‘Ik wil altijd dat mijn onderzoek maatschappelijke impact heeft'

Ja, in de periode dat ze ging promoveren liet ze zich wel eens te veel door werk opslokken. Want er is altijd wel ergens nog iets te lezen of te analyseren, het werk is nooit klaar. Nu ze wat meer colleges geeft, heeft ze ook praktische taken en dat vindt ze wel zo prettig voor de afwisseling. Hoe ze verder ontspant? Door hele verre reizen te maken.

Wilde je altijd al worden wat je bent geworden?

‘Toen ik heel klein was, wilde ik orthopedisch chirurg worden omdat ik botten heel interessant vond. Dat duurde totdat ik hoorde dat ik dan in mensen moest snijden. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Model United Nations, dan doe je op de middelbare school alsof je de VN bent. Op die manier kwam ik in contact met mensenrechten en internationaal recht, dat vond ik heel leuk. Debatteren vond ik ook interessant, maar wel met een beetje structuur. Je had destijds ook van die debatten op scholen in de vorm van Het Jongerenlagerhuis, maar dat werkte nooit zo goed voor mij.’

Was toen al duidelijk dat je rechten zou studeren?

‘Ik twijfelde tussen rechten en politicologie. Uiteindelijk bedacht ik dat je met politicologie vaak in de journalistiek of bij ambassades terechtkomt. Met rechten kon ik meer kanten op. In Utrecht was er een programma waarbij ik me ook nog eens extra kon verdiepen in een onderwerp waar ik interesse in heb: Utrecht Law College.’

Deed je dat destijds al vanuit een soort ideologie, wilde je de wereld verbeteren?

‘Een klein beetje wel, ik wilde het leven van mensen beïnvloeden op een positieve manier. Uiteindelijk kon ik bij die studie papers schrijven over interessante onderwerpen en stages lopen bij advocatenkantoren om te onderzoeken welke facetten van het recht ik leuk vind. Ik had een tutor die me hielp om contacten te leggen en er waren allerlei lezingen waar ik heen kon om inspiratie op te doen.’

En welke kant ging het uiteindelijk op?

‘Ik ben een onderzoeksmaster gaan doen op het gebied van mensenrechten en internationaal recht. Dan leer je hoe je onderzoek doet. Ook heb ik stage gelopen bij UNESCO-IHE in Delft. Zij zijn echt gespecialiseerd op het gebied van water en mensenrechten. Tijdens mijn master focuste ik mij op inheemse groepen. Daarvan was het duidelijk hoe het met landrechten zat, maar niet met waterrechten. Ik heb mijn masterthesis geschreven over inheemse groepen en hun toegang tot water en vervolgens mijn proefschrift over duurzaam mensenrecht op water. Dat onderwerp krijgt veel aandacht, omdat de vraag over hoe je water verdeelt heel urgent is.’

Is het voor jou altijd duidelijk geweest dat je op de universiteit zou belanden?

‘Het is zo gegroeid, maar ik vind de combinatie tussen onderzoek en college geven heel leuk. Toen ik de mogelijkheid kreeg om een promotietraject te starten, heb ik dat gedaan. Dat was geweldig, maar ook pittig. Nu ik vaker onderwijs geef, zijn er meer praktische zaken die ik moet regelen en dat werkt verhelderend. Zo’n promotietraject vraagt heel veel van je, er is altijd wel een voetnootje te schrijven. Dat is best zwaar.’

Krijg je veel coaching?

‘Ik heb twee promotoren gehad, inmiddels mijn collega’s, en ik kan altijd om advies vragen. En daarbuiten zijn er ook mensen die ik om advies kan vragen, zoals docenten op andere universiteiten of mensen buiten mijn vakgebied.’

Heb je nog veel te leren?

‘Zeker, ik leer hoe ik een goede docent kan zijn en ik zou wat meer kunnen leren over besturen. Er wordt steeds meer verwacht dat je ook bepaalde managementskills hebt, dat je weet hoe je bijvoorbeeld financiering bij elkaar krijgt. Het begint steeds meer te lijken op een functie als zelfstandige binnen de universiteit. Het gaat niet alleen meer om de inhoud, maar je moet je financiering van projecten regelen.’

En er wordt verwacht dat je onderzoeksterrein uitdraagt naar buiten toe.

‘Mensen benaderen mij wel regelmatig over water en recht. Universiteiten zijn natuurlijk geen ivoren torentje, we hebben een rol in de maatschappij. Nu ontstaat bijvoorbeeld een probleem in Kaapstad, omdat ze aan het aftellen zijn naar Day Zero, de dag dat er geen water meer uit de kraan komt. Ik kan daar wel iets over vertellen.’

Praat je veel met vrienden over werk?

‘Ik ken veel mensen in de advocatuur en het onderwijs. Dat zijn ook mensen die lange dagen maken dus we hebben het wel over hoe zij de balans tussen werk en privé bewaken. Bij mij is het nu meer in balans dan toen ik promoveerde, toen ging ik daar helemaal in op. Voor wetenschappers is het soms moeilijk te bepalen wanneer het onderzoek ophoudt. Gelukkig hielden mijn promotoren me goed in de gaten.’

Is er iemand die jou een duwtje heeft gegeven in je loopbaan?

‘Mijn  promotoren natuurlijk, maar ook mijn moeder. Zij is zelf ook universitair docent geweest op het gebied van tandheelkunde en heeft er altijd naast gestudeerd. Zij leerde me dat je ook op andere vakgebieden heel veel kan leren: lifelong learning. Dat je niet hoeft vast te zitten in een bepaald stramien. En op de middelbare school waren er leraren die hielpen om verder te kijken; dan gingen we bijvoorbeeld bij vier universiteiten kijken. Ik heb ook nog een tijdje in Nieuw-Zeeland gestudeerd en daar leerde ik alles over inheemse volkeren zoals de Maori. En ik leerde daar om kritisch na te denken over wat mensenrechten precies zijn. Dat je daar ook kritiek op mag hebben, was nieuw voor mij.’