Test je persoonlijkheid en stop 'm in een hokje

Test je persoonlijkheid en stop 'm in een hokje

Bij Job op kantoor wordt de MBTI-test ingevoerd. Gaan wij hierdoor echt beter samenwerken, vraagt Job zich af.

Waaraan ik denk bij het woord vuurtoren? Een haven, veiligheid, vakanties op Ameland en een wandeling met mijn ouders en zus op het strand, toen ik een jaar of acht was.

‘Je bent een échte "N"', zegt onze hr-medewerkster beslist, ‘dit is het antwoord van iemand die gericht is op verbanden tussen feiten. Een "S", iemand die juíst houdt van de feiten zelf, zou iets gezegd hebben als: ‘Een hoog bakstenen gebouw met schuine rood-witte strepen en een ronddraaiende lamp met een spiegel in het kamertje bovenin'.

Je persoonlijkheid in vier letters

Ik voer het gesprek om mijn MBTI-type te achterhalen. MBTI staat voor ‘Myers-Briggs Type Indicator' en is een manier om de persoonlijkheden van mensen te categoriseren. Sinds kort doen wij aan MBTI. Mijn collega's en ik hebben nu allen een vierlettercombinatie die onze persoonlijkheid beschrijft. Leuke gespreksstof voor zeker een paar lunches. Zo vertelde een collega trots - en met lichte zelfspot- dat hij ‘een ENTJ' was. Een ‘ENTJ' is een extraverte, planmatige, op de brede context gerichte rationele denker en de meest natuurlijke leider.

Sinds mijn kinderjaren weet ik dat het niet kies is om mensen in een hokje te plaatsen. Maar kennelijk denken mensen in de moderne business-wereld - er worden ieder jaar wel 3,5 miljoen testen afgenomen, lees ik in het informatieboekje - daar anders over.

En met goede reden, aldus de hr-medewerkster. Via MBTI kunnen we elkaar beter begrijpen. Daarnaast is het ‘een nieuwe taal waarin iedereen elkaar feedback kan geven'.

Maar is dat zo? Kun je de complexe menselijke communicatie stroomlijnen met een hapklaar systeem van 16 persoonlijkheidstypen? Gaan mijn collega's en ik elkaar nu beter begrijpen?

Het nut van MBTI 

Tijdens een nieuwe MBTI-sessie - een groepsgesprek met vijf medeconsultants - hebben we het daarover: het nut van MBTI. We krijgen een groot wit vel en een viltstift, en de opdracht een uitnodiging te maken voor een bedrijfsuitje, gericht op een specifiek MBTI-type. Elk groepje moet een ander type benaderen. Het groepje naast mij heeft ‘op de brede context gerichte mensen-mensen', de ‘NF'. Ze tekenen een uitnodiging vol gezellige plaatjes: een koptelefoon, een platenspeler, een autootje en een glas bier. Dat spreekt de ‘NF' aan, denkt de hr-medewerkster, die instemmend knikt.

Na de uitnodigingen bespreken we een business-situatie. Wat gebeurt er als je een ‘J', een planner, vraagt om halverwege het uitvoeren van een taak een tussenstand te geven van zijn werk? ‘Dan geeft hij gewoon een tussenstand van zijn werk', zegt de hr-medewerkster, 'hij heeft zijn werk goed ingedeeld, weet precies waar hij staat en wat hij nog moet doen.' Maar wat gebeurt er als je het vraagt aan een ‘P', iemand die tot het laatst alle opties openhoudt? Die vindt zo'n vraag vervelend en zegt: ‘Ho, ho, dat hadden we niet afgesproken. Ik hoef pas over twee dagen iets af te hebben, voor die tijd kan alles nog veranderen!'

Ik ben een ‘P' en herken dit. Ik vind het vervelend als iemand mij vraagt waar de column over gaat die ik morgen ga inleveren. Dat weet ik morgenochtend pas, want dan is hij klaar.

Of ik met de opgedane kennis echt beter ga samenwerken, moet de komende maanden blijken. Maar voorlopig beken ik: ik denk in hokjes.