratis ontbijt, lunch en fruit. Daarnaast biedt de scholengroep het middle years program van het internationaal baccalaureaat (IB) aan, een wereldwijd erkend programma. Normaal vragen scholen daar veel geld voor, maar bij deze scholengroep is het gratis. Snel schakelen In het begin vindt ze het lastig haar werk los te laten. ‘Ik zag de hele tijd al die gezichten van de leerlingen voor me. Bijna dag en nacht. Het is echt intens om zonder ervaring in één keer voor de klas te staan.’ De orde bewaken blijft een uitdaging. ‘Ik ben van nature best flexibel, maar dat is als docent niet altijd handig. Je moet heel consequent zijn. Tegelijkertijd is er ook veel ruimte voor eigen invulling van de regels.’ Zo is het eigenlijk niet de bedoeling dat leerlingen tijdens de les naar de wc gaan, legt ze uit. Maar wat als iemand zijn neus wil snuiten? Of als de hoofddoek van een leerling los zit? ‘Als ik ja zeg, gaan er nog zes meiden naar de wc omdat hun hoofddoek los zit. Maar misschien is het wel echt zo. Je moet dus supersnel schakelen en continu microbeslissingen nemen.’ Aan haar medetrainees en collega’s heeft ze veel steun. Haar begeleider, een collega met jarenlange ervaring, kijkt soms mee met lessen, geeft tips en positieve feedback. Wat daarnaast helpt: de afspraken en regels voor de les al opschrijven, en na afloop stilstaan bij de lessen. ‘Al is dat ook vermoeiend. Je staat elke dag in de leerstand, terwijl het ook gewoon je werk is. Je wil ook met de flow meegaan.’ Maar dat komt wel, beseft ze steeds vaker. Hard lachen Waar ze in het begin best streng voor zichzelf was, kan ze al beter loslaten – morgen weer een dag. Ook helpt het om af en toe gewoon hard te lachen om de onverwachte dingen die leerlingen zeggen. ‘Sta ik een breuk uit te leggen, beginnen ze ineens over een voetbalwedstrijd. En laatst riep iemand door de instructie heen: ‘Mevrouw, ik trip ’m van al deze letters!’ Ik zag mezelf van tevoren als een best jonge docent, en dacht dat ik wel kon levelen met deze leerlingen. Nou, daar ben ik van teruggekomen’, lacht ze. Lees ook: Hoe kies je een omscholingstraject dat het beste bij je past? Waar ze niet van teruggekomen is: hoe fijn het is om zoveel voldoening uit haar werk te halen. ‘Het is hard werken, maar ik weet heel duidelijk waarvoor ik het doe. En elke dag is weer zo anders. Ik denk nooit meer aan het eind van de week: wat heb ik eigenlijk toegevoegd?’ *Noortje wil liever niet dat leerlingen haar online opzoeken, om die reden wordt haar achternaam niet genoemd in het artikel. 

Hoe Roeland via Ajax uitkwam bij het onderwijs

Via voetbal naar onderwijs: een bijzondere carrièreswitch

 Afbeelding boven artikel ter illustratie. Personen komen niet in het artikel terug. Bron: Getty. Even terug in de tijd: het is 2022 en Roeland Bosman (38) heeft bijna anderhalf jaar aan zijn marketingplannen gewerkt. Maar dan besluit de eigenaar van het bedrijf waar hij op dat moment werkt ineens dat hij een compleet andere richting op wil. ‘Mijn plannen werden de prullenbak ingegooid’, vertelt Roeland. ‘Zo zonde. Al die tijd en energie die ik erin had gestoken – allemaal voor niets.’ Veel wil hij er niet over kwijt, maar de werksfeer in het kleine bedrijf wordt er niet beter op. Al langer heeft de marketingmedewerker het idee dat hij weinig zeggenschap heeft over zijn werk. En dat zijn collega’s hun baas naar de mond praten. ‘Zo ben ik niet. Ik liep tegen een muur aan bij dit bedrijf en merkte dat ik niet meer gelukkig werd van mijn werk.’ Waar hij wel blij van wordt? Sport, en voetbal in het bijzonder. ‘Ik heb sportmarketing en -management gestudeerd, en ben daarnaast altijd voetbaltrainer geweest. Ik haal er plezier uit om jonge spelers zowel opvoedkundig als voetbaltechnisch iets bij te brengen. Het onderwijs zat altijd al wel in mijn achterhoofd.’ Pittig traject Via LinkedIn stuit hij in 2022 op S’Cool, een project van de Ajax Foundation samen met voetbalmarketingbedrijf Players United. Zij zoeken vrijwilligers die les willen geven op scholen in kansarmere wijken in en rond Amsterdam. ‘De lessen gingen over de kernwaarden van Ajax, zoals discipline en samenwerking. Hoe ga je met elkaar om? Waarom is het zo belangrijk om plezier te hebben in wat je doet?’ Ook onderwerpen als voeding, geld en online omgangsvormen komen aan bod. Voor Roeland is het een ideale manier om te testen hoe het is om voor de klas te staan. De interactie met de leerlingen bevalt zo goed dat hij zich gaat verdiepen in een zij-instroomtraject. Hij neemt contact op met scholen in zijn omgeving en komt uit bij TWijs, een christelijk scholenbestuur in Haarlem. Tekst gaat verder onder de vacatures. Na verschillende meeloopdagen, lesbezoeken en assessments wordt hij geselecteerd voor een verkort deeltijdtraject op de pabo van Hogeschool Inholland. Daar begint hij in september 2022 mee, twee jaar later is hij klaar. ‘Dat was een pittig traject. Overdag gaf ik les, ’s avonds maakte ik opdrachten en leerde ik voor toetsen.’ Daarnaast is hij nog trainer bij SV Wijk aan Zee, heeft hij twee kleine kinderen en zit hij midden in een verbouwing. Zelfstandigheid bijbrengen Nu geeft Roeland les aan groep 7 op de Koningin Emmaschool in Haarlem. Hij heeft met opzet voor deze leeftijdscategorie gekozen. ‘In groep 8 krijgen leerlingen schooladviezen – die zijn best bepalend voor de rest van hun leven. Daar heb ik het dan ook veel met ze over. Weet je al welke richting je op wilt? En hoe je daar komt? Ik wil ze voorbereiden op de toekomst.’ Lees ook: 4 tips voor een carrièreswitch Ook vindt hij het belangrijk om leerlingen normen en waarden bij te brengen, zoals zelfstandigheid. Hij stimuleert leerlingen zelf initiatief te nemen. ‘Zijn ze klaar met een opdracht? Dan kunnen ze voor zich uit staren, maar ze kunnen ook alvast aan de slag met een nieuwe taak.’ Hij had niet verwacht dat het onderwijs zó hard werken was. ‘Mijn week zit rammend vol. Er komt zoveel extra werk bij kijken. Na het lesgeven plan je tijd in om na te kijken en je lessen voor te bereiden. Maar die tijd gaat ook naar administratie, vergaderen met collega’s, afspraken met ouders. Na dit interview heb ik bijvoorbeeld een overleg met het Centrum Jeugd &amp; Gezin over de thuissituatie van een leerling. Daar had ik van tevoren niet echt over nagedacht.’ Onderschat de werkdruk niet, adviseert hij andere zij-instromers. ‘Tijdens voorlichtingsdagen krijg je vaak een romantisch beeld van het onderwijs voorgeschoteld: je gaat verschil maken. Dat is ook zo, maar het is ook keihard werken.’ Potje voetballen in de pauze Hij worstelt regelmatig met gedragsproblemen van leerlingen. ‘Sommige leerlingen vragen zoveel aandacht dat ik ze de opdrachten rustig op de gang moet laten maken. Pedagogisch vind ik het niet oké om leerlingen de klas uit te zetten. Maar ik kan niet anders. De rest van de klas moet ook de kans krijgen om de lesstof te snappen.’ Het liefst zou hij individuele begeleiding bieden, maar die ruimte is er met de huidige personeelstekorten niet. In het begin ging hij weleens met hoofdpijn naar huis, zegt hij eerlijk. De dag erna stond hij dan weer met frisse moed op. Hoe dat hem lukt? ‘Humor is het allerbelangrijkst. Blijf een beetje nuchter en probeer dingen uit. Als ik tijdens de les bots met leerlingen, ga ik daarna een potje met ze voetballen in de pauze.’ Zo maakt hij het niet te zwaar, maar laat hij wel weten dat hij er is. Lees ook: Een carrière in het onderwijs is werk van de lange adem Roeland vindt het geweldig om de ontwikkeling van leerlingen van dichtbij mee te maken. ‘Sommen die ze in het begin niet snappen, kunnen ze met de juiste stappen na twee weken ineens wél zelfstandig maken. Het geeft zoveel voldoening om dat te zien.’ 

Peters 'brein werkt anders', hier vond hij zijn droomwerk 'voel me hier veilig'

Peter Diepstraten is softwareontwikkelaar bij BoekenBalie

 Als kind loopt Peter Diepstraten (24) hersenbeschadiging op. Op zijn brein is nog steeds een litteken te zien. Ook heeft hij heftige epilepsieaanvallen. Van de zware medicatie die hij daarvoor krijgt, heeft hij veel last. Om die redenen werd hij naar het speciaal onderwijs gestuurd. ‘Maar daar werd ik cognitief niet uitgedaagd’, vertelt hij. Al op jonge leeftijd heeft Peter een brede interesse, van filosofie en geschiedenis tot biologie. Hij weet alles van het zonnestelsel, is gefascineerd door het menselijk lichaam en kent alle vlaggen uit zijn hoofd. Ook ICT heeft zijn belangstelling: als Peter een jaar of 11 is, leert hij zichzelf al programmeren. Veel interesses In groep 7 stoppen de epilepsieaanvallen en keert hij terug naar het regulier onderwijs. Daar komt hij makkelijk mee, maar buiten de schoollokalen om is de hectiek van het sociale leven lastig voor hem. Hij haalt een Cito-score van 545 en later een vwo-diploma. Peter oriënteert zich op meerdere vervolgstudies, en kiest uiteindelijk voor Computer Science aan Universiteit Twente. ‘Informatica leek me een fijn vak met veel ontwikkelmogelijkheden en vrijheid. Zodat ik ook tijd had voor mijn andere interesses.’ Want dat zijn er nogal wat. In het eerste jaar van zijn studie wil hij óveral aan meedoen. ‘Ik was heel enthousiast en had veel te veel voornemens – ik zat bij twee studieverenigingen, sportverenigingen, commissies, de scouting.’ Tekst gaat verder onder de vacatures. Daarnaast had hij zichzelf een tijdrovende studiemethode aangeleerd. ‘Ik ben behoorlijk perfectionistisch. Ik heb de neiging al mijn werk weg te gooien als ik niet tevreden ben, en dan radicaal opnieuw te beginnen. Heel inefficiënt, natuurlijk.’ Weerstand tegen diagnose Dit alles zorgt ervoor dat Peter in zijn tweede studiejaar volledig vastloopt, geen studiepunten haalt en besluit te stoppen met studeren. Hij keert van zijn studentenkamer terug naar zijn ouders in Montfoort. Lees ook: Werkdruk beperken door autisme beter te begrijpen Op zijn bordspellenvereniging na doet hij weinig. Na anderhalf jaar volgt een diagnosetraject. De uitkomst: autisme. ‘In het begin voelde ik veel weerstand. Ik vond dat het niet mijn hele plaatje verklaarde. Hoe zat het met mijn jeugdepilepsie en de zware medicatie? Die hebben ook veel impact op me gehad.’ Inmiddels kan hij zich wel vinden in de diagnose. ‘Mijn brein werkt inderdaad anders.’ Meedoen aan de maatschappij Het traject opent de deuren naar begeleiding. Die vinden Peter en zijn ouders bij ITvitae. ‘Ik wilde weer meedoen aan de maatschappij, daar was ITvitae duidelijk de beste keuze voor.’ Deze organisatie biedt ICT-opleidingen met baanbemiddeling aan voor jongeren met een neurodivergent brein, zoals autisme en hoogbegaafdheid. Veel leerlingen hebben – net als Peter – een bovengemiddeld IQ, maar lopen vast in het reguliere onderwijs. Bij ITvitae volgen ze een intensieve opleiding van negen maanden tot IT’er. Vervolgens worden ze anderhalf jaar gedetacheerd bij een bedrijf, waarna ze – negen van de tien keer – een vast contract krijgen. Duidelijke structuur Na een prettig intakegesprek en een talentscan waar hij een tien voor haalt, kiest Peter voor de opleiding tot Java Software Developer. Bij zijn medestudenten vindt hij herkenning. Ze duiken de eerste maanden volledig de diepte in op ICT-vlak. Ook werken ze aan hun zelfvertrouwen, sociale vaardigheden en werknemersvaardigheden. De klassen zijn klein en de lesblokken afgebakend, met één docent per blok, altijd in hetzelfde lokaal. Die duidelijke structuur heeft een positief effect op Peter. ‘Het was echt een warm bad’, vertelt hij enthousiast. Vooral met zijn docent kan hij het goed vinden. Ook aan de vele wandelingen met zijn studentbegeleider en jobcoach heeft hij veel gehad. ‘Mijn jobcoach komt nog steeds minstens één keer per maand langs op mijn werk.’ Veilige haven In mei 2024 haalde Peter zijn diploma. Inmiddels is hij halverwege zijn detacheringstraject bij BoekenBalie, een tweedehands boekenwebshop in Rotterdam. Als back-end softwareontwikkelaar regelt hij de achterkant van de website. Ook beheert hij de voorraad van de boeken – zowel de inkoop als verkoop – en het magazijnsysteem. Hij werkt twee dagen op kantoor en twee dagen vanuit huis. Lees ook: Ieder team verdient een medewerker met autisme ‘Het is geweldig om tussen de boeken te werken’, zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. Zelf leest hij het liefst utopieën en dystopieën, zoals George Orwells 1984 . ‘Al neem ik er eigenlijk te weinig tijd voor.’ Dat hij een vast contract krijgt, was na de eerste maand al duidelijk. Het enthousiasme is geheel wederzijds. Peter: ‘Ik voel me hier veilig en krijg genoeg uitdaging: die twee dingen zijn heel belangrijk voor mij. Niemand wordt gedwongen om iets te presteren, maar er wordt toch veel bereikt. Bovendien is het heel duidelijk waaraan je werkt. Bij veel IT-bedrijven heb je veel verschillende opdrachten, hier blijft alles hetzelfde. Dat geeft rust.’ Zijn team is met vijf personen klein en hecht. En zijn manager is een ‘vriendelijk en rustig persoon’. ‘Ik kan helemaal mezelf zijn bij BoekenBalie. Nog geen enkele keer heb ik druk gevoeld om iets aan mezelf te veranderen. Ik zie mezelf hier nog jaren werken.’ ‘Een vechtertje’ Nog steeds loopt hij tegen uitdagingen aan, zoals zijn bewijsdrang en zijn neiging om dingen complexer te maken dan nodig. ‘Ik ben redelijk intens – en dat zal ook niet zomaar verdwijnen.’ Toch kan hij – met hulp van ITvitae – steeds luchtiger naar de wereld kijken en ontspannen. Het helpt hem om naast zijn werk weinig sociale activiteiten te ondernemen. Ook ziet hij de positieve kanten van zijn perfectionisme nu in: zijn enorme toewijding en doorzettingsvermogen. ‘Ik ben een vechtertje.’ Hij is ook trots op de steun die hij heeft gehad van anderen: docenten, collega’s en zijn ouders. ‘We zijn zes handen op één buik, zeg ik altijd.’ Heeft hij tot slot nog tips voor andere werknemers met autisme? ‘Blijf bij jezelf, maar herken je vaste patronen. Die geven je een veilig gevoel, maar om verder te kunnen is het belangrijk dat je eraan werkt. En leef je in de ander in. Mensen stellen zich waarschijnlijk flexibel op naar jou, probeer dan ook flexibel naar hen te zijn. Heb plezier in wat je doet, omring je met mensen die je energie geven en pluk de dag.’ 

Van neurochirurg naar bomenplanter: Antonio besloot zijn kinderdroom achterna te gaan

van neurochirurg naar bomenplanter Intermediair

 Antonio Zorrilla (34) heeft al een tijdje twijfels over zijn baan, als hij zijn collega anderhalf jaar geleden de vraag stelt: ‘Als je nu terug in de tijd zou kunnen, zou je dan opnieuw geneeskunde studeren?’ Ze staan naast elkaar hun handen te wassen voor een operatie. Antonio is dan zo’n vijf jaar in opleiding tot neurochirurg, zijn collega is al tien jaar klaar. Ze komt vaak ontevreden over en antwoordt dan ook onmiddellijk: ‘Nee, absoluut niet. Maar ja, ik heb hier nu eenmaal voor gekozen. Wat moet ik anders?’ Antonio: ‘Toen wist ik zeker: ik moet nu stoppen. Ik wil niet op hetzelfde punt belanden. Ik wil iets doen waar ik wel blij van word.’ Lees ook: Loopbaankwesties: hoe pak je een carrièreswitch aan? Dat dit de natuur is, weet hij vrij snel. Als kind is hij veel buiten, bezig met dieren en planten. Het liefst wil hij een soort David Attenborough worden en natuurdocumentaires maken. Maar zijn Mexicaanse vader en Duitse moeder vinden dat meer een hobby. Dus gaat hij geneeskunde studeren. Werken, eten, slapen Na een zesjarige opleiding tot basisarts in Mexico-Stad verhuist Antonio in 2018 naar Zuid-Duitsland om zich nog eens zes jaar te specialiseren in neurochirurgie. Dat was keihard werken. ‘Ik had veel oproepdiensten. Dan moest ik continu bereikbaar zijn, ook in het weekend. Hoe ik me voelde? Daar stond ik zelden bij stil.’ Zijn vriendin merkt op een gegeven moment op dat hij somber is. ‘Mijn leven bestond uit werken, eten, tijdens een serie op de bank in slaap vallen, naar bed gaan.’ Na twee jaar stoppen zijn oproepdiensten. ‘Dat voelde alsof ik mijn leven terugkreeg. Ik voelde me rustiger, had weer ruimte voor leuke dingen.’ In 2022 verhuist hij met zijn Nederlandse vriendin naar Enschede. Hij vervolgt zijn opleiding in Münster. Ook daar draait hij lange diensten. Hij hoopte meer werkplezier te ervaren, maar net als in Zuid-Duitsland heeft hij moeite met de ‘hiërarchische en onpersoonlijke’ sfeer in het ziekenhuis. ‘Als de leidinggevende de operatiekamer binnenloopt, is iedereen muisstil. Er is weinig ruimte voor discussie.’ Artsen lijken vooral over ziektes te praten, niet over mensen. In de trein van Enschede naar Münster verdiept Antonio zich weer meer in zijn oude hobby. Zo leest hij over regeneratieve landbouw en herbebossingstrajecten. Status en salaris opgeven Zijn ouders staan allesbehalve te springen als Antonio vertelt dat hij een carrièreswitch overweegt. ‘Ze vonden het spannend. En dat was het ook. Ze vertelden altijd trots aan anderen over mijn werk. Je hebt als arts toch status, een hoog salaris en een duidelijk toekomstbeeld. Wat als mijn vader in Mexico straks financiële hulp nodig zou hebben? Kon ik die wel bieden met een nieuwe baan?’ Ook andere mensen vinden het zonde – hij was zo goed in zijn werk. ‘Ik kreeg altijd veel complimenten. Dat maakte het nog moeilijker om de stap te zetten.’ Lees ook: Leidinggevende worden? Doe het alleen om deze reden Toch hakt hij in september 2023 de knoop door. Een echt plan heeft hij niet – hij weet alleen dat hij zich wil inzetten tegen klimaatverandering. Hij geeft zichzelf zes maanden om werk te vinden. Die zoektocht was frustrerend, zegt hij. ‘Ik kreeg weinig reacties. Ik denk dat veel bedrijven mijn cv scanden en dachten: dit is gek, een arts die solliciteert bij een natuurorganisatie.’ Tekst gaat verder onder de vacatures. Jobcoach Op aanraden van een jobcoach, die hij na drie maanden inschakelt, laat hij het solliciteren even los en gaat hij koffiedrinken met bedrijven in de duurzaamheidssector. Ook gooit hij zijn cv om. Zijn werkervaring krijgt minder plek, in plaats daarvan focust hij op relevante vaardigheden. Zoekt een bedrijf iemand met communicatieve vaardigheden? Dan kunnen de slechtnieuwsgesprekken uit het ziekenhuis als voorbeeld dienen. Die aanpak werkt, want als hij toch weer solliciteert, geeft Trees for All hem een kans. Deze organisatie plant bomen voor natuurherstel. De sollicitatierondes verlopen goed en er is een klik. Tijdens het arbeidsvoorwaardengesprek krijgt Antonio nog wel de vraag hoe hij het zou vinden om minder te verdienen. ‘Maar ik word niet gelukkig van veel geld. Het is belangrijker dat ik met plezier naar mijn werk ga.’ Lees ook: 5 tips bij het uitzoeken van een goede coach En sinds april 2024 is dat het geval. Als projectmanager is Antonio onder meer verantwoordelijk voor voedselbosprojecten in Nederland. Ook leidt hij Trees for Schools, waarbij mbo-scholieren hun eigen schoolplein vergroenen. ‘Het is een brede functie met veel vrijheid, dat was even wennen. Soms mis ik het praktische en oplossingsgerichte van de neurochirurgie wel. Je weet precies wat je moet doen. De patiënt heeft een probleem, dan geef jij een diagnose en een therapieplan. De projecten die ik nu doe, zijn langduriger. Nu heb ik zo’n kantoorbaan waarvan ik vroeger altijd dacht: wat doen die mensen?’, zegt hij lachend. Zaadjes planten Al kan zijn huidige werk ook praktisch zijn. Bijvoorbeeld als het team samen met partners bomen gaat planten. Of als hij tijdens projectbezoeken ziet hoeveel impact er al is gemaakt. Geweldig, vindt Antonio dat. Hij weet nog dat hij op zijn 7 de zaadjes in een potje stopte in Mexico. ‘Ik vond het net magie: hoe die met wat water uitgroeiden tot een boom.’ Nu is bomen planten zijn werk. Voor het eerst in zijn leven heeft hij gezamenlijke lunches en borrels met collega’s. De werksfeer is prettig en laagdrempelig. ‘Iedereen helpt je graag: ook dat is nieuw.’ En zijn ouders? ‘Die wennen steeds meer aan het idee. Inmiddels zien ze het belang van natuurherstel ook beter in. Mijn moeder zei laatst zelfs dat als zij nu opnieuw een studiekeuze zou moeten maken, het ook iets met natuur zou zijn.’ 

Hierdoor realiseerde Kim (30) zich dat ze een radicale carrièrestap moest maken

Kim Gerrits de Vries over haar carriereswitch

 Door onder andere personeelstekort maakte De Vries Gerrits soms dagen van twaalf tot veertien uur. Ze stuurde een team van meer dan veertig mensen aan en daar kwamen veel verantwoordelijkheden bij kijken en daarmee ook een behoorlijk scheve werk-privébalans, de reden voor haar om een andere baan te zoeken. Scheve werk-privé balans Toen ze stopte in de hotelbranche nam ze een baan aan bij een technische scaleup. Ze ging aan de slag als Global Office Manager en hielp het bedrijf met het onboarden van nieuw personeel en het openen van nieuwe kantoren. “Dat zijn gigantisch mooie projecten geweest,” aldus De Vries Gerrits: een bedrijf vanaf een vroege fase zo hard zien groeien leverde haar veel werkplezier op, maar tegelijkertijd ontstond opnieuw die scheve balans omdat ze met regelmaat overwerkte. Zestig uur per week werken is in die branche volgens De Vries Gerrits de normaalste zaak van de wereld, en dan stak zij de tijd naast haar loondienstbaan ook nog eens in haar eigen consultancybedrijf waarmee ze andere bedrijven hielp met interne projecten. Stuk voor stuk dingen die ze leuk vond om te doen, maar het vele werken brak haar op. Tekst gaat verder onder de vacatures. De Vries Gerrits kwam tot dat besef toen haar beide ouders twee jaar geleden kort na elkaar kwamen te overlijden. Haar vader was 60, haar moeder 54. De Vries Gerrits: “Zij werkten hun hele leven hard voor hun pensioen. Ze hadden elkaar beloofd dat ze daarna lekker konden gaan leven en voor zichzelf konden zorgen. De huidige dag was voor hen geen prioriteit, maar uiteindelijk hebben ze die pensioenleeftijd niet gehaald.” Het was voor De Vries Gerrits een keiharde spiegel die deed beseffen dat zij het anders wilde. Ze wilde niet alleen werken tot haar pensioen met het risico die leeftijd niet te halen, maar wilde ook nu van het leven gaan genieten. Lees ook: Lisanne switchte van loopbaan op haar 30e: ‘Je weet anders nooit hoe het zou zijn’ Ze nam na het overlijden van haar ouders ontslag en stopte uiteindelijk ook met haar eigen bedrijf. Ze besloot een lange reis te maken om haar prioriteiten op een rij te krijgen en tijd te nemen om te rouwen. “Dit is het moment om een keuze te maken, dacht ik toen,” aldus De Vries Gerrits. Het was haar duidelijk geworden dat ze in een nieuwe baan een betere werk-privébalans zocht. “Ik zette heel duidelijk op een rij wat ik niet meer wilde en wat ik juist wel zocht bij een toekomstige werkgever. Die werk-privébalans speelde daarbij een grote rol.” Het was voor haar daarnaast belangrijk dat ze bij een bedrijf zou eindigen waarbij de (mentale én fysieke) gezondheid van werknemers op nummer één staat. Vertrouwen in werknemers De Vries Gerrits vond al haar eisen uiteindelijk bij sportschoolketen Urban Sports Club, waar ze nu als office manager werkt. In die baan kan ze haar liefde voor werken met mensen kwijt en bovendien zijn de resultaten snel zichtbaar. De functie bevalt haar even goed als haar voorgaande banen, maar nu krijgt ze er ook meer voor terug vanuit haar werkgever. Dat zit ‘m voor haar voornamelijk in flexibiliteit: “De werkcultuur is hier echt gericht op een goede mentale en fysieke gezondheid. Als ik midden op de dag ga sporten zodat ik daarna weer geconcentreerder aan de slag kan, dan mag dat. En niemand kijkt er gek van op als iemand een keer een uurtje eerder afsluit, want de baas weet dat werknemers gemotiveerd zijn om hun werk af te krijgen,” vertelt ze. “Het vertrouwen in werknemers is sterk aanwezig.” Voor De Vries Gerrits heeft die focus op fysieke en mentale gezondheid ook invloed op haar vrije tijd. Doordat ze genoeg energie heeft na een werkdag, heeft ze meer energie over om ‘s avonds of in het weekend leuke dingen te doen. En dat is nu haar grootste prioriteit, want door het verlies van haar ouders beseft ze dat een mens maar weinig vrije tijd heeft. Volgens haar kan dat heel goed samengaan met passie voor je vak: juist door die betere werk-privébalans loopt ze ook gelukkiger op de werkvloer rond. Lees ook: Van CEO bij BP naar Eneco: waarom Karen de Lathouder een carrièreswitch maakte voor meer impact 

'Dat ik echt een softie ben' leerde Dennis (32) over zichzelf toen hij van innovatiemanager docent werd

Dennis van der Wiel stapte over naar het onderwijs

 Een middelbare school bellen met de vraag: ‘Kan ik een keertje meelopen?’ Dennis van der Wiel (32) besloot het bijna twee jaar geleden gewoon te doen. Ervaring in het onderwijs heeft hij dan nog niet, een lerarenopleiding evenmin. ‘Maar er is geen school die je niet meteen uitnodigt om langs te komen’, zegt hij lachend. ‘Vooral als je tegen het einde van het schooljaar belt, als het transferseizoen in volle gang is. En onderbezette scholen hun roosters voor het komende jaar rond proberen te krijgen.’ Romantisch beeld Het onderwijs zat altijd al in zijn achterhoofd – maar meer als plan voor later. ‘Ik had er een heel romantisch beeld van. Dat ik oud en grijs zou zijn, in een dorp zou wonen, en dan op de fiets begroet zou worden door leerlingen.’ Niets leukers dan het delen van kennis, vindt hij. Toch kiest hij aanvankelijk voor een ander pad: na zijn studie biotechnologie aan Universiteit Leiden begint hij Polariks, een start-up in de gewasmonitoring. ‘Ik heb van huis uit meegekregen niet voor een veilige baan te gaan. Ondernemen zit in de familie.’ Na vijf jaar gaat hij – mede door de coronacrisis – toch in dienst, als innovatiemanager bij bedrijven in de duurzaamheidstechnologie. Zijn laatste werkgever was Sobolt. Het ondernemen miste hij niet meteen, want in zijn nieuwe rol had hij veel autonomie. Toch begon het hem na een paar jaar tegen te staan. Vanwege de vele spreadsheets, kwartaalrapportages en teamdagen over ‘grote visies op duurzaamheid’, waar lange innovatietrajecten uitrolden. Steeds vaker vraagt Dennis zich af: Wat is daar uiteindelijk de precieze impact van? En zijn eigen rol daarin? Kon hij zijn tijd niet beter besteden? Snel beginnen Het plan om het onderwijs in te gaan, spookt steeds vaker door zijn hoofd. En na een paar maanden reflecteren volgt dat telefoontje naar de groene school Yuverta bij hem in de buurt. Daar loopt hij een ochtend mee. Meteen is hij enthousiast, en de school ook. ‘De vraag was niet óf ik zou beginnen, maar wanneer.’ Twee weken later volgt een arbeidsvoorwaardengesprek. Het salaris dat ze overeenkomen, is hoger dan hij had verwacht. ‘Dat was voor mij wel een voorwaarde, dat ik er financieel niet op achteruit zou gaan.’ Ze spreken af dat hij na de zomer begint. Zonder opleiding kan hij dus een tijdje voor de klas staan. Na een half jaar zou hij aan de lerarenopleiding beginnen, is de afspraak, eerst maar eens kijken hoe het bevalt. Softie Heel zenuwachtig loopt Dennis na de zomervakantie het schoolplein op. Daar vragen leerlingen meteen: ‘Wie bent u?’ Het is de eerste keer ooit dat hij zichzelf introduceerde met ‘Meneer van der Wiel’ . Lachend: ‘Dat kwam er een beetje gek uit.’ In de zomervakantie heeft hij allerlei podcasts geluisterd met tips voor het onderwijs. Op basis daarvan neemt hij zich voor om vanaf dag 1 streng te zijn. Eerst de grenzen stellen, daarna losser zijn. ‘En dan sta je ineens voor zo’n klas en kijken allemaal van die lieve kinderen je aan. Dat voornemen moest ik meteen loslaten. Ik ben echt een softie, dat heb ik wel over mezelf geleerd.’ Gen Z-taal Hoe belangrijk het pedagogische en didactische aspect van lesgeven is, heeft Dennis flink onderschat. ‘Als zij-instromer moet je dat in één keer zelf uitvinden. Je wordt echt in het diepe gegooid. Best pittig. Soms bereid je van tevoren een les voor, en dan loopt de dag toch ineens heel anders, omdat het die dag gesneeuwd heeft. Of Trump president van de VS is geworden.’ Al krijgt hij daar óók veel energie van: elke dag is anders en je moet continu bedenken hoe je een les leuk maakt voor leerlingen. ‘Ik vind het supergrappig om ze in Gen Z-taal aan te spreken, TikTok-filmpjes op te nemen en in hun leefwereld te treden. Terwijl ik ze meeneem in die van mij.’ Zo maakten ze vorige week nog met z’n allen een wolk in een glas, om condenseren te oefenen. Gun jezelf tijd Andere mensen die overwegen het onderwijs in te gaan, raadt hij aan om op tijd hulp te vragen. Zelf vroeg hij een collega weleens om mee te kijken tijdens een les aan een lastige klas. Wat kon Dennis anders doen? En hoe pakt de collega zo’n lastige les aan? Nog een tip: heb geduld en gun jezelf wat tijd. ‘Het is net als met rijden: je leert het vak pas echt na je opleiding, als je jaren praktijkervaring hebt.’ Mist hij zijn oude baan nog weleens? ‘Een dagje thuiswerken zou soms wel lekker zijn. En iets meer met de inhoud bezig zijn. In plaats van je af te vragen wie er begon met propjes gooien.’ Maar zijn innovatiedrang kan hij nog goed kwijt in het onderwijs. Zo kreeg hij de opdracht de vakken opnieuw in te richten, omdat Yuverta meer aandacht wil besteden aan technisch onderwijs. Voor altijd onthouden En de vraag of hij verschil maakt? Die heeft hij nu niet meer. Hij hoopt leerlingen kennis bij te brengen die ze voor altijd onthouden. En dat ze dan later ook nog eens aan ‘Meneer van der Wiel’ van natuur- en scheikunde denken. Hij is in ieder geval goed op weg. Laatst stuurde een leerling hem via Teams een foto, toen hij met de trein langs een energiecentrale reed. Daar hadden ze het eerder in de les over gehad. ‘Hier meneer, speciaal voor u.’ 

”Elkaar inspireren en samen groeien, dat maakt het verschil. We kunnen samen zoveel betekenen!”

Gerry Kouwenhoven stapte over van de Rabobank naar het onderwijs

 Een stap buiten je comfortzone Gerry besloot tijdens haar carrière bij de Rabobank buiten haar comfortzone te stappen en de overstap te maken naar het onderwijs. Ze startte bij de Ichthus hogeschool in Delft, een voorganger van Hogeschool Inholland . Daar verzorgde ze colleges voor het duale onderwijs en werd ze vervolgens opleidingsmanager van vijf opleidingen. De overstap naar het onderwijs blijkt nog altijd goed bij Gerry te passen. &#039;Het is leuk om dingen te leren en jezelf op die manier verder te ontwikkelen. Bij lectoren, docent-onderzoekers en veel studenten merk ik die passie om kennis op te doen en zich te ontwikkelen ook. Daarom kan ik zo goed met hen samenwerken en leer ik ook zo veel van hen. Heerlijk!&#039; Ontwikkelen met een open blik Na de overstap heeft Gerry ook binnen de hogeschool niet stilgezeten. Haar rol als opleidingsmanager werd na verloop van tijd ingeruild voor een rol als onderzoeker en coördinator voor het Research &amp; Innovation Centre Agri, Food &amp; Life Sciences . Het onderzoeksveld beviel Gerry goed en in 2022 is Gerry associate lector Investeren in circulaire land- en tuinbouw geworden. Het is duidelijk dat Gerry binnen Hogeschool Inholland volop kansen heeft gepakt en gecreëerd om zich te ontwikkelen. &#039;Ik heb het interne managementdevelopmenttraject gevolgd, en buiten onze hogeschool de opleidingen organisatiepsychologie, loopbaanmanagement en een MBA ( Master of Business Administration) gedaan. Het zijn allemaal investeringen in jezelf en daar heb je profijt van, zowel op je werk als privé. Belangrijk is wel dat je goed reflecteert. Vooral vóór, tijdens en na een opleiding: wat betekenen die ontwikkelingstrajecten voor je, wat kun je ermee? Zo borg je je opgedane kennis in je dagelijks werk.&#039; Samenwerking als bron van ontwikkeling &#039;Naast rollen en opleidingen zijn er meer manieren om jezelf te ontwikkelen&#039;, benadrukt Gerry. &#039;Zoals samenwerken met- en je laten inspireren door collega&#039;s, reflecteren en aan de slag met feedback. Wees nieuwsgierig naar wat er om je heen gebeurt en leer van alternatieve manieren en ongemakkelijke momenten. Dan versterk je elkaar altijd.&#039; In haar rol als onderzoeker helpt deze open blik haar ook om bij te blijven in haar vakgebied. &#039;In het doen van onderzoek werk ik samen met studenten, die stellen spannende vragen, komen met verrassende en nieuwe inzichten. Daarnaast sta ik steeds open voor collega’s en mensen in het werkveld. Relaties en netwerken zijn dan ook belangrijke onderdelen van mijn werk én mijn ontwikkeling.&#039; Kortom: interdisciplinair samenwerken verruimt je blik. Als associate lector werkt Gerry voor twee domeinen binnen de hogeschool: AFL ( Agri, Food &amp; Life Sciences ) en BFL ( Business, Finance &amp; Law ). Vanuit haar rol werkt Gerry mee aan een bijzonder vierjarig onderzoeksproject. &#039;We werken samen met zeven hogescholen, brancheorganisaties, ondernemers, familiebedrijven, bedrijfsadviseurs, overheden en studenten. Een complexe samenwerking met als doel het sociale, emotionele, familiare, financiële, fiscale en juridische proces van bedrijfsovernames beter te laten verlopen. We hebben hierin te maken met de overdracht van de oude generatie naar een nieuwe generatie, met nieuwe duurzame verdienmodellen en diverse ondernemers competenties.&#039; Trots &#039;Zo terugkijkend ben ik best trots op wat ik allemaal heb gedaan en nog steeds doe. Het zou jammer zijn als je tot de conclusie komt dat je veel kansen hebt laten liggen. Wat die kansen zijn, is voor iedereen anders. Net als de route die je volgt. Mijn route is in elk geval nog niet afgelopen. Ik kijk met trots terug op mijn overstap en de bijbehorende reis binnen de hogeschool.&#039; 

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.

Newsletter Signup IOL B2C

Je ontvangt van ons om de week: handige tips over solliciteren en interessant nieuws over werk.

Omscholing