Florentine antwoordt: mag je collega's negeren in de bus?

Die ander zit er waarschijnlijk ook niet op te wachten.
Ik woon met veel collega's in hetzelfde dorp en kom ze overal tegen (muziek, zwembad, verenigingen, kerk, markt, café, school), eigenlijk heb ik daar nooit een probleem mee gehad.
Je groet elkaar en gaat verder. Soms klets je even wat social talk, maar meestal niet.
Jouw gezicht en dat van die ander kan duidelijk aangeven of je op een praatje zit te wachten of niet.

Vriendelijk groeten, bijvoorbeeld met een hoofdknikje en dan zelf een plekje opzoeken.

nooit iets doen waar je geen zin in hebt, even gedag zeggen moet genoeg zijn

Ik denk persoonlijk dat het vaak een kwestie is die te maken heeft met het beeld/imago wat we naar de buitenwereld willen presenteren van onszelf.
Als we collega's zien in privé-tijd (voor of na het werk) voelen veel mensen een soort van onuitgesproken verplichting om een praatje te maken. Soms niet eens omdat ze dat ze graag willen, maar "omdat dat verwacht wordt". Doen we dat niet, voelen we ons ongemakkelijk omdat die collega dan *misschien* gaat denken "das ook een rare, we werken bij hetzelfde bedrijf en hij/zij maakt niet eens een praatje!".
Dus die angst om een negatief oordeel te krijgen, is volgens mij heel vaak de reden waarom er allerlei kunstmatige/verplichte gesprekjes worden gevoerd.

Helemaal negeren lijkt mij niet fatsoenlijk, maar gewoon gedag zeggen is wel op zijn plaats. Het is dan geen probleem om je eigen plekje te zoeken. Het is ook niet zo dat je met alle bekenden die je onderweg tegenkomt verplicht bent om een praatje te maken, dan zouden sommige dagen echt te weinig uren hebben.

je groet elkaar, maar verder liever geen contact, omdat ik werk en privé voor mij strikt gescheiden wil houden. als je een beter contact hebt, bijvoorbeeld het is tevens een vriend van je, dan wordt het anders. maar ook in de privésfeer praat ik dan nooit over het werk.

Inderdaad! de reactie van Paul klopt ook, het beeld/ Imago die we naar buiten uitstralen blijft vaak een grote opstakel en de angst van een negatief oordeel ook.
Ik blijf mijzelf, als ik een collega in het openbaarevervoer tegenkom, ongeacht van welke afdeling dan ook, en omdat ik werk en privé voor mij strikt gescheiden wil houden zeg ik gewoon gedag, en als ik geen zien heb om naast te gaan zetten, ga ik gewoon ergens zitten, ik haal een map uit mijn tas of iets dergelijk en geef ik meteen en teken dat ik niet gestoord wil worden. Ik denk dat iedereen dit zal begrepen.

Er zit heel veel ruimte tussen intensief contact en helemaal niet reageren.
Je kunt werk niet zien als een onderscheid tussen werk en je eigen leven. Werk is onderdeel van je dagelijkse leven. Wegstoppen heeft geen zin en is niet aan te raden.

Behandel de ander zoals jezelf ook behandeld wil worden. Enig contact isgewenst al in het maar een signaal van herkenning.

Onbegrijpelijk dat je als persoon van 42 dat nog als een probleem ervaart en deze als vraag voorlegt.
Poging tot het leggen van een brain en/of energy-drain? of op zoek naar een cursus volwassen worden en sociale vaardigheden?
Om toch niet al te bot overkomen:
- definieer het begrip "collega" (directe naaste of elders in de organisatie werkend en wellicht hoger geplaatst?) iemand die me wellicht niet sympathiek is maar waar ik wellicht belang bij kan hebben deze in elk geval niet tegen me in te nemen?
- en wat is er mis met gewoon en beleefd groeten en in geval van twijfel het initiatief bij de andere laten? Gegeven de vraagstelling zal het wachten op initiatief door de andere tevergeefs zijn.
- zou het wellicht zo kunnen zijn dat vraagsteller in een zelf bedacht isolement is komen te verkeren?