Manager onderschat overstap naar de zorg
Auteur: Fee Naaijkens
|
19-11-2009
| Reacties: 3
|
 Mail dit artikel
Terwijl het aantal vacatures in het bedrijfsleven blijft afnemen, groeit de behoefte aan resultaatgerichte managers in de zorg. Welke ervaring, capaciteiten en houding zijn vereist voor een succesvolle overstap?
'Iets bijdragen aan de maatschappij' noemen leidinggevenden uit het bedrijfsleven als belangrijkste reden om over te stappen naar de zorg. Het is vaak een bewuste keuze, waar goed over na is gedacht. En de zorg staat te springen om deze mensen: de sector moet steeds meer concurreren en zoekt daarom resultaatgerichte managers uit de profitsector.
1+1=3, zou je denken, maar in de praktijk verloopt zo'n overstap lang niet altijd succesvol. Sollicitanten onderschatten de verschillen tussen de twee branches nogal eens. Marktwerking in de zorg bereik je namelijk niet op dezelfde manier als in het bedrijfsleven. Veel ervaring in de profitsector maakt een kandidaat dus niet per definitie geschikt voor een leidinggevende functie in de zorg.
(Angela Iuliano)
Kennis vertalen
Het gaat soms al mis in de sollicitatieprocedure. Zo schreef werving- en selectiebureau Cortex Group onlangs een vacature uit voor een managementfunctie in een ziekenhuis. Daarin werd specifiek gevraagd om managers uit het bedrijfsleven. 145 brieven kwamen binnen. ‘Maar uiteindelijk bleek een kandidaat uit de zorg toch het meest geschikt', aldus recruiter Angela Iuliano.
Sollicitanten uit de profitsector bleken hun kennis te overschatten en waren daardoor slecht voorbeid op het sollicitatiegesprek. Ze slaagden er zelden in om hun eigen competenties te vertalen naar die van een manager in de zorg, zegt Iuliano. ‘Zo worden kostprijzen in de zorg DBC's genoemd, dat staat voor Diagnose Behandel Combinatie. Wanneer je ervaring hebt met het berekenen van kostprijzen, maar niet begrijpt wat de selectiecommissie bedoelt met zo'n term, sla je dat bruggetje niet.' Het veelvuldige gebruik van afkortingen en ander zorgjargon vraagt om een grondige voorbereiding. Lees je daarom goed in op internet of praat met kennissen die in de zorg werken, adviseert Iuliano.
Salaris als drijfveer?
Sollicitanten moeten daarnaast rekening houden met een groot verschil in salaris: een gat van duizend euro tussen de salarisindicatie van een kandidaat en het geboden salaris door de werkgever is geen uitzondering.
Maria der Weduwe, directeur wonen en ambulante dienstverlening bij zorginstelling Reinaerde, stapte tien jaar geleden over naar de zorg. Ook zij leverde financieel in toen ze haar baan als senior projectleider bij KPN British Telecom (BT) inruilde voor een managementfunctie bij een verpleeghuis. ‘Ik koos er bewust voor om mijn capaciteiten voortaan in te zetten in het belang van de maatschappij en niet meer om een multinational meer winst te laten maken. Overigens heb ik dat verschil in salaris ondertussen ruimschoots goedgemaakt.'
Recruiter Iuliano ziet het verschil in salaris niet als een onoverkomelijk probleem. Organisaties staan volgens haar in veel gevallen open voor onderhandelen. ‘Maar bij sommige kandidaten is het gat gewoonweg te groot.'
‘Even de wachtlijsten wegwerken'
De professionals die wel door de selectieprocedure komen en aan de slag gaan, moeten in het begin vaak flink wennen aan de cultuur in de zorgsector. Ze willen het liefst problemen zo snel mogelijk aanpakken en veranderingen doorvoeren. Maar lopen vervolgens vast als blijkt dat ze de verpleegkundigen en medici niet meekrijgen in hun plannen.
Leer daarom eerst de cultuur kennen, luidt het advies van Iuliano. ‘De consensuscultuur onder zorgverleners is heel sterk. Daar mag je best tegenaan schuren, maar let er wel op dat je mensen meetrekt.' Staan je nieuwe collega's argwanend tegenover ‘alweer zo'n manager van buitenaf'? Pas dan extra op je tellen. Waarschijnlijk is iemand je voorgegaan die te snel voor de troepen uit liep.
Ook Der Weduwe wilde zo snel mogelijk de lange wachtlijst wegwerken, maar liep daarbij tegen een tweede remmende factor aan. Ze ontdekte dat er per regio plekken worden toegewezen. ‘Hoezo?, dacht ik. Blijkbaar ligt dat vastgelegd in de wet.' De speelruimte van een manager in de zorg wordt niet alleen bepaald door vraag en aanbod uit de markt, zoals in het bedrijfsleven. Een zorgmanager moet manoeuvreren tussen de overheid, verzekeraars, medici en patiënten.
Frustrerend vindt Der Weduwe deze complexiteit allerminst. ‘Het vergt meer van mijn creativiteit. Het is een extra grote uitdaging. Ik ben in het genoemde voorbeeld de mogelijkheden gaan onderzoeken om wachtende patiënten ambulante begeleiding aan te bieden.'
Een onderzoekende houding, doorzettingsvermogen en analytisch denken zijn daarom absolute vereisten, vindt de directeur. Der Weduwe ziet het als een vorm van ondernemerschap: zelf oplossingen bedenken of nieuwe mogelijkheden binnen het speelveld zoeken. 'Praat met artsen, ambtenaren of andere managers die jou daarbij kunnen helpen. En schroom vooral niet om bij ze langs te gaan.' Volgens Der Weduwe geldt dat ook voor sollicitanten die zich voorbereiden op hun gesprek. Lachend: ‘Ze mogen me ook best bellen hoor.'
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Zorg'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Hans Lankhorst | 14 november 2009 (19:35)
Vanuit consultant/interim oogpunt bekeken.
Ik ben een resultaatgerichte verander, kwaliteit en HR manager met een financieel economische achtergrond en met ruime en diepgaande kennis van meerdere processen. Mijn ervaring heb ik opgedaan zowel in het bedrijfsleven als bij de overheid t/m directieniveau en als programma/project manager. Door mijn visie en werkwijze ontstaan flexibele, zelflerende organisaties die ook voor de langere termijn zelf verder kunnen. Organisaties die zich breed en duurzaam doorontwikkelen waarbij de (interne) medewerker- klant en overige stakeholdertevredenheid sterk verbetert. Het leidt verder tot financiële stabiliteit en tot sterke reductie in de kosten. Ondanks meerdere pogingen via de mij bekende adviesbureaus krijg ik steevast te horen dat mijn CV weliswaar meer dan interessant is maar dat de opdrachtgever nu eenmaal eist dat ervaring in de zorg vereist is. Door hieraan vast te houden komt mijn inziens innovatie en vernieuwing onvoldoende van de grond en blijft veel talent aan de zijlijn staan. Er is dus talent genoeg. Alleen zullen zowel de opdrachtgevers als de adviesbureaus de eigen verantwoordelijkheid moeten nemen om het huidige proces van werving te doorbreken. .
Ernst Blok | 15 november 2009 (20:52)
Ik kom niet uit de zorg maar geef nu wel leiding aan een startende zorgorganisatie. Ik ervaar het creeren van een zorg bedrijf uit het niets, naar eigen inzichten bijzonder en inspirerend. Client en medewerker voor ogen houden. Goed opletten waar het geld vandaan komt en op de uitgaven letten. Ik ervaar nu meer overeenkomsten dan verschillen tussen zorg en bedrijfsleven. Nu ben ik nooit werkzaam geweest in loondienst van een zorginstelling dus ik heb makkelijk praten. Bedrijfscultuur en veranderingsgezindheid, flexibiliteit en het aannemen van de juiste mensen in de juiste tijd met en een eenvoudige, dus heldere visie op de ontwikkeling van de markt en dus je organisatie met het oog op de toekomst, dat is voor elke organisatie belangrijk.
eric schaareman | 5 december 2010 (10:34)
Ik werk 12 jaar in de zorg en sinds de laatste 6-7 jaar is er "marktwerking" in de zorg. Ik werk de laatste jaren onder managers uit de profitsector en ik verneem een nare cultuuromslag. Dat is niet die van efficiency want dat is belangrijk, nee het gaat om de menselijke maat. Die was al ver te zoeken in de profitsector...en sinds daar de ontslagen vallen komen die monstersboardmonsters naar de Zorg....De Zorg, die het juist van menselijke maat moet hebben wordt overspoeld door marktwerkzame weldoeners, tenminste dat geloven ze zelf...helaas. Nu dit is de cultuuromslag die zij zelf proberen te maken en vaak mislukt. Waarom? Het "soort" mens dat werkt in de zorg is een andere dan die ooit werkte op de kapitaalmarkt. Deze oppurtunistische wolf maakt die 1000 euro niets uit...hij/zij zal overleven..om als de markt weer aantrekt...te verdwijnen en een slagveld na te laten..incl een kerkhof van de welvaartstaat...die dan al niet meer bestaat. Noemt u mij pessimistisch ? Ik schets een beeld van de realiteit.
|
