Doorwerken na je 67ste? Dan moet je hierop letten

 Het aantal 67-plussers dat doorwerkt, is zo&#039;n beetje verdubbeld ten opzichte van tien jaar geleden. Inmiddels zijn er zo&#039;n 223.000 pensioengerechtigde Nederlanders die nog werken, berekende NU.nl dit najaar aan de hand van cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Bastiaan Starink, bijzonder hoogleraar arbeidsmarkt, pensioenen en belasting aan Tilburg University, ziet dat mensen om verschillende redenen langer blijven doorwerken. ‘Soms simpelweg omdat ze hun werk leuk vinden en nog een paar dagen in deeltijd willen blijven werken. Maar het kan ook bittere noodzaak zijn, bijvoorbeeld omdat ze minder pensioen hebben opgebouwd dan ze dachten of door een scheiding een deel van hun pensioen hebben moeten afstaan aan een partner.’ Wie ervoor kiest om door te werken, loopt tegen een aantal obstakels aan, zegt Starink. ‘Het belangrijkste is dat mensen zich bewust zijn van de inkomstenbelasting die ze betalen. De overheid die de AOW uitkeert, het pensioenfonds dat het pensioen uitkeert en de werkgever die het salaris betaalt, weten niet van elkaar hoeveel geld je van hen ontvangt. Door ons progressieve belastingstelsel kan dat betekenen dat je aan het einde van het jaar een fors bedrag aan loonheffing moet bijbetalen.’ Los van de inkomstenbelasting is het ook belangrijk om op de toeslagen te letten, waarschuwt Starink. ‘Je kunt het recht op huur- of zorgtoeslag verliezen als je te veel gaat verdienen.’ ‘Grijze druk’ Bij uitzendbureau 65Plus, waar ze de &#039;gouden generatie&#039; weer aan het werk proberen te krijgen, is dat dan ook één van de dingen waar ze werkzoekende 67-plussers op wijzen, zegt Bart Veltman. Volgens hem is het aantal ouderen dat doorwerkt nog hoger en gaat het landelijk om zo&#039;n 280.000 mensen. ‘De &#039;grijze druk&#039;, de verhouding tussen het aantal ouderen en jongeren, stijgt tot 2044&#039;, legt hij uit. &#039;Het is daarom ook belangrijk dat ouderen doorwerken, om de druk op de arbeidsmarkt te verlagen.&#039; Kan iedereen zomaar doorwerken na zijn 67ste verjaardag? Nee, zegt Starink. ‘Het is geen recht, de werkgever moet ermee akkoord gaan.’ In veel cao&#039;s staat dat mensen er op de AOW-leeftijd verplicht uit moeten, weet ook Veltman. ‘Veel bedrijven houden zich daaraan vast om te verjongen.’ Wie wel wil doorwerken, kan met de werkgever in gesprek gaan over een regeling. In sommige cao’s staat dat doorwerken na je 67ste mag. Als dat er niet in staat, maar je werkgever wel akkoord is, dan kun je maximaal zes tijdelijke contracten krijgen in maximaal vier jaar tijd, legt Veltman uit. ‘Na de AOW-gerechtigde leeftijd krijg je nog maximaal zes tijdelijke contracten’, legt Veltman uit. Een werkgever zou daarna in principe nog wel een vast contract aan kunnen bieden, maar in de praktijk komt dit niet vaak voor. Als de werkgever niet akkoord gaat met een nieuw tijdelijk contract, is er nog een oplossing. ‘Het is vaak eenvoudig om twee dagen in de week bij te klussen als zzp’er&#039;, zegt Starink. ‘Dat biedt veel vrijheid en bovendien gelden er voor ouderen voordelen. Zo hoeven zij zich niet langer te verzekeren voor arbeidsongeschiktheid of te denken aan een pensioen, dat is immers al opgebouwd.’ Niet iedereen heeft echter behoefte aan het ondernemerschap: het geeft gedoe en rompslomp van bijvoorbeeld een eigen administratie. De tekst gaat verder onder de banner. Iets totaal anders doen Bij 65Plus melden zich veel ouderen die jarenlang op hbo- of universitair niveau hebben gewerkt, maar een andere weg inslaan. Zij willen graag bezig blijven en iets heel anders doen dan in hun voorgaande carrière. ‘Bijvoorbeeld luxe auto&#039;s van A naar B rijden voor dealers’, zegt Veltman. Ook plaatst hij veel ouderen die surveillant willen worden bij examens aan bijvoorbeeld de Vrije Universiteit Amsterdam. Of mensen rijden medicijnen van huisartsenpraktijken naar laboratoria. Ouderen die op deze manier doorwerken, bouwen in die &#039;extra&#039; jaren vaak geen pensioen meer op, zegt Starink. ‘Je zou dat leeftijdsdiscriminatie kunnen noemen, want waarom krijgt iemand van 68 van de werkgever niet de mogelijkheid om ook nog pensioen op te bouwen?’ Toch ligt dat ook ingewikkeld: je zou dan zowel pensioen uitbetaald krijgen als opbouwen. ‘Daar is ons pensioenstelsel niet op ingesteld’, zegt Starink. Pensioen pauzeren Mensen kunnen er wel voor kiezen om hun pensioen te &#039;pauzeren&#039;, zodat dit pas wordt uitgekeerd als ze bijvoorbeeld op hun 70ste stoppen met werken. Maar Starink adviseert om het pensioen vanaf dag één uit te laten betalen. ‘Binnen is binnen’, zegt hij. Ook als dat betekent dat je er meer belasting over betaalt. ‘Stel je overlijdt eerder, dan hebben je erfgenamen geen recht meer op dat geld, met uitzondering van een partnerpensioen voor de partner die alleen achterblijft. Je kunt het daarom beter op een spaarrekening zetten of er iets anders mee doen’, zegt hij. De AOW wordt sinds dit jaar vanaf 67-jarige leeftijd automatisch uitgekeerd, daar valt niets aan te veranderen. De hoogleraar wil benadrukken dat langer doorwerken niet alleen voor ouderen zelf voordelen biedt, maar ook voor de samenleving. ‘We moeten hier positief naar kijken. Mensen ontlenen vrij veel eigenwaarde aan de baan die ze hebben. Als zij het leuk vinden, is het goed voor ze. En bovendien is het maatschappelijk relevant, gezien de huidige krapte op de arbeidsmarkt.’ 

‘Als je het leuk vindt om te werken, waarom zou je dan stoppen?’

 ‘Ik ben 68, maar ik voel me 50. Ik had wel met pensioen kunnen gaan, maar daar voel ik me nog niet rijp voor’, vertelt Gerard Berendsen. Hij werkt sinds twee jaar via Maandag®, nu bij de gemeente Lochem voor het cluster Toezicht en Handhaven, waar hij toezicht houdt in de bouw. ‘De overheid heeft belang bij mensen zoals ik, en ik heb belang om te mogen werken bij de overheid.’ Op digitaal gebied heeft hij naar eigen zeggen minder vaardigheden dan mensen van jongere leeftijd, maar ‘wij ‘oudjes’ nemen weer extra ervaring met ons mee.’ The Comeback Crew Stilzitten is niets voor Gerard, recent overleed zijn vrouw en Gerard wil zich graag onderdeel blijven voelen van de maatschappij. Voor hem, en voor al die andere oudere werknemers die graag willen werken, heeft Maandag® The Comeback Crew opgericht. ‘Voor elke 100 werklozen stonden er in het derde kwartaal van 2023 114 vacatures open ’, zegt CEO van Maandag® Jacqueline Post. Uit data van Maandag® blijkt dat het aantal 55-plussers dat graag weer aan het werk wil afgelopen jaar met maar liefst 688 procent is toegenomen en zij een grote bijdrage kunnen leveren op de arbeidsmarkt. ‘Wij omarmen al langer 55-plussers die een schat aan ervaring hebben door werk aan te bieden dat bij hen past. Kennis, wijsheid en bewezen kwaliteiten kennen geen leeftijdsgrens’, zegt Post. Barbera Egas (69) hoorde het de laatste jaren geregeld op haar werk: ‘Hoelang moet jij nog?’ Een vraag waar ze niets mee kon. Ze probeerde het een paar maanden, gepensioneerd zijn, ‘maar dit was het gewoon niet. Ik haalde er geen zingeving uit.’ Dus ging ze opnieuw op zoek naar werk. Via Maandag® kreeg ze een baan aangeboden binnen het sociaal beleid bij een gemeente. Dat ze daar een van de oudere werknemers is, ziet ze niet als een probleem. ‘Leeftijdsverschil op de werkvloer zorgt voor een interessante wisselwerking van ideeën’, vindt ze. ‘De één is net afgestudeerd en kan de theoretische kant goed belichten, ik breng juist veel ervaring met me mee en die wordt echt gewaardeerd. Deze diversiteit op de werkvloer leidt tot mooie resultaten.’ Plezier houden in werk The Comeback Crew zoekt voor deze specifieke doelgroep naar werk dat bij hen past en houdt vervolgens een vinger aan de pols zodat werknemers zich kunnen blijven ontwikkelen en plezier houden in hun werk. Dat merkt ook Joseph Linnenbank, die 65 is en sinds vier weken via Maandag® werkt aan het PRO Emmen. Daar geeft hij Algemeen Vormend Onderwijs, met de nadruk op Nederlands en rekenen, en is hij mentor van het tweede leerjaar. Joseph wil graag nog een aantal jaar blijven werken, ook na zijn pensioen. ‘Het is geweldig om erkenning te krijgen en te horen dat je goed werk hebt geleverd. Hoe vaker ik dat hoor, hoe beter ik me voel.’ ‘Als je thuis op de bank belandt, zakt je energie weg. Ik zie mijn werk nog steeds als een ontdekkingsreis en wil steeds opnieuw gemotiveerd worden door mezelf te blijven ontwikkelen’, zegt Joseph over zijn werk. Via Maandag® wordt hij steeds op andere plaatsen ingezet. Nu een paar maanden bij het PRO in Emmen, vanaf januari krijgt hij een nieuwe opdracht. ‘Ik kan me geen betere situatie voorstellen dan dit. Elke dag word ik gelukkig wakker, wat wil ik nog meer?’ 

Pensioen? Carel (70) vindt zijn werk als hoogleraar dierengedrag te leuk

 Het gedrag van dieren, en met name de communicatie tussen vogels: dat is waar bioloog Carel ten Cate jarenlang onderzoek naar deed aan de Universiteit Leiden. In januari 2020 ging hij officieel met pensioen, maar dat betekent niet dat hij stopte met werken. De coronacrisis brak uit en er moest worden bedacht hoe – en geregeld dat – het onderwijs op de universiteit kon doorgaan. ‘Het eerste jaar heb ik me voornamelijk daarmee beziggehouden: de mensen die daar werken helpen zodat het allemaal zo goed mogelijk verliep.’ Geen uitzondering Maar daar bleef het niet bij: Carel begeleidt promovendi die voor zijn pensioen al waren begonnen aan hun proefschrift, geeft cursussen aan het hoger volwassenenonderwijs over geluidscommunicatie onder vogels, schrijft artikelen waar hij voor zijn pensioen niet aan toe kwam en helpt collega’s die hem om zijn mening of advies vragen. ‘Ik doe alles wat ik leuk vind aan het werk, en de dingen die ik niet meer zo leuk vind – zoals colleges geven aan studenten, het lidmaatschap van commissies en de administratieve taken – doe ik niet meer. Dat is een heel plezierige positie.’ Carel is met zijn leeftijd zeker geen uitzondering op de universiteit. ‘Veel collega’s werken nog een paar jaar door, in meerdere of mindere mate. Als je zo lang bezig bent geweest met een onderwerp, dan is die interesse niet weg als je met pensioen gaat en heb je een hoop kennis waarvan het prettig is als je die nog ergens voor kunt gebruiken. Net als ik doen ook zij vooral dingen die ze leuk vinden of waarmee ze zich nuttig kunnen maken.’ Geleidelijke overgang Carel werkt nu gemiddeld twee tot drie dagen per week. Dat is voor het thuisfront geen probleem, zegt hij, ook zijn vrouw heeft haar eigen bezigheden. ‘En ik kan nu natuurlijk zelf beslissen wat ik doe en wanneer. Dat is een van de voordelen van dat ik geen college meer geef. Dus er is genoeg tijd en flexibiliteit om andere leuke dingen te doen.’ Wanneer hij gaat stoppen, weet hij nog niet. Maar hij denkt nog zeker een jaar of drie te blijven werken. ‘Dat zal op een natuurlijke manier minder worden. Op den duur zijn alle artikelen die ik nog kan schrijven geschreven en de promovendi gepromoveerd. Dat is ook plezierig: anders ga je van een heel intensieve baan naar niets doen, nu gaat de overgang naar een andere manier van leven, met bijvoorbeeld meer interesse voor andere activiteiten en meer tijd voor de kleinkinderen, geleidelijk.’ Als het zover is, dan hoopt hij dat hij andere, jongere wetenschappers enthousiast heeft gemaakt om zijn onderzoek naar vogels voort te zetten. ‘Een van de onderzoeken waar ik de afgelopen tien jaar een grote bijdrage aan heb geleverd, is dat naar intelligentie van vogels. In hoeverre zijn zij in staat om oplossingen te vinden voor problemen die ze tegenkomen, zoals onbereikbaar voedsel? En kunnen ze die kennis aan elkaar overbrengen? Ook als ik ben gestopt met werken, zal ik dat zeker in de gaten blijven houden. Ik geloof niet dat mijn interesse in het werkveld ooit helemaal verdwijnt.’ 

Geraniums? Niet voor Rob (72) – die runt nog een Voedselbank

 Zeker, hij had lekker kunnen gaan genieten van het zalig nietsdoen. Niets moeten, geen grote verantwoordelijkheden, wakker worden zonder wekker. En toen hij op zijn 58ste met pensioen ging heeft hij ook echt wel even de tijd genomen om te klussen in huis en te reizen met zijn vrouw. Maar een leven in ledigheid was niets voor hem, zegt Rob Boswinkel. ‘Ik wilde graag betrokken blijven. Ik vind dat ik veel geluk heb gehad in mijn leven, op diverse gebieden. Wat ik nu doe is een mooie gelegenheid om mensen te helpen die wat minder geluk hebben gehad.’ Rob, van oorsprong levensmiddelentechnoloog, is sinds zijn pensioen directeur van de Voedselbank in Rotterdam. ‘Met levensmiddelen was ik wel enigszins vertrouwd, dus het lag ergens voor de hand dat ik dit zou gaan doen.’ Hij werkte bij verschillende bedrijven in de levensmiddelenindustrie als leidinggevende en begon daarna als zelfstandige een organisatieadviesbedrijf. Sinds de verkoop daarvan doet hij vrijwilligerswerk. 600 vrijwilligers Een hobbyprojectje is dit bepaald niet: de Rotterdamse Voedselbank is niet alleen de oudste, maar ook de grootste van Nederland. ‘Het is in feite een middelgroot logistiek bedrijf met ongeveer 600 vrijwilligers. Per week krijgen we zo’n 80.000 kilo voedsel binnen, wat er uiteraard ook weer uitgaat. Het is dus best een operatie om dat in goede banen te leiden.’ De ene week is Rob daar 20 uur zoet mee, de andere week fulltime. ‘Gemiddeld denk ik dat ik een uur of 30 per week werk.’ Zelf wordt hij daar niet beter van – niet in financiële zin althans. ‘Bij de Voedselbank werken alleen maar vrijwilligers. Ik moet zeggen dat het erg prettig is om in een organisatie te werken waar niemand voor zijn geld naartoe hoeft. Ik heb in het verleden ook bij organisaties gewerkt waar een deel van de staf wel betaald kreeg, en dat begint na een tijdje toch te wringen. Hier heeft iedereen een intrinsieke motivatie om iets goeds te doen voor de medemens, dat is fantastisch om te ervaren. Het blijft me verbazen dat je een organisatie zo groot als deze kunt runnen met uitsluitend vrijwilligers. Tegelijkertijd is dat deels waar ik me voor inzet, om te zorgen dat dat zo kan blijven.’ Zolang het lukt Hoelang hij nog wil doorgaan? ‘Zolang als het lukt. Als je je werk leuk vindt – en dat vind ik – kun je best wat aan. Natuurlijk komt er een keer een eind aan. Ik probeer het moment voor te zijn dat mensen over me gaan zeggen dat ‘die seniele ouwe moet opstappen’. Al is het waarschijnlijk lastig om dat zelf te onderkennen. Maar voorlopig wijst niets daar nog op. Het kan best zijn dat ik over een tijdje iets anders ga doen of toch behoefte heb aan iets meer vrije tijd. Het mooie van werken op deze leeftijd is dat je het niet meer doet om rond te komen: je hebt de vrijheid om ermee te stoppen wanneer je dat wil. Er zit trouwens ook geen beperking aan het aantal vrije dagen dat je kunt opnemen, dus in die zin voelt het echt wel vrijer.’ Afgezien daarvan is het net zo weinig vrijblijvend als zijn betaalde werk was, zegt hij. ‘Je gaat toch een bepaalde verplichting aan.’ En daar staat dan wel geen geld tegenover, maar werkplezier is ook wat waard. ‘Ik haal er veel voldoening uit. Anders zou ik het ook niet volhouden, want het is best intensief. Ik voel me zowel geestelijk als lichamelijk heel goed. In hoeverre het werk daaraan bijdraagt weet ik niet, maar ik denk dat het absoluut een rol speelt. Het bevalt mij enorm goed om ergens bij betrokken te zijn en midden in het leven te blijven staan. Daar voel ik me erg prettig bij.’ 

Ron (75) wil werken tot hij niet meer kan: 'Maakt me zielsgelukkig'

 ‘Van de week zei mijn ex-vrouw: volgens mij ga jij hiermee door tot je in je kist ligt. En daar zou ze best weleens gelijk in kunnen hebben.’ Voor Ron van Rooij geen leven achter de geraniums. ‘Als je mij snel tussen zes plankjes wil hebben, moet je me dat aandoen.’ Nee, laat Ron maar lekker werken. Vóór zijn pensioen was hij lange tijd artiestenbemiddelaar. ‘Ik was zelf een mislukte muzikant, daarom ben ik met derden gaan werken en dat was fantastisch. Ik toerde met artiesten door Nederland, België en Duitsland heen en had het goed naar mijn zin. Maar na een tijdje gaf die plastic wereld me geen voldoening meer.’ Vier dagbestedingen Ron – zelf vader van een verstandelijk beperkte zoon – ging als vrijwilliger aan de slag bij dagbestedingen en een theatergroep voor mensen met een verstandelijke beperking. ‘Daar zag ik wat zulke activiteiten kunnen betekenen voor mensen met een beperking.’ Het inspireerde hem tot het opzetten van een eigen dagbesteding. Sinds zijn pensioen heeft hij er al vier mede opgezet. Dat ging niet zonder slag of stoot, vertelt hij. ‘Ik wilde met theaterspecialiteiten mensen met een beperking sterker maken, maar de overheid stond daar sceptisch tegenover. Ze zag het te veel als een hobby, niet als mogelijkheid om iets te kunnen betekenen in het sociale leven van mensen met een beperking. Ik heb er twaalf jaar voor gestreden om daar verandering in te brengen. Uiteindelijk met succes, gelukkig.’ Een vijfde project zit in de afrondende fase. Het is een inspiratiecentrum voor mensen met een ondersteuningsvraag, onder wie mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking, mensen met dementie of niet-aangeboren hersenletsel en mensen die in armoede terecht zijn gekomen. ‘Ik heb partijen bij elkaar weten te krijgen die geloven in het concept en elk hun eigen expertise hebben. Het is altijd mijn passie geweest om op te komen voor mensen met een ondersteuningsvraag, in welke vorm dan ook.’ Geen straf Hoeveel uur hij daar per week druk mee is? ‘Dat wil je niet weten. Ik schat gemiddeld zo’n 40 tot 45 uur. Maar dat is geen straf hoor, het geeft me veel plezier.’ Dat hij er geen cent mee verdient, kan hem niets schelen. ‘Ik kan goed leven van mijn AOW, dat is prima. Ik heb het nooit om het geld gedaan. Ik heb altijd gezegd: ‘Ik kan maar één bord nasi per keer op’. Zolang ik dat heb, is het goed.’ Nooit heeft hij zelfs maar overwogen om eens uitgebreid te gaan genieten van zijn welverdiende rust. ‘Ik zou niet weten wat daar de meerwaarde van is. Wat ik nu doe geeft me energie. Natuurlijk, niet alles wat ik probeer is een succes, maar ik kijk vooral naar de dingen die wél lukken. Dat is precies wat ik probeer te bereiken met de dagbestedingen voor mensen met een verstandelijke beperking: de focus verleggen naar wat ze wel kunnen. En ik weet dat het werkt. Mijn zoon is er gelukkig en sterk van geworden; dat gun ik anderen ook.’ Ron ziet het bijna als een plicht om zich in te zetten voor zijn medemens. ‘Als je de energie, de mogelijkheden en de kennis hebt om zaken op te zetten die anderen kunnen helpen, zou ik het bijna misdadig vinden om dat niet te doen. Het geeft me ook veel voldoening. Het maakt me trots als ik partijen over de streep weet te trekken en als ik iets kan bijdragen om het leven van anderen beter te maken. Sterker nog, het maakt me zielsgelukkig.’ 

Themaweek werk en (oudere) leeftijd: dit kun je van ons verwachten

 Ruim 40 uur werken op je 75ste We trappen de week af met het verhaal van Ron van Rooij, die op zijn 75ste nog dagbestedingen opzet voor mensen met een beperking. Hij werkt naar eigen schatting 40 tot 45 uur per week. ‘Van de week zei mijn ex-vrouw: volgens mij ga jij hiermee door tot je in je kist ligt. En daar zou ze best weleens gelijk in kunnen hebben’, vertelt hij. Waarom hij ervoor gekozen heeft om dit te blijven doen, vertelt hij in dit artikel . Carrièreswitch op latere leeftijd Morgen laten we twee vrouwen aan het woord die na hun 55ste nog een radicale carrièreswitch hebben gemaakt. Mieke Roelands en Paula Kager hadden geen zin om te blijven hangen in een baan die niet meer bij hen paste. Mieke Roelands werd verpleegkundige in de palliatieve zorg, Paula Kager loopbaan- en re-integratiecoach. Hoogleraar Marianne van Woerkom vertelt in het artikel waarom je als werkgever juist open zou moeten staan voor oudere werknemers die een carrièreswitch hebben gemaakt. Directeur Voedselbank Rotterdam Rob Boswinkel runt op zijn 72ste de Voedselbank Rotterdam, de grootste van Nederland met zo’n 600 vrijwilligers. Hij ging op zijn 58ste met pensioen, maar kwam er al snel achter dat dat toch niets voor hem was. Nu werkt hij gemiddeld zo’n 30 uur per week. ‘Het is goed om midden in het leven te blijven staan’, vertelt hij woensdag op onze site. ‘40 procent gepensioneerden wil werken’ Sociaal contact, het gevoel van waarde te zijn en maatschappelijke betrokkenheid: dat zijn de dingen die mensen die met pensioen gaan het meest missen, zegt Jolanda Lindenberg van de Leyden Academy on Vitality and Ageing donderdag. Volgens haar wil 40 procent van de gepensioneerden in meerdere of mindere mate werken. Dan opnieuw beginnen kan ingewikkeld zijn, daarom zouden mensen hier al voor hun pensioen meer begeleiding bij moeten krijgen van hun werkgever of de overheid, zegt ze. Voorkom een zwart gat Vrijdag lees je het verhaal van Carel ten Cate, emeritus hoogleraar aan de Universiteit Leiden. Hij is 70 en begeleidt nog altijd promovendi. Ook schrijft hij nog artikelen over zijn onderzoek naar dierengedrag, en in het bijzonder communicatie tussen vogels, geeft hij nog cursussen en helpt hij collega’s die hem om advies vragen. ‘Een geleidelijke overgang’ tussen werken en het gepensioneerde leven, noemt hij het zelf. En wil of moet je stoppen met werken, maar zie je tegelijkertijd op tegen de ‘grote leegte’ na je pensioendatum? Dat is niet nodig, zegt Hanna van Solinge vrijdag. Zij houdt zich als senior-onderzoeker aan het NIDI bezig met pensioenplannen en -gedrag van oudere werknemers. Volgens Van Solinge moet je vanaf je 60ste aandacht besteden aan je pensioen om daar op een goede manier naartoe te leven. Ook geeft ze advies over hoe je voorkomt dat je na je pensioendatum in een zwart gat terechtkomt. 

Hulpmiddelen voor oudere medewerkers op de werkvloer

 Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) steeg het aantal werkzame 55-plussers op de arbeidsmarkt van ruim 1,4 miljoen in 2013 naar ruim 2 miljoen in 2022. Dat komt onder meer door de vergrijzing, de krapte op de arbeidsmarkt en doordat we langer fit en gezond blijven. Vijftigplussers zijn vaak stressbestendig en erg loyaal, zegt Kelly Oude Veldhuis van Indeed. Maar willen bedrijven zo lang mogelijk plezier hebben van deze ervaren krachten, dan moet soms wel de werkomgeving worden aangepast aan hun behoeften. Er bestaan verschillende hulpmiddelen om de fysieke en mentale belasting van oudere werknemers te verminderen, hun veiligheid te verbeteren en hun productiviteit en duurzame inzetbaarheid te bevorderen. Ergonomische werkplek Bij essentiële hulpmiddelen voor oudere werknemers denken we als eerste aan ergonomische werkplekaanpassingen . De betere bureaustoelen zijn zo ontworpen dat zij een betere lichaamshouding bevorderen, rugklachten verminderen en de druk op gewrichten verlichten. Andere hulpmiddelen zijn in hoogte verstelbare bureaus, monitorarmen en ergonomische toetsenborden. Moeten ouderen langdurig staan, dan helpen anti-vermoeidheidsmatten de druk op de gewrichten verminderen. Stevige handgrepen en leuningen op looproutes en trappen verkleinen het risico op struikelen en vallen. Een comfortabele werkomgeving zal ziekteverzuim verkleinen. Technologische hulp Spraakherkenningstechnologie stelt oudere werknemers in staat om handsfree te werken en de belasting van handen en vingers te verminderen. Vergrotingssoftware voor computerschermen verbetert de leesbaarheid voor werknemers met verminderd zicht. Speciale apps en softwareprogramma&#039;s helpen oudere werknemers bij het beheren van taken, het plannen van afspraken en het verbeteren van hun organisatorische vaardigheden. Laten leren Uit onderzoek blijkt dat 50-plussers minder vaak een opleiding of cursus volgen dan jongere werknemers. Toch is het ook voor deze groep belangrijk om te blijven leren en ontwikkelen . Met workshops en trainingen ontwikkelen ze nieuwe vaardigheden , en daarmee ook meer zelfvertrouwen. Buddy-systemen, waarbij oudere werknemers worden gekoppeld aan jongere collega&#039;s, zorgen niet alleen voor een soepele kennisuitwisseling, maar ook voor een gevoel van verbondenheid en sociale integratie op de werkvloer. Digibeten en whizzkids Volgens de Universiteit Twente hebben 55-plussers een relatief grote behoefte aan beleid voor het verbeteren van digitale vaardigheden. Binnen organisaties moeten opleidings- en trainingsprogramma&#039;s interactief en praktijkgericht zijn, zodat werknemers hun nieuwe vaardigheden ook gelijk kunnen toepassen. Ook is het slim om oudere werknemers via mentorprogramma&#039;s te koppelen aan de jongere whizzkids binnen het bedrijf. Peer-to-peer-ondersteuning kan ook plaatsvinden via interne platforms of communities waar werknemers vragen kunnen stellen, ervaringen kunnen delen en tips kunnen uitwisselen. Transparantie Mentale support en het bevorderen van een positieve en ondersteunende werkcultuur dragen bij aan het welzijn en de tevredenheid van oudere werknemers. Centraal daarin staat een open communicatie, waarbij oudere werknemers vrijuit hun zorgen, behoeften, ideeën en feedback kunnen delen. Zo identificeer je in een vroeg stadium eventuele uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd. Flexibele uren Flexibiliteit in werkuren en taken helpt oudere werknemers hun werk beter af te stemmen op hun individuele behoeften en capaciteiten. Dit vermindert stress en bevordert een gevoel van eigenaarschap en autonomie. Door een holistische benadering te hanteren, zorgen werkgevers ervoor dat oudere werknemers zich gewaardeerd en gemotiveerd voelen, wat uiteindelijk leidt tot een productievere en inclusievere werkomgeving. 

50-plusser, ook voor jou is het belangrijk om te blijven leren

 Dit artikel verscheen eerder op Intermediair. Wendy Simonse (50) werkt als energiebesparingsadviseur bij de Rijksoverheid en volgt een opleidingstraject Inclusieve arbeidsorganisaties. Haar werkgever was bereid haar opleiding te betalen. Ze mocht die onder werktijd volgen én ze kreeg de kans om tijdelijk mee te draaien op een andere afdeling, bij het team diversiteit en inclusie. ‘Ik merkte dat het me in mijn hart raakt als mensen oneerlijk worden behandeld en geen gelijke kansen hebben op de arbeidsmarkt, om wat voor reden dan ook, vertelt ze. ‘In eerste instantie was ik niet van plan een opleiding te volgen, maar toen ik zocht naar banen in die richting, merkte ik dat ik er nooit tussenkwam, doordat ik geen hrm-papieren heb.’ Geen ambities meer Het is slim om als begin vijftiger, net als Simonse, naar de toekomst te kijken, vindt Beatrice van der Heijden, hoogleraar strategisch human resource management aan de Radboud Universiteit. Misschien ben je nu heel tevreden, maar is de kans groot dat je baan over een paar jaar wordt weggeautomatiseerd. ‘Als je op je 58ste vastloopt, heb je een groot probleem. De leeftijdsdiscriminatie is dan heftiger dan wanneer je eind veertig bent’, zegt ze. Ook kun je je door actuele kennis en vaardigheden te hebben volgens haar onderscheiden van andere 50-plussers. Toch lijkt het merendeel van de 50-plussers geen trek te hebben in een cursus of opleiding . De coronapandemie wakkert de leergierigheid van de beroepsbevolking wel aan, maar niet onder oudere werknemers. Dat blijkt uit onderzoek van Intermediair en Springest, uitgevoerd onder duizend respondenten. Bijna een kwart van de respondenten tussen de 18 en 67 jaar heeft zich het afgelopen jaar laten bij- of omscholen. Opvallend: dat zijn vooral respondenten van 18 tot 34 jaar, gevolgd door de groep 35- tot 49-jarigen. De oudere ondervraagden (50-67 jaar) zien de noodzaak van scholing nauwelijks. 38 procent van de oudere respondenten die niets hebben ondernomen, geeft aan hieraan geen behoefte te hebben, 21 procent gelooft niet in het nut ervan en 20 procent heeft geen ambities. Het is niet het eerste onderzoek waaruit blijkt dat 50-plussers minder vaak een opleiding of cursus volgen. Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) en onderzoeksbureau Multiscope kwamen eerder met soortgelijke conclusies. Andere tijdsbeleving Hoe kan het dat 50-plussers zich minder vaak willen ontwikkelen? ‘Tijdens de midlife-periode verandert voor veel mensen hun perspectief op tijd’, verklaart Beatrice van der Heijden. ‘Als achttienjarige denk je misschien: wat leuk, een cursus Spaans, dat komt vast ooit van pas. Oudere werknemers willen nieuwe kennis en vaardigheden direct kunnen toepassen in hun werk. En als het niet aansluit, zien ze er het nut niet van in.’ Rob Witjes, hoofd van de afdeling arbeidsmarktinformatie en -advies bij het UWV, heeft nog een andere verklaring voor waarom bepaalde groepen 50-plussers minder leergierig zijn: ‘Veel werkenden van die leeftijd zijn tevreden met hun baan en collega’s, loyaal naar hun werkgever en ze werken hard. Hierdoor hebben ze misschien het gevoel dat ze nodig zullen blijven. Ze wanen zich veilig en achten de kans dat ze boventallig worden verklaard klein. Ze zien dus niet altijd direct in waarom ze zich zouden laten bijscholen’, zegt hij. Tekst gaat verder onder de banner Wat ook zou kunnen meespelen, is dat oudere werknemers het een taboe vinden om bij hun werkgever naar opleidingsmogelijkheden te vragen. De werknemers denken dat ze daarmee een signaal geven dat ze weg willen. Dat ze niet vragen om scholing, betekent namelijk niet dat ze niets nieuws willen leren. Witjes: ‘Als de noodzaak er is – door ontslag of een dreigende reorganisatie bijvoorbeeld – dan komen ze wel in actie. Van alle WW’ers die scholing volgen bij het UWV is meer dan de helft ouder dan 45 jaar.’ Werkgevers, motiveer 50-plussers Volgens Witjes mogen werkgevers hun 50-plus werknemers meer aanmoedigen om zich te blijven ontwikkelen. ‘Dat is ook in hun eigen belang, want anders gaan werknemers stagneren en uiteindelijk disfunctioneren’, zegt hij. Van der Heijden beaamt dat. ‘Werkgevers investeren liever in jongere werknemers omdat ze denken daar langer de vruchten van te kunnen plukken, maar dat is niet zo. Het verloop onder jongere werknemers is veel hoger en oudere werknemers zijn dus veel loyaler naar hun werkgever. De kans dat oudere werknemers weggaan, is veel kleiner.’ Functies veranderen zo snel, dat cursussen volgen en jezelf blijven ontwikkelen een noodzakelijke voorwaarde is geworden, meent van der Heijden. Voor alle leeftijden. De tijd dat je een opleiding volgde, daarna een vak uitoefende en uiteindelijk de tijd uitzat binnen een en dezelfde functie, is al lang voorbij. 

Snel je bruto of netto salaris berekenen? Gebruik onze handige tool en weet wat je kunt verwachten! 

Bruto netto calculator

Vraag jij je af of je wel genoeg verdient? Check je salaris in de salariswijzer. Vul een aantal vragen in en krijg direct resultaat.

Salariswijzer

Double Cards NVB B2C

Ontvang wekelijks carrière-inspiratie en nieuws over arbeidsmarktontwikkelingen.

Newsletter Signup IOL B2C

Je ontvangt van ons om de week: handige tips over solliciteren en interessant nieuws over werk.

Ouderen op de arbeidsmarkt