Florentine antwoordt: forensen die een stoel bezetten met hun tas, grrr!

Uiteraard kun je ook met de auto gaan maar dan ga je jezelf ongetwijfeld ergeren aan de mensen die continu links rijden en jou geen ruim baan geven. Of die zonder te kijken invoegen waardoor jij op de rem moet. Of die niet snel genoeg optrekken bij een verkeerslicht waardoor jij onnodig voor het rood moet wachten. Hoe durven ze!

Het probleem zit hem in jou en je zult een andere manier moeten vinden om met de medemens om te geaan. Je stelt hoge eisen aan het gedrag (en achterliggend aan de waarden en normen) van je medemens. En loopt daarmee met je neus tegen de deur. Het zijn namelijk je medemensen die hun eigen waarden en normen bepalen en dat laten zien in hun gedrag. Helaas voor jou blijkt dat niet helemaal overeen te komen met jouw waarden en normen. Jij kunt het gedrag van anderen niet bepalen en daar zul je mee moeten leven en mee moeten omgaan. Lukt je dat niet dan voorspel ik je een zwaar leven.

Ik ben het honderd procent eens met Martin. Ga voor de zen-benadering: accepteer het en laat alle ergernis van je afglijden. Liever relaxed thuiskomen dan gefrustreerd, toch? Je doet jezelf tekort als je je hierover druk blijft maken.

Objectief is er geen probleem: als u het vraagt, krijgt u de stoel.

Het probleem zit in de agressie.
Hebben mensen u echt kwaad gedaan (pesten o.i.d)? Waar was dat?
En is het bezetten van een stoel met een tas, hiervan een teken?
Of kent u mensen die slordig zijn (koffiebekers laten staan bijvoorbeeld) maar wel aardig?

Ken je de amerikaanse term "going postal" ? Dat is wat je zou moeten doen.

Mocht je dat te extreem vinden kun je voor jezelf de hele tijd herhalen "Goosefraba, goosefraba " en dat herhalen tot je ziedende woede aanval als water van een eenderug is afgegleden .

succes met je keuze van aanpak.

ik snap het deels wel. Op deze manier kun je een beetje managen wie er naast je komt zitten. In de trein rijden ook allerlei rare figuren mee die je niet altijd naast je wilt hebben.

Ik herken het wel, ik ben ook zo'n stresskip. Mijn jaarlijkse (en enige) goede voornemen is me minder druk te maken. En het gaat elk jaar een beetje beter.
Dat wens ik jou ook toe: maak je niet te druk om gedrag waar niks aan kan doen.
Je kunt het veroveren van de zitplaats natuurlijk wel als een overwinninkje op de brutalen beschouwen, kleine triomfen zijn veel leuker dan kleine ergernissen.

Ik heb hetzelfde probleem. Ik erger me kapot aan mesnen die de roltrap blokkeren, linksrijders, medelanders en hangjongeren die rotzooi op straat gooien, asociale taxichauffeurs, truckers, dikke mensen, tokkie types, krakers die andermans eigendom vernielen, hooligans, rasta's die hun MP3 speler zo hard zetten dat je hem drie meter verderop nog hoort, mensen die een boot kopen maar niet kunnen varen, mensen die rechts inhalen terwijl het absoluut nutteloos is omdat er op de linkerbaan geen ruimte is, parkeer-allochtonen waar geen fatsoenlijk gesprek mee mogelijk is, mensen die bij een evenement lege bekers en andere rotzooi op straat gooien, wildplassers in de stad, mensen die ongevraagd een sigaret op steken op een perron en in een wachtruimte -en vervolgens hun peuk op straat gooien... en nog wat van die dingen.
Oja enne.. een bumperklever is iemand die voor je rijdt op de linker baan en niet opzij gaat.

Ik heb echt een zwaar leven... zucht...

Herkennen van je ergernis is al een stap in de goede richting. Je bent er niet blij mee en wilt er iets aan doen.
Ikzelf heb een oplossing gevonden in 't volgende: als ik me bewust wordt van kleine ergernissen, richt ik me 100% op wat ik wil bereiken met wat ik aan het doen ben. Alle 'randervaringen' vallen qua belang dan weg. Een beetje zoals het geluid, de kleur, de vorm uit een situatie halen en 'm vervolgens heel klein maken. Dan blijft er weinig van je ergernis over.

Het probleem ligt geenszins bij deze 32jarige forens! Het getuigt van een asociale houding het probleem bij haarzelf neer te leggen...

Objectief gezien is er wel een probleem. De plaats naast u is niet bestemd voor bagage, daarvoor zijn er speciale rekken/vakken. De plaats naast u is voor uw medemens, die net zoals u, betaald heeft voor een zitplaats.

Florentine, ik deel volledig jouw mening en vind dat het de omgekeerde wereld is dat je moet vragen om ergens te mogen zitten.

Je hoeft toch ook niet te vragen of iemand niet wil roken op een plek waar het niet mag, misschien overtrokken reactie maar die tas heeft geen kaartje gekocht lijkt mij. Jij wel en lijkt mij meer recht hebben om te zitten op die treinstoel.

Je tas neerleggen om te kunnen bepalen welke types er wel of niet naast je komen zitten vind ik een rare motivatie. In een spitstrein zijn weinig plekken en lijkt het me logisch dat alle zitplaatsen gebruikt worden door mensen om te zitten niet om tassen of dergelijks neer te leggen.

Oplossingsgericht sluit ik me aan om juist te ontstressen, ook al vind ikzelf het ook asociaal (al doe ik het zelf ook, want ben vaak vergeetachtig en je zal maar je bagage in de trein laten staan...).
Buiten deze tegenstrijdigheid in mij, even een kleine correctie op de reactie van Jeroen (die schijnbaar niet met de trein reist?): Bij de NS koop je een vervoersbewijs, geen zit en/of plaatsbewijs. Met andere woorden: ze zijn je verplicht van punt A naar punt B te brengen door het aangekochte vervoersbewijs op de aangegeven datum (wat dus ook kan met vertraging door inzetten van bussen), ze zijn je niet verplicht een zitplaats aan te bieden.

Voordat je mensen veroordeelt om het plaatsen van hun tas op een stoel, kijk eens hoe schoon het vloeroppervlak is van de gemiddelde trein. Zet jij daar je lederen handtas, dure rugzak of hippe laptoptas op ? Dat mensen vervolgens hun tas op schoot houden of toch op de grond zetten als jij ze het vraagt, is eigenlijk een zeer altruistisch gebaar, waaruit blijkt dat deze mensen de sociale belangen, namelijk iets aardigs doen voor de staande persoon, laten prevaleren boven hun materiele belangen, d.w.z. de tas mooi en schoon houden

Ik ben het helemaal met deze vrouwelijke adviseur eens. Het is werkelijk te zot voor woorden dat ik niet onmiddellijk krijg wat ik wil. Het idéé dat ik ergens om zou moeten vrááágen, belachelijk gewoon. Het is puur egocentrisme van die mensen. Ze zijn gewoon te beroerd om zich in een ander in te leven. Ze zien toch zelf ook wel dat ik een belangrijk telefoongesprek aan het voeren ben? Een zitplaats, of-ik-er-even-langs-mag, salarisverhoging, overal moet ik maar om vragen. Wanneer dringt het nu eens door dat *ik* hier bepaalde *rechten* heb?

Ongelofelijk...

Ik snap niet waar je je druk om maakt. Ook ik zet mijn tas naast me neer en soms vragen mensen of ik m weg wil halen. Maar dit doe ik alleen als er genoeg andere plekken zijn. En ook ik vraag weleens of iemand zijn tas wil weghalen. Prima toch? Als er niemand gaat zitten kan er net zo goed een tas staan. Soms heb je niet in de gaten dat iemand er wil zitten, bv als je verdiept bent in een boek of in muziek. Niet te moeilijk over doen. Ga je er druk om maken als mensen de tas niet weg willen halen, dat maak ik ook mee (van die enorme bagage die mensen niet op het balkon willen zetten) en dat vind ik pas asociaal.

Bas, Maarten, etc. Je kunt ook drie tassen meenemen, en die pontificaal op de andere stoelen zetten. En dan verlangen dat er voor iedere tas speciaal gevraagd wordt of deze in het bagagerek mag. En dat hoef je dan niet te doen, want de vrager heeft niet tegelijkertijd de vogeltjesdans gedaan. Wat een asociale onzin zeg. Nu snap ik waarom mensen de andere kant op kijken als er iemand in elkaar geslagen wordt. Je medemens is er om zoveel mogelijk te negeren, en als je vanavond tijd hebt zie je op twitter wel wat er aan de hand was.

Groot gelijk dat mensen eerst de stoel naast zich met een tas bezetten. Het is me wel vaker overkomen dat ik dat niet deed en er prompt iemand naast me kwam zitten - terwijl er in de rest van de coupé nog zat plaatsen over waren. Daar zit je dan ineens schouder aan schouder met een vreemde, in een half lege coupé...
en zelf een rustiger plekje zoeken staat ook weer erg onaardig. Maar je aan anderen en hun gedrag ergeren is de zekerste weg naar vroegtijdig opbranden. Maak je er niet druk om en lach erom, of om je eigen ergernis.

Een ingewikkelde manier om een vraag te stellen, als je het mij vraagt. Wat wil je weten? Niet waarom mensen in de trein hun tas naast zich zetten. Ook niet waarom mensen links staan op de roltrap.

Overigens zijn dat juist wel interessante onderwerpen. Ik zet ik zelf ook altijd mijn tas naast me in de trein, en als ik er geen bij me heb mijn jas of iets dergelijks. Er staan twee stoeltjes naast elkaar in een hele kleine ruimte, en ik houd er niet van om vreemden aan te raken, te ruiken of te horen (eten). Noem het mijn tic. Ik werp een barriere op (zoals Hank Moody al zei) zodat ik min of meer zelf kan bepalen wie er naast me komt zitten. Iedereen die het vraagt krijgt die plaats, maar soms sta ik dan zelf op en ga ik op de overloop staan.

Ik ben volledig voor het lopen op roltrappen. Goed voor de beenspieren en je bent extra snel boven of beneden. In Groot Brittannie, waar ze overigens meesters zijn in het maken van keurige rijen, staan er op de roltrappen in de metro om de meter bordjes dat je rechts moet staan. Hierdoor weet echt iedereen van het bestaan van deze regel. Wie zegt dat die in Nederland ook geldt? Als mensen toch rechts gaan stilstaan, is dat waarschijnlijk uit beleefdheid zodat iemand zou kunnen inhalen als hij dat wil. Het is relatief logisch om dat aan de rechterkant te doen, omdat wij op de weg ook rechts langzaam rijden en aan de linkerkant inhalen.

Dit wilde je allemaal niet weten, vrouw van 32. Je echte vraag is: "Hoe houd ik mijn aggressie in de hand?" Interessante woordkeuze ook. Er is geen behoefte aan het verminderen of voorkomen van de aggressie, alleen aan het in de hand houden. Zoals ik en anderen hiervoor hebben geschreven, zijn er verschillende redenen mogelijk voor het gedrag waar jij je zo aan ergert. De meeste redenen zijn onschuldig en niet bedoeld om jou het leven zuur te maken. Bij de meeste mensen is het voldoende om dit te bedenken, om eventuele gevoelens van agressie los te laten.

Aggressie loslaten is trouwens een uitstekende manier om het in de hand te houden. Beantwoord de volgende vragen in gedachten: "Kan ik dit gevoel van aggressie loslaten? Wil ik het loslaten? Zo ja wanneer?" Onafhankelijk van je antwoorden helpen deze vragen al om je kalmer te maken.

Een andere mogelijkheid is, om je te bedenken wat het alternatief is. Als je je aggressie niet in de hand zou houden, wat zou je dan doen? Schreeuwen, slaan, op de grond gaan liggen krijsen en trappelen? Heb je die fase niet al gehad? Welkom in de wondere wereld van de niet-beroemde, niet-steenrijke volwassenen.

Is aggressie nieuwe spelling, Hanna?

Als ik voor een stoel-met-tas sta heb ik twee manieren die ik graag met je deel:
- Ik doe of ik aan het bellen ben, kijk de taseigenaar vriendelijk aan en wijs naar de tas (tas gaat al-tijd op zij)
- Ik vraag of de taseigenaar het erg vindt als ik zijn/ haar tas op schoot neem (werkt al-tijd, wordt nog om gelachen ook)

Maar echt, benader het van een jolige kant en het wordt nog gezellig ook. Het is net als vergeven, dat gaat ook nooit slecht voelen ;-)

Je bent pas tweeëndertig. Goede kans dat het makkelijker gaat naarmate je ouder wordt.

Omgaan met de roltrap-ergernis: neem de trap. Die is een stuk rustiger, je kan meteen een deel van je agressie via fysieke inspanning af laten vloeien en het is nog goed voor je conditie ook.

Omgaan met de tas op de stoel-ergernis: zie er de positieve kant van in. Er zijn vermoedelijk heel wat mensen die een zitplaats zochten doorgelopen, en misschien uiteindelijk ergens gaan staan. Dankzij die tas op de zitplaats kan jij zitten.

Het is leuk om op patronen te letten. De ene roltrap is de andere niet. In de Amsterdamse Bijenkorf houdt niemand de linkerkant vrij, bijvoorbeeld. Ik ken een tramlijn waar in het spitsuur de conducteur tot vervelens toe moet vragen of mensen een beetje naar het midden kunnen doorlopen, zodat instappers erbij kunnen. Dan zie je menigeen met tegenzin een half voetje verzetten en vervolgens besluiten dat het toch niet voor hem of haar bedoeld was. Keer op keer. Da's ook een vorm van asociaal gedrag. Ik ken een andere tramlijn waar dit totaal niet optreedt, daar gaat het vanzelf goed en gedragen de passagiers zich dus spontaan veel socialer. De eerste tram bevat een relatief welgesteld, overwegend blank publiek, misschien stonden ze net nog op de roltrap in de Bijenkorf. De tweede lijn bevat een zeer gemengd publiek met allochtonen uit alle windstreken. Het is heel boeiend om te zien hoeveel socialer de tweede groep zich gedraagt dan de eerste.

Als dergelijke patronen me opvallen zit ik me niet meer te ergeren, dan zit ik vol binnenpretjes te genieten van dat gekke wezen dat "mens" heet.

De enige methode die echt werkt, is dicht genoeg bij je werk gaan wonen. Of door te verhuizen naar Amsterdam, of door ander werk te vinden, maar dan op loop- of fietsafstand.

Openbaar vervoer is nu eenmaal stressvol, vooral als treinen overvol zijn, en dat wordt vervolgens nog verergerd als het lawaaiig is. Ergste scenario: een propvolle trein op een hete zomerdag, zonder airco, maar met veel spoorkabaal in de trein vanwege open ramen.

Een korte internetzoektocht op met termen als public transport, overcrowding, stress management en dergelijke levert snel een zee van tips.

Zo, en nu ga ik naar huis, met een korte, verkwikkende rit op de fiets.

Tegen de tijd dat je je agressie in kunt houden ben je de 40 gepasseerd en wordt je als ouwe l*l afgeschreven. Dan kun je nadat je weggereorganiseerd bent fijn op de fiets, nergens last van behalve dat je geen inkomen meer hebt ;-)

Begin eens met "Beren op de weg, spinsels in je hoofd" van Theo IJzermans te lezen. Een leuke introductie in RET die heel verhelderend werkt. Een andere optie is een campagne starten tegen irritante mensen, maar na het boekje zul je wel inzien dat dat niet de beste aanpak is.

Ha! Agressie. Goeie catch Elise. *gaat oefenen*

Schokkend dat ik in de reacties hier nog geen enkele keer het woord "hoffelijkheid" of "manieren" heb horen vallen. Het is toch niet meer dan beleefd om even je tas op te pakken als iemand op zoek is naar een zitplaats, en jij met je tas een stoel bezet?! Is dat nu echt te veel gevraagd tegenwoordig?

Typisch Nederlands, iedereen moet vooral "lekker z'n gang kunnen gaan", ongeacht of anderen daar last van hebben. En gezien de reacties hier, zal daar waarschijnlijk niets aan veranderen.

In de Arriva-treinen in Groningen en Friesland werd vorig jaar een bandje laten horen, waarop een mevrouw iedereen vroeg om óf 'stoelen en banken vrij te houden van tassen voor andere passagiers' of 'mensen met fietsen als eerste te laten uitstappen, zodat iedereen dan makkelijker kan uitstappen' of 'rekening met elkaar te houden'.

Leuk idee, helaas werkte het niet echt. Je moest nog steeds vragen om een zitplaats..

Ik ben het helemaal met je eens, het is super irritant om in een volle trein 2 stoeln voor jezelf te willen reserveren. het is hufterig gedrag, "ik wil niemand naast me", van kleingeestige verwende kleuters...

Ik leg ook altijd een tas naast me, omdat het me te vaak overkomt dat er een ouwe kerel naast me wil gaan zitten terwijl er plaats genoeg is in de coupe. Ik ben vaak een van de eersten naast wie ze willen gaan zitten. En ze geven soms behoorlijke overlast: meelezen met je krant, luidruchtig bellen, harde koptelefoon, iets te breed gaan zitten en zo anderhalve stoel innemen. Het komt wel eens voor dat een meneer me vraagt mijn tas weg te halen terwijl er overal zitplekken zijn zonder tas. Dan heb ik zoiets van laat me met rust, die tas leg ik hier niet voor niets neer! Voor vrouwen haal ik wel mijn tas weg. Ook als meer dan de helft van de zitplekken bezet zijn haal ik mijn tas weg. Ik heb een hekel aan het openbaar vervoer, er zit bijna altijd wel een of andere creep naar me te gluren. Ik hoop dat ik gauw mijn rijbewijs haal.

In de gedrukte Intermediair is bovenstaande reactie over "Beren op de weg" van Ellen aangepast, door 'toe te lichten' (helaas zonder 'red.' erachter, zodat het lijkt dat Ellen het zelf schreef) dat het de vervoersmaatschappij RET betreft. Dat is niet zo, RET staat voor Rationeel-Emotieve Therapie. Met de vervoersmaatschappij heeft het betreffende boekje niets te maken...

Reserveer elke dag na het tandenpoetsen enkele minuten extra voor een confrontatie met jezelf voor de spiegel. Trek vervolgens alles uit de kast om een perfecte 'killer look' te oefenen. Uiteindelijk is het streven om jezelf ermee te kunnen verbazen. 'Zooo wist niet dat ik dát in huis had'...waarna je nekharen even overeind gaan staan. Zorg dat je gezicht niet teveel plooit, dan heb je het gevaar dat je die 'killer look' een tijdje blijft staan.

Behalve in de trein ook toepasbaar bij voordringen in de rij voor de kassa, aanhoudingen wegens roekeloos rijgedrag en als je je verveelt in de file. Je kan het stiekem ook gebruiken bij hele vervelende kinderen, of kinderen die heel vervelende ouders bij zich hebben (kind gaat huilen), discretie is hierbij gewenst.

Alhoewel ik de perfecte 'killer look' na twee en een half jaar oefenen bijna onder de knie heb, pas ik in zulke situatie in de trein toch vaak mijn 'vragende blik' toe. Vaak ook reden genoeg voor medepassagiers om hun tas weg te halen, plus je zit de resterende tijd van jullie gezamenlijke reis een stuk prettiger naast elkaar.