Waarom gecoacht worden op de werkvloer nog vaak wordt gezien als zwaktebod

Leiderschapscoach Margaret Jong gaf zelf zestien jaar lang leiding en helpt nu andere leidinggevenden, maar ziet dat de stap om een coach in te schakelen nog steeds groot is. “Er is angst voor imagoschade en als leidinggevende je kwetsbare kant laten zien”, vertelt Jong. “Mensen zien het daarnaast als een probleem als ze een coach nodig hebben. Kan ik het dan zelf niet? Ben ik slecht?” Volgens de coach wordt het als iets heel negatiefs beschouwd. “Mensen die bij mij voor hulp komen schamen zich zelfs en willen na een traject geen review schrijven, of alleen anoniem, omdat ze niet willen dat anderen weten dat ze gecoacht zijn.” 

Vooroordelen op de werkvloer

“Ik herken het vooroordeel zo goed, want ik dacht er zelf ooit ook zo over”, begint Jong. De coach vertelt dat ze zelf ook een ‘typisch leidinggevende’ is, die ‘het allemaal alleen moet kunnen’. Maar uiteindelijk werd haar baan als leidinggevende haar te veel en belandde ze in een burn-out. “Ik nam een loopbaancoach in de arm en zij vond mij erg geschikt om zelf als coach te gaan werken. Ik dacht: ‘dat ga ik echt niet doen”, vertelt Jong. “Dan word ik een van die miljoen coaches en iedereen noemt zich maar een coach”, aldus de coach. 

Vervolgens werd Jong bij een ander bedrijf opnieuw leidinggevende, maar ‘ik liep opnieuw tegen dezelfde dingen aan’, vertelt ze. Jong besloot het toen toch over een andere boeg te gooien. “Ik wilde me certificeren als coach, maar schaamde me ook voor de titel. Het duurde jaren voordat ik een bordje in de tuin durfde te zetten met ‘hier woont een coach’. 

De uitdaging voor zelfstandige types

Door haar eigen ervaring herkent Jong nu waarom anderen het lastig kunnen vinden om een coach in te schakelen, en dan met name leidinggevenden. “Dit zijn vrijwel altijd erg zelfstandige types, die zich verantwoordelijk voelen en vinden dat ze het alleen moeten kunnen.” Leiders worden bovendien gekozen om in een bepaalde rol te stappen, omdat ze worden geacht over de juiste kwaliteiten te beschikken. “Ik spreek uit eigen ervaring wanneer ik zeg dat ik weet hoe het voelt om dat telefoontje te krijgen en te horen dat je bent aangenomen voor die functie. Je denkt dan: ‘als ze mij kiezen, dan moet ik het kunnen’. Toegeven aan jezelf, en vervolgens ook aan de mensen om je heen, dat je hulp nodig hebt komt dan niet in je op. En hoewel het tegenwoordig al wat gebruikelijker is om een coach in te schakelen, vroeg twintig jaar geleden al helemaal niemand om hulp.” 

De coach benadrukt dat vooral beginnende leidinggevenden veel baat zouden hebben bij het inschakelen van een coach. “Er wordt vaak vanuit gegaan dat je wel weet hoe het moet, maar als leidinggevende beoefen je een heel ander vak dan als reguliere werknemer”.

Het is dan ook logisch om met veel vragen te zitten of niet te weten hoe je met bepaalde situaties om moet gaan, zegt Jong. “Het is altijd goed om door een ander een spiegel voorgehouden te krijgen. Als je alleen je eigen mening en je eigen gevoel laat meewegen, kom je niet veel verder”, aldus de coach. “Je hoeft niet altijd alles alleen te beslissen, en kunnen sparren met iemand die buiten de organisatie staat waar jij werkt en die geen baat heeft bij een bepaalde uitkomst of beslissing is zo waardevol.” 

Normalisering en de jonge generatie

Volgens de coach zou het logisch zijn om daar extra hulp bij te krijgen, maar gebeurt dit nog te weinig. Uit onderzoek van de NOBCO (Nederlandse orde van beroepscoaches) blijkt dat in 2025 een derde van alle coachees een beginnend leidinggevende was. Hoewel volgens de NOBCO coaching wel steeds meer verankerd raakt in de samenleving, is het voor veel mensen nog ‘niet niet vanzelfsprekend of bereikbaar'. 

Normalisering 

In de praktijk ziet Jong dat er, vooral onder oudere werknemers, nog veel vooroordelen zijn over het inschakelen van een coach. Al merkt ze dat het voor jongere generaties steeds normaler wordt. “Het is zo goed om te zien dat millennials en Gen-Z’ers veel bewuster bezig zijn met wat ze zelf nodig hebben en hoe ze dat kunnen bereiken. Daarnaast groeien zij op met mentoren en coaches op scholen, waardoor het voor hen veel normaler wordt om om hulp te vragen.” Volgens Jong is dit een goede ontwikkeling en ziet ze dat het stigma op coaching minder wordt. 

“Ook binnen bedrijven zie ik ontwikkelingen en veranderingen ten opzichte van zes jaar geleden toen ik begon als coach. Laatst hielp ik nog een wat oudere directeur die aan het hoofd staat van meerdere bedrijven. Na deze sessie heeft hij binnen zijn bedrijf aangegeven dat hij om hulp had gevraagd en vroeg hij zijn werknemers om hem vooral feedback te geven”, vertelt Jong. Wanneer leiders op die manier het ‘goede’ voorbeeld geven, zal het inschakelen van een coach minder snel als zwaktebod worden gezien, aldus de coach.