Ron (75) wil werken tot hij niet meer kan: 'Maakt me zielsgelukkig'

‘Van de week zei mijn ex-vrouw: volgens mij ga jij hiermee door tot je in je kist ligt. En daar zou ze best weleens gelijk in kunnen hebben.’ Voor Ron van Rooij geen leven achter de geraniums. ‘Als je mij snel tussen zes plankjes wil hebben, moet je me dat aandoen.’

Nee, laat Ron maar lekker werken. Vóór zijn pensioen was hij lange tijd artiestenbemiddelaar. ‘Ik was zelf een mislukte muzikant, daarom ben ik met derden gaan werken en dat was fantastisch. Ik toerde met artiesten door Nederland, België en Duitsland heen en had het goed naar mijn zin. Maar na een tijdje gaf die plastic wereld me geen voldoening meer.’

Vier dagbestedingen

Ron – zelf vader van een verstandelijk beperkte zoon – ging als vrijwilliger aan de slag bij dagbestedingen en een theatergroep voor mensen met een verstandelijke beperking. ‘Daar zag ik wat zulke activiteiten kunnen betekenen voor mensen met een beperking.’ Het inspireerde hem tot het opzetten van een eigen dagbesteding. Sinds zijn pensioen heeft hij er al vier mede opgezet.

Dat ging niet zonder slag of stoot, vertelt hij. ‘Ik wilde met theaterspecialiteiten mensen met een beperking sterker maken, maar de overheid stond daar sceptisch tegenover. Ze zag het te veel als een hobby, niet als mogelijkheid om iets te kunnen betekenen in het sociale leven van mensen met een beperking. Ik heb er twaalf jaar voor gestreden om daar verandering in te brengen. Uiteindelijk met succes, gelukkig.’

Een vijfde project zit in de afrondende fase. Het is een inspiratiecentrum voor mensen met een ondersteuningsvraag, onder wie mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking, mensen met dementie of niet-aangeboren hersenletsel en mensen die in armoede terecht zijn gekomen. ‘Ik heb partijen bij elkaar weten te krijgen die geloven in het concept en elk hun eigen expertise hebben. Het is altijd mijn passie geweest om op te komen voor mensen met een ondersteuningsvraag, in welke vorm dan ook.’

Geen straf

Hoeveel uur hij daar per week druk mee is? ‘Dat wil je niet weten. Ik schat gemiddeld zo’n 40 tot 45 uur. Maar dat is geen straf hoor, het geeft me veel plezier.’ Dat hij er geen cent mee verdient, kan hem niets schelen. ‘Ik kan goed leven van mijn AOW, dat is prima. Ik heb het nooit om het geld gedaan. Ik heb altijd gezegd: ‘Ik kan maar één bord nasi per keer op’. Zolang ik dat heb, is het goed.’

Nooit heeft hij zelfs maar overwogen om eens uitgebreid te gaan genieten van zijn welverdiende rust. ‘Ik zou niet weten wat daar de meerwaarde van is. Wat ik nu doe geeft me energie. Natuurlijk, niet alles wat ik probeer is een succes, maar ik kijk vooral naar de dingen die wél lukken. Dat is precies wat ik probeer te bereiken met de dagbestedingen voor mensen met een verstandelijke beperking: de focus verleggen naar wat ze wel kunnen. En ik weet dat het werkt. Mijn zoon is er gelukkig en sterk van geworden; dat gun ik anderen ook.’

Ron ziet het bijna als een plicht om zich in te zetten voor zijn medemens. ‘Als je de energie, de mogelijkheden en de kennis hebt om zaken op te zetten die anderen kunnen helpen, zou ik het bijna misdadig vinden om dat niet te doen. Het geeft me ook veel voldoening. Het maakt me trots als ik partijen over de streep weet te trekken en als ik iets kan bijdragen om het leven van anderen beter te maken. Sterker nog, het maakt me zielsgelukkig.’