Florentine antwoordt: mijn collega eet niet meer, hoe ga ik daarmee om?

Dit is echt een ontzettend ingewikkelde situatie. Het is ontzettend moeilijk om zo iemand te helpen.

Open het gesprek aangaan is het enige dat wellicht kan helpen. Aangeven dat de collega's zich zorgen maken en vragen waarmee je haar kan helpen, maar meer dan dat kan je, ben ik bang, niet doen.

Ik zou voordat ik in gesprek ging met deze werknemer de arbo-dienst willen spreken en vragen wat zij adviseren om in zo'n geval te doen.

Volgens mij is dit een prive situatie en heeft een operationeel directeur hier niets mee te maken.
Maar mocht je je hier toch zorgen over maken er zijn genoeg pro anna sites waar je je vraag over hier mee om te gaan kan neer leggen.

Misschien moet hij opletten of haar werk of concentratie eronder lijdt, of dat ze haar werk anders doet. Meer pauzes neemt of juist tijdens de pauze doorwerkt o.i.d. En naar aanleiding van die verandering een gesprek met haar aangaan waarin haar wat onevenwichtige eetgedrag aan de orde kan komen en wat voor gevolgen dit kan hebben.

Er staat nergens of de desbetreffende dame 120 kg weegt of al een normaal gewicht heeft of juist een pro ana kandidate is. Dus zijn die zorgen wel zo terecht. En niet zien eten betekent nog niet dat ze niet eet.

Mijn werkgever heeft zich niet te bemoeien met mijn eetgedrag, behalve als dat gevolgen heeft voor de uitvoering van mijn werk.

Hoe zouden de meeste reageren als betreffende dame elke dag een punt taart tijdens de koffie nam en ze dikker werd. Ook een gesprekje aangaan??

Wat is de grens tussen bemoeizucht en bezorgdheid? Als iemand altijd mee gaat lunchen en nu ineens niet meer en zichtbaar vermagert, dan mag je daar toch wel een gesprekje over hebben? Ook als iemands werk daar (nog) niet onder lijdt. Draai het eens om: stel die collega is over een maand ziek/zwak/misselijk thuis. Ik zou me rot schamen als ik dan vóór die tijd op het werk niet eens geïnformeerd had of alles wel helemaal goed gaat.

Ik vind dat als je je zorgen maakt van mens tot mens, je daar juist over met iemand het gesprek moet aangaan. Dit staat los van het werk maar heeft m.i. met zorg voor je medemens te maken.

Op een pro-ana site advies vragen voor deze situatie is net zoiets als op de website van de Dierenbescherming klagen over je vegetarische collega. Misschien is deze collega juist geinspireerd geraakt door zo'n site!
Om het gedrag van je collega in perspectief te plaatsen is het goed om eens te denken aan iemand die veel te dik is. Zou je die persoon ook aanspreken in de trant van 'zou je dat wel doen, een hamburger voor lunch?' Wie denkt dat de dikkerd daar minder van gaat eten, zou voor de grap eens bij die persoon langs moeten gaan na het werk, wanneer hij zich huilend zit vol te proppen om de gemene opmerkingen van collega's te vergeten.
Anorexia, boulimia en overeten zijn in feite allemaal symptomen van iemand die niet goed in zijn/haar vel zit. Een anorectische persoon te dwingen om te eten helpt hem niet van de ziekte af, en het is bovendien echt een ernstige ziekte die je heus niet met een gesprekje kan genezen. Denk eerder aan manieren om zo iemand zich beter te laten voelen over zichzelf. Een compliment geven over het werk bijvoorbeeld, of een leuk en uitdagend project toespelen.
Overigens klinkt dit geval niet als echte anorexia, eerder als een uit de hand gelopen lijnpoging. Iemand met anorexia zal er alles aan doen om niet ontdekt te worden. Als je perse iets wil zeggen, zeg dan eerder dat je haar veel ziet roken en dat je je zorgen maakt, dan dat je commentaar geeft op eetgewoontes.

Leg een anoraxia tijdschrift/boek en artikelen over longkanker en roken, anoniem op haar buro met een memo erbij dat je je zorgen maakt, Getekend met; een bezorgde collega die om je geeft....

Je maakt je zorgen over een mens. Spreek haar aan en maak je zorgen kenbaar. Gewoon, van mens tot mens. Pas na een gesprek weet je meer. Indien er dan nog zorgen zijn, kun je verder gaan kijken

Ik sluit me helemaal aan bij Desiree. Oplossingen als tijdschriften over anorexia neerleggen etc werken mijns zinziens averechts. Zo geef je je collega niet het idee dat de werkvloer een veilige omgeving is en loop je juist het risico dat het gedrag meer verborgen wordt. Daarbij is nog maar de vraag of het zo extreem is of dat het dan een volstrekt overtrokken reactie is juist. Maar zoals Desiree mooi verwoordt: je maakt je zorgen om een mens. Er is niets mis mee om dus gewoon van mens tot mens het gesprek aan te gaan vanuit oprechte bezorgdheid.

Anoniem tijdschriften en briefjes neerleggen? Slechtste idee sinds kapitein Schettino besloot een rondje Giglio te doen. Menselijke betrokkenheid betoon je van mens tot mens, niet met anonieme briefjes. Die zijn pas echt reden om achterdochtig te worden en je gedrag te gaan verbergen.
Als je je per se hiermee wilt bemoeien doe je dat in een open gesprek. Niet door anoniem te laten weten "pas op, we houden je in de gaten!".

Eigenlijk is de reactie 'en wat zou je dan doen als iemand te dik wordt/is, zou je er dan ook wat van zeggen?' een beetje raar.

Ja, eigenlijk zou je daar ook wat van moeten zeggen. Ook dan zou je best mogen zeggen: het gaat niet helemaal de goede kant op, kan ik je ergen mee helpen? Het is en blijft interesse in je collega/medemens. Natuurlijk zal die opmerking pijn doen bij de ontvanger, net zo als je iemand moet vertellen dat hij eigenlijk best wel ruikt. Ik zou zelf door de grond zakken...om te zeggen en om te ontvangen.

Maar uiteindelijk vind ik het niet meer dan normaal dat als je je zorgen maakt om iemand, dat je hier wat aan doet. Niet meteen officieel, niet iemand op kantoor ontbieden om een gesprek te voeren en te beginnen over gevolgen voor de baas etc, maar misschien eerst eens terloops aan het bureau. 'Gaat het goed, je ziet er wat moe/druk uit, en je lijkt best wel veel afgevallen te zijn.'

Ik denk dat de grens tussen interesse in je medemens en je ergens mee bemoeien ligt aan de manier waarop je de persoon aanspreekt. Natuurlijk kun je als mens een gesprek aangaan met je collega, je bezorgdheid uiten. En als de persoon in kwestie daar niet van gediend is, zal ze dat wel laten weten. Belangrijk is denk ik te weten wanneer je moet stoppen.Terloops aan het bureau zoals in het vorige bericht geoppert wordt, lijkt me een erg goede aanpak (zorg wel dat er niemand in de buurt is verder). Valt het niet goed, laat het dan gaan, werknemers hebben ook een eigen verantwoordelijkheid.