‘Ik heb zelden het idee dat ik aan het werk ben’

‘Het was ook een beetje wat er op mijn pad kwam’, legt Bakker uit. Via PowNed en ThePostOnline kwam hij bij WNL binnen. ‘Als je een beetje de naam hebt van "die kan wel iets" dan kom je overal binnen.’ Maar zo begon het niet.

Jij studeerde in 2013 af aan de School voor Journalistiek en daarvoor deed je de PABO. Bijzondere overgang.

‘Ik stopte na anderhalf jaar PABO en daarna was ik supergemotiveerd om in de journalistiek te gaan werken. Op de PABO woonde ik met wat vrienden in Groningen en zat ik voornamelijk bier te drinken en andere onvolwassen dingen te doen. Ik kom uit een onderwijsfamilie en dacht altijd dat ik ook voor de klas wilde staan, maar dat was een misverstand. Vanaf het eerste jaar Journalistiek ging er een knop om in mijn hoofd en werd ik echt héél fanatiek. Ik heb nog steeds zelden het idee dat ik aan het werk ben. Stiekem was die journalistiek altijd al mijn grote liefde, op mijn tiende keek ik al altijd op Teletekst wat er gebeurde in de wereld.’

Ben je altijd met werk bezig?

‘Eigenlijk wel. Er is bijna geen verschil tussen mijn werkende en privéleven. Ik kijk altijd op Twitter, lees veel kranten en overal waar ik ben, stel ik de vraag: zit hier een goed verhaal in? Het leuke aan mijn werk is vooral dat je – en dat bedoel ik niet zoetsappig – altijd weer verschillende mensen ontmoet. Ik hou juist van mensen met totaal andere interesses of meningen dan ik. De kunst is om ze niet direct te veroordelen, maar juist proberen om ze te begrijpen.’

Vertel eens hoe je een plek veroverde in de propvolle wereld van de journalistiek?

‘Ik had tijdens mijn studie een blogje en daar postte ik zo nu en dan een column. Het was puur bedoeld om een portfolio op te bouwen, wat bekendheid te verwerven en om uren te maken. Een van die artikelen werd gelezen door Bas Paternotte, destijds van dejaap.nl wat tegenwoordig ThePostOnline is. Hij vroeg me om voor ze te schrijven en ik kwam terecht bij een hele leuk club mensen, destijds nog echt ‘voorbij het eigen gelijk’, zoals de slogan is. De redactie bestond onder meer uit Bert Brussen, Bas Paternotte, Bart Nijman, Annabel Nanninga, maar ook iets meer linkse mensen zoals Linda Duits, Rianne Meijer, Miko Flohr en Huub Bellemakers. Dan krijg je als 21-jarige feedback van Linda of Bart en dan leer je echt meer dan in een half jaar op zo’n journalistieke opleiding. Later werd ik een-op-een gekoppeld aan Annabel en nog steeds kan ik haar altijd om advies vragen.’

Als je er altijd mee bezig bent, loop je kans op een dikke burn-out.

‘Een paar jaar geleden was het wel pittig. Toen werkte ik voor TPO en PowNed en dat ging eigenlijk altijd door. Destijds heb ik wel voor mezelf besloten dat het in het weekend ook best eens een dagje niet nodig was om paraat te staan.’

Bij veel andere vakken is er een duidelijk pad dat je kan volgens na je studie, maar in de journalistiek is dat vooral veel zelf uitzoeken. Hoe heb jij dat ervaren?

‘Klopt, het was ook een beetje wat er op mijn pad kwam. Ik werd gevraagd door Bas van ThePostOnline en ik kwam bij PowNed, omdat ik in gesprek kwam met iemand van Voetbalzone.nl die mijn stuk had gejat. Hij vertelde dat hij bij PowNed werkte en naar VI ging, dus zijn plek kwam vrij. Als je je laat zien, dan komen de kansen vanzelf. Op een dag belde Bert Huisjes van WNL voor de functie van radiosamensteller waar ik nu twee jaar werk.’

Ben je fulltime werkzaam bij WNL?

‘Ja. Ik heb wel echt even getwijfeld om dat te doen. Ik had in die periode vijf verschillende opdrachtgevers en verdiende goed geld als freelancer. Maar de functie was een stap omhoog en de vibe bij WNL is goed; er werken veel jonge mensen en de redactie is in het centrum van Amsterdam. En het is ook wel lekker om eens met vakantie te gaan, want dat deed ik nooit als freelancer. Ik kon nooit eens rustig denken: vandaag even niks en lekker vrij. Je gaat altijd door en dat is best zwaar.’

Is er een beetje ruimte voor groei en word je daarin begeleid?

‘Die mogelijkheid is er zeker. Ik doe sinds dit seizoen ook eindredactie voor tv en voel me gewaardeerd. Maar coaching… dat moet je toch een beetje zelf doen. We werken met een behoorlijk jonge groep en er zijn wel een paar oudere collega’s om mee te sparren, zoals Wieger Hemmer. Het zijn vooral mensen van buiten met wie je praat over dingen die spelen. Als je op vrijdagavond een biertje gaat drinken, dan gaat het toch al snel over werk. Mark Koster, Hella Hueck, Anna Dijkman of Annabel Nanninga bijvoorbeeld. Het zijn fijne, intelligente mensen.’

Is het belangrijk in jouw vak dat je een profiel hebt, dat je een soort merk bent?

‘Dat ontstaat vanzelf. Ik kan me best voorstellen dat ik in een rechts hoekje word geduwd, maar dat valt wel mee. Inderdaad, ThePostOnline, PowNed en WNL hebben dat predicaat. Maar ik heb ook bij twee VARA-programma’s gewerkt en overal kunnen werken. Van een achtergrondverhaal voor NRC tot een reportage voor de Libelle. Hoewel, ik heb me een keer laten overhalen om bij Quote te solliciteren, maar dat jetsetleven hoort zo niet bij mij. Daar zou ik toch niet de kwaliteit kunnen leveren die ik wíl leveren, dus dan moet je het niet doen. Een los verhaal schrijven kan altijd, maar niet vast.’

Hard werken, veel eigen initiatief?

‘Absoluut, daar begint het mee. Ik heb tijdens mijn studie jarenlang gratis van alles en nog wat gedaan. Gewoon gáán en de ruimte pakken die je krijgt. Jonge mensen die zeuren over geld of overuren, daar kan ik helemaal niks mee. Ik heb met drie anderen ooit Tekstroulette opgezet, een site voor jonge columnisten en schrijvers. We maakten interviews met twitteraars, en elke dag een column en een foto met een onderschrift. Uiteindelijk schreven er 25 mensen voor ons en kwamen dagelijks 1500 man op de site. Daarna ging het balletje rollen. Je moet wel een beetje eigen initiatief nemen.’

Het gaat dus niet om je cv, maar om wat je doet en hebt gedaan. Laten zien op social media dat je het kan hoort daar ook bij. Die ontwikkeling zie je in alle vakgebieden steeds meer.

‘Zeker, je moet iets kunnen als basis, maar er zijn ongetwijfeld mensen met meer talent die niet de klussen krijgen die ik wél krijg. De mensen om je heen zijn zó belangrijk, maar een netwerk komt je niet aanwaaien. Ik zie nog weleens mensen om me heen waarvan ik denk: je gaat naar je werk, doet je dienstje en dan weer naar huis. Er zijn er maar een paar die dat wel hebben, die de journalistenborrels afstruinen, die zelf een mening vormen, die altijd werken. Je netwerk is in elk vak echt heel belangrijk, binnenkomen is lastig, maar ik maak me nu geen zorgen meer dat ik niet meer ergens aan de bak komt. Als je een beetje de naam hebt van "die kan wel iets", dan kom je overal binnen.’