Baas verbiedt Facebook in werktijd

Jammer dat werkgevers zich vaak kortzichtig tonen en medewerkers blijkbaar niet helemaal vertrouwen. Het gaat er m.i. om dat mensen het werk doen waarvoor ze betaald worden. Niet of ze per se 40 uur werken. Sowieso kan de boog niet altijd gespannen zijn en of er nu gekletst wordt bij het koffieaparaat of dat ze op hyves zitten maakt natuurlijk niet uit.
Daarnaast: als je als werkgever stelt dat je tijdens werktijd alleen maar mag/moet werken, dan impliceert dit dat je buiten die tijden dus nooit hoeft te werken. Liefde moet immers van twee kanten komen.
Mijn ervaring is dat als je mensen vrijheid geeft, 9 van de 10 daar prima mee om kunnen gaan.

Henry Stimson, de amerikaanse minister van Marine in de eerste wereldoorlog, en minister van Oorlog in de Tweede,en daarmee varantwoordelijk voor de hele U.S. oorlogsinspanning, heeft opgemerkt; citaat: The only way to make a man trustworthy is to trust him, and the surest way to make a man untrustworthy is to mistrust him and to make your mistrust known. einde citaat. Als de werkgevers inderdaad beginnen met hun eigen werknemers te wantrouwen , dan is er iets grondig mis met de Nederlandse arbeidscultuur, en dat verklaart ook waarom het gat tussen werkvloer en management zo groot is en waarom er zoveel "verbetertrajecten " mislukken.

Zoals Albert Heyn, de stichter van AH opmerkte: "Schenk vertrouwen, dan krijg je vertrouwen." Het omgekeerde is nog veel meer waar. Zodra werknemens merken dat de manager ze niet vertrouwt zullen ze zich dienovereenkomstig gaan gedragen. Als je wilt dat de mensen zich volwassen gedragen, dan moet je beginnen met ze als zodanig te behandelen.,

Helemaal eens met Mark.

Al die social network rommel is één groot beveiligingsgat, zodat ik als sysadmin met de glimlach blokkeer voor eeuwig en drie dagen. Zelfde verhaal voor 'creatieve medewerkers', mijn antwoord: Intrusion detection, deep packet inspection én Application blocking en een vooraf gedefinieerde citrix desktop met geen install rechten op om het even wat.

Het aantal bedrijven waarvan ik daadwerkelijk denk dat ze profijt hebben van het feit dat sommige medewerkers de hele dag actief op twitter of facebook zitten is in mijn omgeving toch echt 0. Mijn netwerk bestaat niet uit de Forbes500 ondernemingen, maar de standaard MKB-onderneming met minder dan 25 medewerkers. Toch lees ik zeer regelmatig, dat medewerkers op Twitter van zo'n meerwaarde kunnen zijn. En dat verbieden zo'n impact kan hebben.

Op een webcare afdeling en wat incidentele naamsbekendheid na kan ik weinig andere zaken verzinnen waarom een normale medewerker (dus geen marketing/sales) toegevoegde waarde heeft op Twitter.
Zelf denk ik altijd bij dat soort berichten dat de zeer actieve twitteraar hiermee zijn eigen "hachie" probeert veilig te stellen. Als iedereen elkaar maar vaak genoeg napraat, is straks iedereen ervan overtuigd dat Twitter zo'n meerwaarde bied.

Zelf zie ik het als een verlies van productiviteit (noem me oudbollig). En ik ben het eens dat de boog niet altijd gespannen hoeft te staan, zeker niet. Maar als ik iemand 30 tot 45 reacties op Twitter/Facebook zie plaatsen door de dag (snel achter elkaar geplaatste tweets tel ik als 1), vraag ik me echt af hoeveel werk er nog gedaan wordt. (Dertig per dag, is ongeveer ieder kwartier een blik op twitter. Dan blijft er weinig tijd over voor iets nuttigs).

Deze bedrijven doen maar. Deze opgelegde restricties geven een vals gevoel van veiligheid en zorgen ervoor dat een bedrijf juist veel minder snel kan opereren.

De bedrijven die het op doeltreffende wijze in de juiste mate weten te benutten zijn de bedrijven die de toekomst nu al aan het vormgeven zijn. Ze doen er dan ook verstandig aan zichzelf hiervan te vergewissen bij het maken van nieuwe regels, willen ze aantrekkelijk blijven als werkgevers voor jong talent.

Je wordt toch niet per opdracht betaald? Je wordt per uur betaald, dus dan ga je niet in betaalde tijd zitten kloten op internet. Je gaat toch ook niet een uurtje wandelen in de baas zn tijd? En als je buiten je normale tijd werkt dan moet dat ook berekend worden.

Ach, waar maken wij ons druk om.
Eeen beetje slimme werknemer logt eerst in op 1 van de duizenden proxyservers die op deze wereld bestaan en gaat vervolgens vrolijk verder met Hyves of wat dan ook.
Alles is te omzeilen dus...... blokades = vergeefse moeite.

http://www.publicproxyservers.com/page1.html

Natuurlijk is het goed als een beetje slimme werknemer op Facebook etc. kan zitten, die kan dat ook best goed combineren met werk, en wellicht heeft hij/zij er ook wat aan. Probleem is dat niet alle werknemers slimme/verantwoordelijke personen zijn bovendien kan de verleiding erg groot worden, ik heb collega's meegemaakt die echt niets anders meer deden dan chatten etc. Dit is killing. Dus ik kan me best voorstellen wanneer dit soort sites beperkt of verboden worden, dit is jammer voor de groep die er wel mee om kan gaan.

@Mark: Helemaal eens. Het gaat hier eigenlijk om twee problemen. Allereerst kan het zo zijn dat een organisatie of manager niet in staat is om medewerkers te voorzien van heldere taken, doelen en / of targets. Hierdoor valt niet na te gaan of de medewerker wel voldoende productief is. Of bijvoorbeeld dat zijn/haar takenpakket te licht is. Dus gaat men aanwezigheid verwarren met productiviteit en het bezoeken van bepaalde websites (omdat het nu eenmaal meetbaar is) als niet-productief.

Daarnaast kan het zijn dat een medewerker bewust verzaakt.

In beide gevallen kan zich dit uiten door kletsen met collega’s, stukken tikken voor het clubblad, koffie drinken, zinloos vergaderen of gewoon door uit het raam te staren. Of inderdaad op internet naar bepaalde sites gaat.

Het afsluiten van deze sites is echter niet de oplossing van het probleem. De betreffende medewerker die nu niet meer naar Facebook kan, gaat niet ineens harder werken.
Sterker nog, er is een grote kans op een bijkomend nadeel. Namelijk dat de goedwillende medewerkers die moderne tools gebruiken in hun werk (ik heb bijvoorbeeld veel aan mijn Twitter-contacten als het gaat om inhoudelijke vragen) nu hun handen gebonden zien wat productiviteit kost. En dat medewerkers die zich wel verantwoordelijk voelen voor het eindresultaat en dat doen door soms ’s avonds en in het weekend dingen voor de baas te doen zolang ze overdag maar af en toe prive zaken op kantoor kunnen doen deze werkgever niet interessant (meer) vinden en op zoek gaan naar een andere werkgever.

Ook kan de cultuur van een organisatie erg meespelen in de mate waarin medewerkers zich verantwoordelijk voelen voor het behalen van de bedrijfsdoelen. En het toestaan van het gebruik van relatief nieuwe diensten en websites kan ook leiden tot nieuwe inzichten, kennis en contacten die weer kunnen leiden tot meer innovatie, meer om-of afzet en een betere klantervaring.

Je zou dus kunnen stellen dat organisaties die geen sites verbieden een grotere kans hebben betere organisaties te zijn met gemotiveerdere werknemers, een hogere productiviteit en meer tevreden klanten. Het is maar wat de werkgever wil.

Vrezen voor het lekken van gevoelige informatie.

Dat gebeurt bij ons door de directie zelf, ze vertellen iedereen het naatje van de kous.
Gek he dat andere bedrijven ons concept kopieeren, onder onze prijzen gaat zitten.

@Loek
Ach, waar maken wij ons druk om.
Eeen beetje slimme werknemer (Een beetje)…

Weet de firewall te omzeilen of beet te nemen, “mstsc” ooit van gehoord? Ip-spoofing…

Voor mijn werk heb ik geen Twitter, Hyves of Facebook nodig, totaal niet.
Soms is het wel handig als je via internet bepaalde gegevens kunt nagaan, even bij de KVK kunt controleren of gewoon controleren of de adresgegevens juist zijn.
Een nieuwe klant vergeet zijn poscode op te geven, dan duik ik niet in de telefoongids maar haal het binnen 10 seconden van internet.

Ach wat moet je zeggen als je werkgever met een smoes over een spammbot het internet verkeer afsluit… althans voor een deel van het personeel. Er word niets gedaan aan Intrusion detection, deep packet inspection én Application blocking zoals Bigadmin (Big-admin) aangeeft, en ineens is het probleem van de spambot over.

Bij ons werd het internet met veel bombarie ineens afgesloten, niks overleg niks uitleg, gewoon heel bot, over en uit. Maar… Mr. P en Mrs. T en Chef J., Verkoop en directie hebben wel toegang tot. Want die zijn puur 100% met en voor hun werk bezig, toch. Tot dat je het surfgedrag analyseert.

De keukenconcurent, Hyves, nu.nl, geenstijl en ga zo maar door, oh ja volkomenkut en biertijd. Relatief weinig content welke met het werk temaken heeft.

Ach wat moet je zeggen, via mijn mobiel kan ik toch wel m’n mail checken, de kortzichtigheid, het bekrompenen het straft zich zelf. Het rotte is dat na het afsluiten en het ontnemen van de extra controle mogelijkheid er toch meer dingen fout gaan.

Mois

Workaround;
Gewoon je iPhone pakken of je laptop met 3G. Je kunt dan overal bij, deze workaround werk geweldig. Bedrijven mogen namelijk niet bepalen wat je tijdens je pauzes doet.

Wij werken met whitelists... en daar staat amper wat op helaas. Ik snap wel dat sommige mensen niet met vrijheden kunnen omgaan, maar ik kan dat wel.

Het is een illusie dat als je 8 uur per dag op kantoor zit, je ook 8 uur werkt. Naast de koffieautomaat en de printer heb ik af en toe heel erg de behoefte even iets anders te doen. Gelukkig kan ik via mijn iPhone op internet en doe dat ook af en toe. Daarna werk ik weer fris en harder door.

Overigens is het probleem groter. Als je de vrijheden e.d. wegmaait dan wordt de sfeer wel minder. Wij mogen bijvoorbeeld niks, en het gaat ver. Ik redeneer dan ook zo: om 17:00 ben ik vrij. Dus voor die tijd moet ik mijn bureau schoon hebben opdat ik precies om 17:00 weg kan. Wordt er makkelijker met regels omgegaan wordt een werknemer vaak ook loyaler. Gemiste kans!

Er is een inmiddels populaire workshop over dit onderwerp: www.youtube.com/watch?v=3GtlIMtkCtk
Deze video geeft een impressie van wat Transmissie Training en Advies doet binnen organisaties rondom dit thema. In deze interactieve workshop wordt via verschillende werkvormen aandacht gegeven aan de voor- en nadelen van webrecreatie met als doel bewustwording te stimuleren en er met elkaar over in gesprek te gaan.