Anna (29) onderhandelde niet over haar salaris: ‘Ik haal nu elke maand geld van mijn spaarrekening’

Afbeelding boven artikel ter illustratie. Bron: Getty Images.

Anna (achternaam bekend bij redactie) verdient een stuk minder dan haar vriendinnen. Terwijl zij inmiddels carrière maken bij de overheid of in de advocatuur met daarbij behorende flinke salarissprongen, groeit Anna financieel langzamer. Hierdoor moet ze soms sociale uitjes of spontane plannen aan zich voorbij laten gaan, simpelweg omdat het financieel niet altijd past.

Dat inkomensverschil is deels terug te voeren naar een beslissing aan het begin van haar carrière. Op haar 26e onderhandelde ze niet over haar startsalaris als intercedent bij een groot uitzendbureau. “Ik zag deze baan destijds als iets tijdelijks, een bijbaan voor tijdens het schrijven van mijn scriptie voor mijn master Bestuursrecht. Ik stond toen niet stil bij de langetermijngevolgen, maar die keuze werkt structureel door. Inmiddels werk ik hier al drie jaar fulltime en merk ik hoe bepalend dat eerste gesprek is geweest.”

Hoewel ze weet dat ze elders waarschijnlijk meer zou kunnen verdienen, kiest ze er bewust voor om op dit moment niet van baan te wisselen. Ze heeft het enorm naar haar zin in haar huidige baan en krijgt veel energie van haar werk en collega’s. “We werken hard, maar de werk-privébalans is top. Van vriendinnen die bijvoorbeeld op de Zuidas werken hoor ik hele andere verhalen.” 

Die keuze betekent wel dat ze concessies moet doen. Met een salaris van zo’n 2300 euro netto en een huur van ruim 1300 euro per maand in hartje Den Haag, moet ze soms keuzes maken als ze ook nog wil sparen. “Ik kan prima rondkomen, maar spontane weekendjes weg of grote aankopen zitten er niet altijd in.”

Een maandelijkse rekensom

Anna begon het inkomensverschil vooral het afgelopen jaar te merken, toen er met de vier vriendinnen van haar studietijd een eetclub werd opgericht. “Sindsdien gaan we in elk geval om de week samen uit eten om de nieuwste, soms wat duurdere, restaurants uit te proberen. Heel af en toe spreken we nog thuis af voor een etentje, maar dat is sinds de eetclub een stuk minder geworden.”

Waar haar vriendinnen zonder nadenken een reservering maken, is het voor Anna vaak een rekensom. “Ik merk dat ik in de laatste week van de maand soms nog een paar honderd euro van mijn spaarrekening moet halen om rond te komen. Dat vind ik confronterend.”

Over hun salaris wordt binnen de groep nauwelijks gesproken. “Sommige vriendinnen laten wel vallen dat ze er lekker bij zitten wanneer ze een promotie maken, maar het gaat nooit over exacte bedragen. We snijden het onderwerp niet vaak aan, maar als het voorbij komt vallen er soms ongemakkelijke stiltes.” Dat heeft, denkt Anna, er ook mee te maken dat zij eerder weleens heeft aangegeven zich bepaalde dingen echt niet zo makkelijk te kunnen veroorloven als de rest. Haar vriendinnen zijn zich er hierdoor wel bewust van dat zij minder verdient, en wegen hun woorden als het over geld gaat.

Wanneer het verschil voelbaar is

Op onverwachte momenten kan het verschil in inkomen lastig zijn. “Ik ging laatst samen met een vriendin het nieuwe koophuis van een andere vriendin bekijken en ze appte of ik mee wilde doen aan een cadeautje. Ik verwachtte een bloemetje of iets kleins. Uiteindelijk kwam ze met een dure vaas aanzetten en kreeg ik een behoorlijk hoog tikkie. Dat voelde ongemakkelijk. Ik had dat bedrag zelf niet snel uitgegeven. Ik had toen wel een knoop in mijn maag, maar ik wilde de sfeer niet verpesten. Achteraf dacht ik: volgende keer neem ik zelf de regie. Voor mij gaat het meer om het gebaar, niet om hoe duur iets is.”

Soms zegt Anna bewust een afspraak af, bijvoorbeeld als er een duur restaurant is uitgekozen: “Ik zeg dan dat ik al plannen heb of even niet lekker in mijn vel zit. Ik benoem de prijzen op het menu liever niet als reden, want ik wil niet dat ze zich altijd aan mij moeten aanpassen."

Werkgeluk boven salaris 

Hoewel Anna haar vriendinnen hun hogere inkomen en de bestedingsvrijheid die daarbij hoort van harte gunt, merkt ze dat er soms jaloezie opspeelt. Via social media worden de verschillen uitvergroot. Verre vakanties, manicures en spontane weekendjes weg komen geregeld voorbij. “Natuurlijk doe ik dat ook wel eens, maar daarna moet ik weer even pas op de plaats maken. Het lijkt me fijn om hier zo weinig bij stil te hoeven staan.”

Soms overweegt ze een andere carrièrerichting om haar inkomen te verhogen, maar ze kiest voorlopig bewust voor haar huidige team en functie. Het plezier dat ze hieruit haalt en het feit dat ze geen werkstress ervaart, zijn voor haar belangrijker dan een snelle salarisgroei. “Ik groei hier zeker op andere vlakken, alleen financieel gaat het iets minder snel. Dat betekent soms een etentje overslaan of wat beter nadenken over grotere uitgaven, maar die rust en het werkplezier zijn me dat nu waard.”

Een werkende balans vinden

Om grip te houden, hanteert Anna duidelijke regels voor zichzelf. “Mijn spaarrekening mag nooit onder een bepaald bedrag zakken. Als die grens nadert, ga ik minder vaak mee naar dingen die geld kosten.” Tegelijkertijd wil ze niet dat de groep zich aan moet passen vanwege haar. Om de week samen uit eten gaan is inmiddels een routine geworden. “Soms ben ik erbij, soms niet.” Die balans tussen meedoen en begrenzen blijft zoeken. 

Toch heeft het op haar vriendschappen geen grote impact. Haar vriendinnen lijken zich bewust van het inkomensverschil en houden zoveel mogelijk rekening met haar situatie, terwijl Anna zelf kiest wanneer ze wel of niet aansluit bij plannen. Tegelijkertijd voelt Anna een blokkade om het onderwerp van gesprek te maken.

Dat ze minder verdient, is uiteindelijk haar eigen, bewuste keuze. “Ik denk dat mijn vriendinnen het prima zouden begrijpen als ik er opener over ben. Misschien moet ik vooral mijn eigen taboe doorbreken.”