Geraniums? Niet voor Rob (72) – die runt nog een Voedselbank

Zeker, hij had lekker kunnen gaan genieten van het zalig nietsdoen. Niets moeten, geen grote verantwoordelijkheden, wakker worden zonder wekker. En toen hij op zijn 58ste met pensioen ging heeft hij ook echt wel even de tijd genomen om te klussen in huis en te reizen met zijn vrouw. Maar een leven in ledigheid was niets voor hem, zegt Rob Boswinkel. ‘Ik wilde graag betrokken blijven. Ik vind dat ik veel geluk heb gehad in mijn leven, op diverse gebieden. Wat ik nu doe is een mooie gelegenheid om mensen te helpen die wat minder geluk hebben gehad.’

Rob, van oorsprong levensmiddelentechnoloog, is sinds zijn pensioen directeur van de Voedselbank in Rotterdam. ‘Met levensmiddelen was ik wel enigszins vertrouwd, dus het lag ergens voor de hand dat ik dit zou gaan doen.’ Hij werkte bij verschillende bedrijven in de levensmiddelenindustrie als leidinggevende en begon daarna als zelfstandige een organisatieadviesbedrijf. Sinds de verkoop daarvan doet hij vrijwilligerswerk.

600 vrijwilligers

Een hobbyprojectje is dit bepaald niet: de Rotterdamse Voedselbank is niet alleen de oudste, maar ook de grootste van Nederland. ‘Het is in feite een middelgroot logistiek bedrijf met ongeveer 600 vrijwilligers. Per week krijgen we zo’n 80.000 kilo voedsel binnen, wat er uiteraard ook weer uitgaat. Het is dus best een operatie om dat in goede banen te leiden.’

De ene week is Rob daar 20 uur zoet mee, de andere week fulltime. ‘Gemiddeld denk ik dat ik een uur of 30 per week werk.’ Zelf wordt hij daar niet beter van – niet in financiële zin althans. ‘Bij de Voedselbank werken alleen maar vrijwilligers. Ik moet zeggen dat het erg prettig is om in een organisatie te werken waar niemand voor zijn geld naartoe hoeft. Ik heb in het verleden ook bij organisaties gewerkt waar een deel van de staf wel betaald kreeg, en dat begint na een tijdje toch te wringen. Hier heeft iedereen een intrinsieke motivatie om iets goeds te doen voor de medemens, dat is fantastisch om te ervaren. Het blijft me verbazen dat je een organisatie zo groot als deze kunt runnen met uitsluitend vrijwilligers. Tegelijkertijd is dat deels waar ik me voor inzet, om te zorgen dat dat zo kan blijven.’

Zolang het lukt

Hoelang hij nog wil doorgaan? ‘Zolang als het lukt. Als je je werk leuk vindt – en dat vind ik – kun je best wat aan. Natuurlijk komt er een keer een eind aan. Ik probeer het moment voor te zijn dat mensen over me gaan zeggen dat ‘die seniele ouwe moet opstappen’. Al is het waarschijnlijk lastig om dat zelf te onderkennen. Maar voorlopig wijst niets daar nog op. Het kan best zijn dat ik over een tijdje iets anders ga doen of toch behoefte heb aan iets meer vrije tijd. Het mooie van werken op deze leeftijd is dat je het niet meer doet om rond te komen: je hebt de vrijheid om ermee te stoppen wanneer je dat wil. Er zit trouwens ook geen beperking aan het aantal vrije dagen dat je kunt opnemen, dus in die zin voelt het echt wel vrijer.’

Afgezien daarvan is het net zo weinig vrijblijvend als zijn betaalde werk was, zegt hij. ‘Je gaat toch een bepaalde verplichting aan.’ En daar staat dan wel geen geld tegenover, maar werkplezier is ook wat waard. ‘Ik haal er veel voldoening uit. Anders zou ik het ook niet volhouden, want het is best intensief. Ik voel me zowel geestelijk als lichamelijk heel goed. In hoeverre het werk daaraan bijdraagt weet ik niet, maar ik denk dat het absoluut een rol speelt. Het bevalt mij enorm goed om ergens bij betrokken te zijn en midden in het leven te blijven staan. Daar voel ik me erg prettig bij.’