(Bijna) iedereen kan een groot bedrag bij elkaar sparen

Dus je wil je geldzaken op orde krijgen? Laat ik beginnen met een simpele maar potentieel levensveranderende vraag. Wat is het eerste dat je doet, zodra je salaris wordt gestort?

Denk er nu even goed over na: waar gaan die eerste euro’s, zuur- of zoetverdiend, naartoe? Naar de hypotheek of huur? Naar andere rekeningen? Naar een potje voor een auto die harder glimt dan je huidige? Naar kledingwinkel X? Of heb je werkelijk geen idee, omdat je nooit naar je bankafschriften kijkt?

Veruit de meeste mensen geven een van bovenstaande antwoorden –  of iets wat erop lijkt. Helaas, want ze zijn allemaal fout of op zijn minst inefficiënt, als je je geldzaken op orde wil hebben.

Betaal jezelf als eerste uit

Het juiste antwoord is: zodra mijn salaris is gestort, maak ik zonder nadenken (via een automatische overboeking dus) een aanzienlijk deel over naar een spaarrekening. 10 procent van je salaris is het minimum. 40 procent is een beter spaarpercentage, maar dat vergt wat training. Je betaalt jezelf als eerste uit, altijd. Natuurlijk is het ook belangrijk om ervoor te zorgen dat je aan je verplichtingen kunt voldoen. Maar als je wacht met sparen totdat er geld over is, dan ga je nooit sparen.

Dit weet ik uit ervaring. Als (freelance)journalist verdiende ik lange tijd precies genoeg geld om alles weer te kunnen uitgeven. Soms verdiende ik iets meer. Ook dan bleek het precies genoeg om alles weer uit te kunnen geven. Zo hoorde dat volgens mij. Totdat ik me realiseerde dat dit betekende dat ik waarschijnlijk tot mijn dood zou moeten doorwerken. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Ik hou van mijn werk, maar wil niet werken tot ik erbij neerval. En wat als mijn werk op een dag niet meer van mij houdt en ik op straat sta? Wat dan? Ik had nauwelijks spaargeld en geen pensioen. Het was duidelijk: er moest iets veranderen. Ik moest mezelf onafhankelijker maken van bazen, opdrachtgevers en de overheid. Ik moest gaan sparen, nu echt.

Ik werd tonnair

Op zoek naar spaarmotivatie verdiepte ik me in de personalfinanceliteratuur. Ik stak mijn licht op bij sympathieke bespaargoeroes, hypotheekfluisteraars en de FIRE-beweging (mensen die met bescheiden middelen financieel onafhankelijk proberen te worden). Bijna allemaal zeiden ze hetzelfde: geef structureel minder geld uit dan je verdient, en spaar dat verschil, zódra het geld op je rekening staat.

Dat klonk simpel zat. En het lukte. Ik spaarde al gauw 300 euro per maand, en later 500. Om mezelf te motiveren dat spaarpercentage verder omhoog te krijgen, bedacht ik een uitdaging: ik zou tonnair worden. Een tonnair is de bezitter van 100.000 euro op de bank (gespaard of belegd).

Probeer je voor te stellen hoeveel geld dat is voor iemand die destijds alleen maar een studieschuld bezat, iemand ook die in zijn jeugd zijn ouders elk dubbeltje van hun bijstandsuitkering zag omdraaien. Dan is een ton waanzinnig veel geld. Maar na alles wat ik had gelezen wist ik dat het volkomen haalbaar was. En jawel, vervolgens heb in vijf jaar tijd mijn vermogen van niks naar 100.000 euro weten te laten groeien. In eerste instantie door consequent mezelf als eerste uit te betalen.

Maar hoe dan?

Ik krijg vaak de vraag wat ik er allemaal voor heb gedaan om tonnair te worden. Ik vertel dan dat ik er vooral dingen voor heb moeten láten. Het vergt niet veel werk of uitzonderlijke slimmigheid om vermogend te worden. Het vergt ook niet per se een aanzienlijk startkapitaal, een hoog inkomen of vermogende ouders. Het vergt vooral motivatie en uithoudingsvermogen. De basis is: spaar zoveel als je kunt.

Dat is het geheim, als je het zo kan noemen, dat ik ontdekt heb en dat ik graag wil delen. Dat doe ik op verschillende plekken, waaronder in mijn nieuwsbrief Betering, en nu ook hier bij Intermediair. De komende tijd vertel ik graag hoe ik zo effectief heb leren sparen, besparen, beleggen en verdienen, om jou te inspireren en motiveren. Want ik ben ervan overtuigd dat het voor veel meer mensen haalbaar is om tonnair te worden of een ander groot bedraag te sparen. En natuurlijk, ieders situatie is anders, maar sinds die ton weet ik ook: er is veel meer mogelijk dan we denken.