Florentine antwoordt: Mijn collega met kanker voert niets meer uit

Je collega heeft onlangs te horen gekregen dat ze een dodelijke ziekte heeft en een langdurig, zwaar behandeltraject in gaat met een zeer onzekere afloop, hoe goed de prognoses ook zijn.

Ik denk dat ze vooral op de koffie komt voor afleiding en om even over wat anders te praten (met familie en goede vrienden is dat heel moeilijk omdat die misschien wat te dichtbij staan). Ik denk ook dat ze met 'ik voel me prima' bedoelt dat ze zich lichamelijk goed voelt. Mentaal kan een heel ander verhaal zijn. Ze zit natuurlijk niet alleen met een dodelijke ziekte, maar ook met partner/eventueel kinderen of ouders/familie/vrienden en een miljoen dingen die geregeld moeten worden.

Maar misschien wil ze best werken. Dan is ze zich natuurlijk bewust van het feit dat de afdeling niet op haar kan rekenen. Er is geen continuïteit. Ze weet immers niet hoe ze zich morgen of volgende week voelt. Die chemo of bestraling kan er ieder moment inhakken en het is lastig om dingen aan te pakken die je de volgende dag weer terug moet geven. De klusjes waarvoor je dan in aanmerking komt zijn beperkt, maar wie weet vindt ze het leuk om een concrete taak met lage prioriteit op te pakken, om aan de slag te blijven. Dan voelt ze zich ook meteen een beetje nuttig en gewenst.

Misschien is het een idee om wat blogs door te lezen van mensen die leven met kanker, om een beetje een beeld te krijgen van de impact die het op je leven heeft? Ik begrijp je houding, maar ik heb het gevoel dat je niet helemaal beseft hoe je leven verandert door zo'n ingrijpend bericht.

Als deze collega driekwart jaar behandeld wordt, ga er dan gewoon van uit dat ze in die periode geen werk verzet. Is extra mankracht nodig, vertel dan aan je baas dat een tijdelijke vervanger moet worden ingeschakeld, of dat op een andere manier meer mankracht beschikbaar komt voor werk dat niet kan wachten - bijvoorbeeld door andere collega's vrij te maken door andere projecten een tijdje in de ijskast te zetten. Dat is de enige realistische aanpak.

Mensen die pijn of andere fysieke ongemakken hebben, zwijgen daar vaak over - om anderen de eigen ellende te besparen. Er is een gerede kans dat het in feite veel minder goed gaat met je collega dan ze doet voorkomen, en dat zelfs kleine klusjes uitputtend zijn.

Voor je collega is het helemaal niet "het beste" om op de hoogte te blijven van nieuwe programmatuur. Eerste prioriteit is dat ze vol goede moed, rust nemend waar nodig, zich laat behandelen om zo genezing te bevorderen. Eenmaal genezen heeft je collega hopelijk nog decennialang een goede gezondheid, en in die periode kan ze vol overtuiging aan die nieuwe programmatuur werken.

Maar nu even niet.

Typisch een verhaal van iemand die zelf nooit ernstig ziek is geweest. Vroeg of laat overkomt het ons allemaal, maar tot dat moment denken gezonde mensen altijd dat dit ''anderen'' overkomt. Ik heb meegemaakt dat collega's vonden dat een doodzieke collega's zich aanstelde omdat ze altijd optimistisch was over haar ziekteverloop en toch niet naar kantoor kwam. Geklaag tot en met natuurlijk op kantoor onder de collega's, we blijven immers Nederlanders. Totdat die collega overleed: toen was ze opeens met terugwerkende kracht de 'beste collega die men zich kon wensen'' geweest.

De voorgeschiedenis met je collega beïnvloedt je houding nu. Begrijpelijk. Bij een collega die voorheen altijd doorwerkte met kleine kwaaltjes zou je je mogelijk nu minder snel ergeren. Toch is kanker inderdaad heel ingrijpend, fysiek en emotioneel.
Richt je energie op het vrijmaken van extra mankracht op het werk, zoals Bert zegt. En tegen je collega kun je, als ze weer komt vertellen dat ze zich goed voelt, zeggen:"Als je het leuk vindt om je zinnen te verzetten heb ik wel een klusje dat je vanuit huis kunt doen, maar je moet zelf bepalen of je je daar prettig bij voelt". Geef haar die vrijheid. Als iemand kanker heeft is dat niet het moment om eerder opgebouwde verzuimergernissen de overhand te laten nemen. Dat had gemoeten toen het inderdaad nog om kleine kwaaltjes ging.

Het meest verwarrende lijkt me dat deze collega wel steeds komt vertellen dat ze best kan werken, maar in feite alleen maar anderen van het werk komt houden. Ik denk dat het voor iedereen beter zou zijn als ze gewoon thuis zou blijven, want ze gaat toch niks op het werk doen. En dat werk is niet bedoeld voor gezellig koffiedrinken, anderen hebben immers wel targets te halen. Iemand die steeds loopt te pronken met "ik werk lekker niet want ik ben ziek" is dan niet zo lang populair.
Bedenken wat voor werk zij zou kunnen oppakken is zinloos, want dat gaat ze toch niet doen.

Ziek zijn moet je toch echt in je privé-leven doen, en collega's kunnen dan af en toe eens informeren hoe het gaat.

Aan je verhaal te lezen heb je geen flauw benul hoe iemand zich voelt die (borst)kanker als diagnose heeft gekregen. Denk je nu werkelijk dat je, met een dodelijke ziekte in je gedachten en alle bijbehorende gepieker en getwijfel, nog op een normale manier werk kunt verzetten? Ook al voel je je lichamelijk op sommige dagen prima, toch blijft het geestelijk voortdurend spoken en komt er niet veel goeds uit je handen. Ik vind het een kortzichtige reactie, om van iemand met kanker te verwachten dat die op 'goede' momenten wel wat mee kan gaan werken. Toon liever medeleven, ipv ergernis, en vraag extra hulp aan je meerdere als dat nodig is voor het werk.

Persoonlijk, ik ken de collega in kwestie natuurlijk niet, vind ik het knap dat deze dame terug op het werk komt om koffie te drinken. Mensen zien dit veelal als inefficiente tijd / "van het werk afhouden" en vinden dat deze collega beter thuis kan blijven.
Ziek thuis zijn en toch naar het werk gaan om koffie te drinken is juist bewonderenswaardig. Hoewel de stap er nog niet is om weer aan het werk te gaan houdt de collega op deze manier de conversatie open en de aansluiting met het bedrijf. Het is dan heus moeilijk om alleen maar langs te komen, zien dat je collega's het druk hebben en weten dat je nu even niet van kracht bent. In een dergelijke situatie is het heel makkelijk te gaan "cocoonen" in je eigen veilige wereldje, maar de stappen terug na het proces worden daarna des te groter.
Probeer het eens van een andere kant te bezien en waardeer het dat ze probeert contact te houden, dit zal voor haar soms al zwaar genoeg zijn!
Ik hoop van harte dat je er zelf nooit achter zal komen hoe je in een dergelijke situatie zou acteren. Maar zelfs heel zakelijk gezien en vanuit bedrijfsmatig standpunt zou deze instelling al gewaardeerd moeten worden, zeker vanwege het reïntergratietraject straks. Fijn om terug te komen binnen een groep collega's die het zo hebben gewaardeerd dat je open en toegankelijk was in een tijd dat je het zo moeilijk had...

Of deze meneer er wat van kan zeggen hangt nogal af van de cultuur op de afdeling. Deze mevrouw meldde zich al vaak ziek ' om niks' en blijkbaar werd dat dus getolereerd. Nu is ze dus echt ziek maar voelt ze zich naar eigen zeggen redelijk. Dus ik ben het met deze meneer eens dat ze tenminste kan proberen een paar uur te werken i.p.v. anderen van het werk te houden. Ik ben alleen bang dat als hij dit tegenover collega's uitspreekt, hij zelf wel eens de zwarte piet zou kunnen worden i.p.v. deze mevrouw die zich blijkbaar heel makkelijk ziek meldt. Dus mijn advies is: zeg maar helemaal niets. Probeer hooguit de leidinggevende heel subtiel uit te vragen, om duidelijk te krijgen hoe die er tegen overstaat.

Iemand die borstkanker heeft en daarvoor chemo moet ondergaan, voelt zich af en aan beter en slechter. Deze dame is ziek en zal met de bedrijfsarts ook afspraken maken over wel of niet werk. Neem nu maar aan dat ze echt niet voor haar lol thuis blijft. En het is voor iemand die langdurig ziek is juist goed om niet te veel afstand van het werk te krijgen omdat het straks anders veel moeilijker wordt om te re-integreren. Dat die voorgeschiedenis meespeeld is jammer. Dit staat daar los van. Als je iets had willen zeggen had je dat toen moeten doen. Verder kun je nooit oordelen of iemand vage kwalen heeft, laat die beoordeling aan een specialist over. Medewerkers die zich vaak ziekmelden moet zich daarover echt wel verantwoorden.

deze reactie, meneer, zegt meer over jou dan over je collega! denk daar eens over na.....

Grappig, als iemand kanker heeft mag je die kennelijk nergens meer op aanspreken. Flauwekul!!
En ik ben ervaringsdeskundige. Gewoon eens vragen waarom ze niet komt werken mag best. Al denk ik dat de bedrijfsarts daar ook wel naar kijkt. Maar het is niet zo dat je niks meer kan. En soms is het een goede afleiding.
En borstkanker-patienten kunnen soms nog lang (ook al zijn ze terminaal) leven - al is dat hier niet aan de orde - en dan is ook de vraag hoelang je, op kosten van de baas, thuis kan zitten.

Oordeel niet te snel... Mensen die met een dergelijke ziekte kampen, zeggen ook vaak dat het goed gaat, omdat ze niet altijd de patiënt uit willen hangen. Ik ken de persoon in kwestie niet en kan er dus niet over oordelen. Maar ik heb deze vakantie een boek gelezen over een vrouw die de diagnose borstkanker had gekregen en over haar belevingen na de diagnose, dit boek schreef. Wanneer je het boek gelezen hebt, ben je mogelijk veel voorzichtiger bent met je oordeel! Het boek bevat ook zinvolle tips voor de omgeving, misschien heb je daar wat aan?!
Een aanrader: "Bergen verzetten na de diagnose borstkanker", van Hanny Stoffelen.
Ik zou zeggen, doe er je voordeel mee. Hopelijk lost de situatie zich in positieve zin op! Succes.

Sjo, empathie is iets waar deze meneer niet ruim mee bedeeld is. Mijn baas, een asperger, deed na operatie en bestraling of ik een griepje had gehad dat met een paracetamolletje was bestreden. Prognose was gunstig, geen chemo, dus niet zeuren en direct weer aan de slag. Ook door bestraling ben je gammel tot uitgeput. Mijn specialisten gaven aan dat in mijn geval gecombineerd met het soort werk dat ik deed, een maand of vier nodig is om voldoende te herstellen om gedeeltelijk weer wat te gaan doen. Het duurde alles bij elkaar een jaar voor ik kon zeggen min of meer de oude te zijn. Chemo is nog veel erger. Het kan wel 2 tot 3 jaar duren voor iemand weer is opgeknapt, wanneer alles goed gaat. En er de tijd genomen wordt om voldoende te herstellen. De reden dat mevrouw op kantoor langskomt kan heel goed ingegeven zijn door de bedrijfsarts, die haar op die manier en mogelijk zelfs met dwang het contact met het bedrijf wil laten onderhouden. Met een collega als meneer ITspecialist kun je maar beter thuis blijven. Van zijn opstelling word je niet vrolijk en zeker niet beter.

Het meeste is al gezegd. Waar het op neer komt, is dat je nooit kan oordelen over de pijn van een ander.

Want waarom denk je dat je collega zo ziek was van de vage kwaaltjes waar jij niet voor thuis zou blijven? Zou dat niet ook gerelateerd kunnen zijn aan de mindere weerstand van de borstkanker (die echt niet zomaar ineens aanwezig is)? Heb je niet dat je achteraf denkt, dus daarom voelde ze zich zo slecht bij dingen waar ik weinig last van heb? Dat je een verklaring krijgt, waarom je juist milder zou moeten oordelen over het verleden?

... dan zegt ze dat ze zich goed voelt en best zou kunnen werken ...

Dat is geen handige uitspraak, maar of ze echt zo fit is als ze vertelt, weet je niet.

Volgens mij gaat het niet om of iemand niet begrijp wat bostkanker of elke andere ernistige ziekte inhoud. Want ik heb dezelfde ervaringen met een collega die ieder wissewasje aangrijpt om zich ziek te melden (ik snap overigens ook niet waarom hij nog niet ontslagen is, maar dat terzijde)
Toen hij op een keer "echt" (in de catagorie rugklachten) iets had, nam hij er ook dankbaar gebruik van om niet te moeten werken. Alhoewel hij regelmatig (zeker 1 keer in de maand) wel iets ernstigs onder de leden heeft of iets overkomt, zodat hij "vrij" kan nemen. Mensen die de zieligheid kaart spelen hebben daar meestal succes mee. Ik kan mij voorstellen dat je er zelf ziek van word om met zo'n collega te moeten werken. En wat anderen ook melden: Als je ziek bent blijf dan thuis, of in ieder geval niet op je werk. (EN HIERMEE ZEG IK DUS NIET DAT MENSEN MET EEN ERNSTIGE ZIEKTE ZICH AANSTELLEN OF IETS DERGELIJKS)

De enige manier om dit op te lossen is om het bespreekbaar te maken. En dan begin je natuurlijk bij je collega zelf. Je zou kunnen vragen of ze het misschien fijn vindt om af en toe een afgebakende, eenvoudige, klus te doen. Het feit dat ze komt koffiedrinken toont dat ze zich betrokken voelt bij het werk en bij haar collega's. Zeker zo houden!

Als je tot over je oren in het werk zit, vervelend dat iemand langs komt die eigenlijk zegt wel te kunnen werken, maar behandeling van kanker, niet alleen lichamelijk gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Probeer het bespreekbaar met haar te maken: kom langs als ik wat meer tijd voor je heb, reserveer daarvoor wat tijd in je agenda. Bewerk daarnaast je baas dat je toch dat paar extra handjes nodig hebt om de klus te klaren zolang je collega ziek blijft. Zolang je met je collega contact blijft houden weet je ook hoe lang het gaat duren en kan jij hierop bij je baas inspelen. Vergis je niet, na behandeling met chemo en bestraling zijn kankerpatiénten nog lang niet op hun oude niveau: ik kan dat weten! Dat kan tot wel drie jaar duren. Dus erger je niet, blijf betrokken en neem naar je baas je maatregelen.

Ik ben net weer gezond verklaard. Tussen de operaties en kuren door heb ik telkens een paar halve dagen gewerkt, net hoe het ging. Ik heb met mijn werkgever en arbo-arts afspraken gemaakt en heb vooral ondersteunend werk opgepakt en werk dat geen prioriteit had of was blijven liggen. Mijn eigen projecten heb ik overgedragen aan collega's. Voor zover het ging heb ik geprobeerd mezelf toch nuttig te maken zolang dat ging. Ik vertik het om thuis te gaan zitten kniezen maar dat is voor een ieder persoonlijk uit te maken. Dat je collega naar het werk komt om koffie te drinken... tja... Ik zou dan zeggen: of ga wat doen of blijf thuis! Ik denk dat Henk-Jan hierboven wel een punt heeft. Maak het bespreekbaar, met haar maar ook met de manager. Je mag daarbij rustig aangeven dat je je niet prettig voelt in de huidige situatie. Ik krijg de indruk dat zij niet goed weet waar ze met zichzelf naartoe moet, begrijpelijk, maar het gaat jou voor de voeten lopen en irriteren. Daar moet je samen uit zien te komen. Ik wens je succes en wijsheid toe.

Ik snap je frustraties wegens de hoge werkdruk heel goed, maar haar op de kast jagen om te gaan werken is geen goed idee. Voor jullie beiden niet. Zij wil denk ik gewoon niet de hele dag hoeven kniezen thuis. Je hebt ook verschillende stadia van kanker he, dus dat Niek aan het werk ging wil nog niet zeggen dat jou collega dat wel kan. Zoals ook eerder is gezegd, de voorgaande ziekmeldingen door kwaaltjes die door jou als iets kleins beschouwd werden kunnen heel goed te maken hebben met dat de ziekte toen al bij haar aan het ontwikkelen was. Als je het druk hebt, bespreek dan de mogelijkheid voor een goedkope uitzendkracht (bijna afgestudeerde student). Toen zij zich hiervoor regelmatig ziek meldde was het vast en zeker toch ook druk? Zij gaat heus niet direct na haar baan weer fulltime aan de slag ofzo want ze heeft BORSTKANKER. Dit is hoe moeilijk het ook is, iets wat jij moet accepteren als (waarschijnlijk )gezonde man van middelbare leeftijd. Gezondheid is een zegen en je moet nu gewoon er eenmaal in rusten dat zij dit nu eenmaal niet is. Ik ben het er wel mee eens net als anderen dat jij je iets meer kan inleven in haar situatie. Jij bent haar niet en zij is jou niet. Respect geven en respect ontvangen is iets waar je samen verantwoordelijk voor bent.
Ik vraag mij ook af wat er voor nodig is dat anderen het accepteren dat een collega even niet kan werken. Zelfs iemand met kanker wordt nog achter de blaren gezeten bijna! Werken is heel gezond, maar rust en een praatje ook.

Beste ICT specialist,

Moedig dat je de vraag durft te stellen. Zoals je kunt lezen verschillen de meningen nogal.

Kan het kwaad om een open vraag te stellen aan je zieke collega? Je kan toch vragen of ze er behoefte aan heeft om kleine klusjes op te pakken? Dat toont naar mijn idee ook betrokkenheid bij haar wel en wee.

Als P&O'er word ik vaak geconfronteerd met het vooroordeel wat collega's hebben bij een frequent verzuimende collega. Geloof maar dat hierover wordt gepraat met betreffende verzuimers, maar dat er legio problemen zijn waar frequent uitval gerechtvaardigd is.

Gelukkig mag een leidinggevende of collega dit niet beoordelen, maar geeft de bedrijfsarts een objectief medisch oordeel. Het bespreken van die beoordeling en de vervolgstappen met derden is echter niet mogelijk. Hoe zou jij het vinden als jouw leidinggevende met je collega's bespreekt of jouw verzuim geoorloofd is?

Er zullen altijd mensen zijn die tussen de mazen vallen, maar troost je met de gedachte dat zij vroeg of laat niet meer met dit gedrag wegkomen. Het scheelt een boel energie en ergernis als je je daar niet meer mee bezig houdt en laat zien wat jij in huis hebt.

Succes en ik hoop op een spoedig herstel voor je collega.

Los van het oordeel of de collega in kwestie zich aanstelt of niet, wie is de zender van deze brief om te bepalen of zij mag werken of niet? Dat lijkt me eerder een taak voor hun leidinggevende. Meneer heeft te veel werk? Kaart dat aan bij de leidinggevende - daar is die toch voor? Dan is het aan hem om te bepalen of de zieke collega nog wordt ingeschakeld, of een andere oplossing wordt gezocht.

Als de zieke collega langskomt zou ik gewoon vriendelijk en meelevend zijn. Het gaat per slot van rekening over kanker, en met zo een verschrikkelijke ziekte kun je mensen maar beter het voordeel van de twijfel geven.

Je kan het ook positief benaderen in plaats van een boodschap te luiden waar je, zoals hier al blijkt, op nagekeken wordt. Je kan met positieve toon de ander vragen of ze even lekker komt meedoen en dan doe je het werk samen of bied haar wat kleine klusjes als ze zich goed voelt om jou uit de brand te helpen. Dan laat je en iemand gewaardeerd voelen, je laat haar meedoen en je stopt met jezelf op te vreten.

Het is wel weer typisch hoe klein burgerlijk hier iedereen aan het reageren is. Positieve energie mensen, helpt je de dag beter door dan al dat gemok dat jullie hier tonen.

Wat een negatieve reacties! Terwijl ik me heel goed kan indenken dat je je zo voelt en dat je graag zou willen dat er iets aan gebeurt.
Ze geeft zelf aan best te kunnen werken, maar of dat echt zo is? Zeggen en doen zijn 2 verschillende dingen. Dat ze koffie komt drinken lijkt mij zeer positief, zo toont ze haar betrokkenheid met het werk en haar collega's. Ik ken vanuit mijn werk en prive, jammer genoeg, veel mensen met kanker. Iedereen is anders en gaat anders met de ziekte om, maar de ziekte gaat ook anders met de mensen om. Sommige waren helemaal niet meer in staat om te werken, andere werkte tussen de chemo's gewoon bikkelhard door. De een heeft het nodig en kan het, de ander wordt er alleen maar zieker van.

Praat met je leidinggevende over het feit dat het te druk is sinds ze is uitgevallen en vraag naar de mogelijkheden om dan op te pakken, of door haar of door een andere kracht. Feit is dat er ineens iemand minder op de werkvloer aanwezig is en dat het werk niet afneemt.

Succes ermee en leg de irritaties in ieder geval naast je neer. Daar word jij niet gelukkiger van!

Het is mij opgevallen dat bijna iedere reactie wel heel erg wijst met het vingertje. Ik vind het bewonderenswaardig dat de vraag wordt gesteld. Iemand met die diagnose heeft het inderdaad zwaar maar dan is het natuurlijk niet slim om te gaan vertellen dat je best zou kunnen werken. Vertel dan eerlijk dat het nog niet gaat of dat je juist langskomt om de feeling met het bedrijf te houden. Dat is nog veel bewonderenswaardiger dan doen alsof het wel goed gaat.

En voor de vraagsteller, goed dat je het aankaart. Het is niet eenvoudig want wanneer is iemand beter of niet ik zou die vraag idd lekker bij de bedrijfsarts laten en de werkverdeling aan de baas overlaten want je ziet hoe hier nu al gerageerd wordt. Dat is bij je collega;s vast veel erger.

Succes

Als ik jou was, zou ik mij er helemaal niet over uiten, want jij wordt er op aangekeken...
Ik heb zelf ook borstkanker gehad en vanaf dat ik het wist, ben ik gewoon full-time blijven werken tot de operatie. Ik ben in 1 maand 2x geopereerd en heb tussendoor ook gewoon gewerkt. Ben 33x bestraald en liet dat 'smorgens zo vroeg mogelijk doen, zodat ik daarna naar mijn werk kon.
Als ik die commentaren hier lees, dan vind ik het allemaal zielig gedoe.
Deze mevrouw meldt zich kennelijk makkelijk ziek en volgens mij grijpt ze deze situatie aan om voorlopig helemaal maar niets meer te doen.

Toen ik vorig jaar ernstig ziek was, ben ik ook gewoon blijven doorwerken, anders zou ik helemaal knettergek geworden zijn van dat getut met je in het ziekenhuis ("Hoe voelen we ons vandaag") Na 2 dagen niet veel meer dan de krant lezen en tot overmaat van ramp TV moeten kijken begon ik ernstig aan mijn verstandelijke vermogens te twijfelen. Dus een paar leuke dossiers naar het ziekenhuis laten brengen, laptop, mobiele verbinding en aan de slag. Ik voelde me op slag weer een stuk beter doordat ik gewoon wat nuttigs te doen had en dat heeft meer geholpen dat alles wat ze in het ziekenhuis met mij gedaan hebben.

Dus, als ze weer eens op de koffie komt en zegt dat ze best kan werken, dan zou ik reageren met: "nou, dat moet je dan meteen beginnen te doen".

Ik zou naar je baas gaan om een extra kracht te vragen, dat je het moeilijk vind om je werk zonder je collega, dat je snapt dat ze nu meer aan haar hoofd heeft maar jij ook je werk wil door laten gaan. Je kunt niet maken om het tegen haar zelf te zeggen. Waarschijnlijk is werk nu het laatste wat aan haar hoofd zit. Ze kan het wel, maar misschien weet ze niet hoe lang ze nog te leven heeft (als ze ernstig ziek is) en wil ze graag genieten van andere dingen, zoals familie, vrienden, uitjes enz. Als het wel mee valt met haar ziekte (makkelijk weg te halen, geen last van chemo) kun je het wel zeggen. Maar ook op een goede manier, van: goh, ik weet dat je ziek bent, maar misschien kun je een beetje afleiding in je werk vinden? dan zou je mij ook heel erg helpen.

Succes!

Als kankenpatient (48,en ik word dus niet meer beter) die gewoon aan het werk is, is dit bekende discussie voor mij.
Kern van mijn betoog is in elk geval dat generieke opmerkingen plaatsen nergens op slaat evenals het doen van aannames. Er is geen standaard oplossing voor mensen die te horen krijgen dat ze een dodelijke ziekte hebben.
Als ik al een generieke opmerking mag maken is het, laat de getroffenen de ruimte, wil hij/zij erover vertellen, sta dat toe, dan kan helpen. Willen mensen daarentegen gezien worden als een "normale" collega, respecteer dat dan ook, maar spreek ze dan ook aan op het "normale" functioneren.
Werken is ook afleiding en klankborden, dat is noodzakelijke voor ieder mens.

Henk (Nieuw Vennep)

Iemand die een dergelijke ziekte heeft, moet je gewoon met rust laten. Het is een van de meest ergste ziektes die men kan krijgen. Respecteer dat iedere persoon anders reageert in dit soort situaties. Ga niet de persoon in questie niet met werk belasten of (onbedoeld) een schuldgevoel aan praten, omdat ze niet werkt.

Ga gewoon naar je manager en vraag om een nieuwe kracht, desnoods een tijdelijke kracht.

Succes

Heb gelukkig geen persoonlijke ervaring met deze verschrikkelijke ziekte, maar wel heel vaak te maken gehad met collega's, die een vorm van kanker hadden/hebben. (1 op de 3 mensen krijgt een vorm van kanker!) Ik ben deze mensen altijd blijven benaderen als vanouds en heb gewoon gevraagd naar hun reilen en zeilen. Het wordt altijd snel duidelijk of ze er over willen praten of juist niet. Meestal gewoon wel. En dan ook over wel/niet kunnen werken e.d., die mensen zelf zijn heel goed in staat om aan te geven of ze wel of niet kunnen werken en wat voor soort werk. Als reactie kreeg ik vaak te horen dat ze blij waren dat ik ze bleef benaderen als normaal mens (niet mijn woorden, maar letterlijke feedback) en niet als patient. Elk individu is ziek op zijn/haar manier!

Je kunt als collega hier allerlei meningen over hebben maar het is aan de werkgever, vertegenwoordigd door een leidinggevende, om daar iets mee te doen. Ik denk in dit geval contact opnemen met een verantwoordelijke arbo-arts.
De arbo-arts, dat is de persoon die hier mee 'aan de slag' moet, in opdracht van de werkgever, met als doel de werknemer te laten presteren wat in dit geval verantwoord lijkt. Meningen van een specialist wegen uiteraard zwaarder maar wanneer de werknemer hier mee accoord gaat, kan de arbo-arts informatie inwinnen bij desbetreffende specialist.
Ga dus niet zelf als collega hiermee in de weer. Uiteraard mag je, wanneer dit ter sprake wordt gebracht door de collega met borstkanker, een mening geven maar doe dit niet ongevraagd.
Dit advies van mij komt voort uit praktische ervaring.

In wereldwijd onderzoek is aangetoond dat borstkanker 1 van de 3 kankersoorten is waarbij re-integratie het moeilijkst is. Indien naast het hele traject van operatie, bestraling en chemotherapie ook nog eens minimaal 5 jaar hormoontherapie gevolgd dient te worden is dit een extra belemmering om voortijdig terug te keren naar het werk (wetenschappelijk bewezen). Daarnaast is er natuurlijk ook een grote psychische component aanwezig. En sociale aspecten. Heeft je collega een gezin en moet ze haar energie niet alleen in haar herstel steken maar ook zorg dragen voor huishouden en kinderen dan houdt ze waarschijnlijk niet veel over om ook nog eens te gaan werken. De kans is groot dat de kwaliteit van haar werk dan niet het oude niveau haalt en het totale re-integratie traject veel langer gaat duren. Dat ze haar best doet om in ieder geval contact te houden met haar werk en collega’s en daarbij niet klaagt en zielig doet is heel moedig en sterk. Jammer dat dit onder de collega’s niet gezien wordt. Indien jullie hierdoor extra werk moeten verrichten moet je bij je manager zijn en laat de rest maar over aan de bedrijfsarts.

De ultieme vraag is; Wil je ruilen? Je ziet een collega die het ervan neemt in jouw ogen. Ja, natuurlijk wordt het argument van moeheid, ziekenhuisbezoek, chemo en bestraling gebruikt. Maar waar het op neer komt; Wil je ruilen? Als het antwoord 'NEE' is, ben je een grote egoïst die alleen aan zichzelf denkt. Wellicht tijd om je eigen houding en gedrag eens te analyeren. Als het antwoord 'JA' is, is tijd om je collega in deze tijd te gaan coachen. Zoals Robert Long eens zong; Heel veel sterkte voor later, want dat heb je wel nodig!

Ik ben het absoluut niet eens met Lucky, die stelt dat deze meneer geen empathie heeft, en dat je van zijn opstelling niet vrolijker wordt. Het is goed, dat meneer een probleem, waar hij mee zit, tot uiting brengt. Hij vraagt om advies. Ik beluister dat meneer ergens het gevoel heeft, dat die mevrouw altijd al een beetje de kantjes ervan af liep. Ik weet zelf ook wel hoe dat dan kan werken, als je het gevoel hebt: ik heb het idee dat het niet in orde is. Dan gaat het steeds meer aan je vreten. Ik beluister dat meneer al langer met irritaties naar die vrouw rondliep, en toen kwam die borstkanker er nog eens bij. Het is altijd goed om van die wrevelige gevoelens op de een of andere manier tot uiting te brengen.
Ellen schrijft dat het werk er niet voor is om ziek te zijn, dat ziek-zijn in je privé-leven plaatsvindt . Daar ben ik het ook absoluut niet mee eens. Contact blijven houden met collega's is belangrijk. Misschien is het inderdaad heilzaam voor haar, om koffie te komen drinken. Meneer zou eens aan zijn collega's moeten vragen, of het hen ook irriteert. Ook een kankerpatiënt mag aangesproken op wat hij/zij nog wel kan! Ik had tijdens de opleiding financiële administratie een docent, die altijd te veel gerookt had, en een jaar nadat hij gestopt was kreeg hij longkanker...De meneer was heel moedig onder zijn ziekte en werkte nog zo lang mogelijk door.

Met vriendelijke groet,

Aafke Klopman.

Ik heb zelf borstkanker gehad ne ben hier onlangs voor behandeld. De hele mikmak: operatie, bestraling, chemokuren waar ik letterlijk doodziek van werd. Kaal, opgeblazen, geel en beroerd. En na alle behandelingen ben je klaar en als je dan weer haar hebt, ben je voor je omgeving weer beter. Terwijl ik zelf maanden lang in een overlevingstand heb gestaan en na de behandelingen pas het besef kreeg wat mij en mijn gezinnetje overkomen is. Los van alle onzekerheid dat je bij elk pijntje angst hebt dat de kanker ergens anders in je lijf zit :-( Toen ik net de diagnose kreeg zag ook niemand iets aan mij, ik was immers nog niet kaal oid. En ja, als je op je werk komt zeg je dat het 'goed' gaat. Zo steken de meeste mensen in elkaar. Moet die collega jou vertellen dat zij zich misschien wel heel angstig voelt of wat haar lichamelijke klachten zijn. Ik denk dat ondanks dat je collega blijkbaar een hypochonder was en altijd iets had, nu wel het respect verdiend omdat ze toch maar even langs komt en haar gezicht laat zien. Zo houdt ze wel contact. Wie ben jij om te bepalen of zij MOET werken? Wees dankbaar dat jij kunt werken en GEEN kanker hebt. Ik denk dat die collega liever hgeruild had met jou en niet ziek had willen zijn. Mijn insziens heb jij totaal geen empathie en kun je je beter druk maken om zaken die er toe doen en gewoon je collega een hart onder de riem re steken door te zeggen dat het knap is dat ze toch langs komt. De reacties van anderen (ook collega's) zijn soms ronduit bot omdat ze bang zijn om iets te zeggen.