China voor beginners
Negen dingen die je nog niet wist over China
Auteur: Bart van Oosterhout
|
25-07-2008
| Reacties: 1
|
 Mail dit artikel
China is een democratie waar heel goede Bordeaux wordt gemaakt, maar waar je soms met zijn zessen tegelijk op de wc zit en iedereen wil trouwen op de openingsdag van de Olympische Spelen.
1. Trouwen
Chinezen worden niet door een ambtenaar getrouwd maar door hun manager. Tot een jaar of tien geleden was voor een huwelijk toestemming nodig van de baas, nu is het de leidinggevende van bruid of de bruidegom die het huwelijk inzegent. De officiële registratie hebben de echtelieden tevoren al geregeld. Tijdens de meestal eenvoudige ceremonie in een restaurant, worden zo veel mogelijk managers uitgenodigd om het huwelijk status te verschaffen. Deze krijgen een even prominente plaats als de familie. De baas speecht als eerste en refereert daarbij aan het bedrijfs- en landsbelang, een ritueel dat buitenlandse gasten heel vreemd voorkomt.
De bruid is gekleed in het wit, maar kleedt zich voor het begin van de copieuze maaltijd om in een rode jurk. Rood is de kleur van het geluk in China. Tijdens het eten geven de gasten hun cadeau, vrijwel altijd een hong bao, een rood papieren zakje met een geldbedrag variërend van 30 tot 150 dollar. Sieraden geven is ook mogelijk, vergeet dan echter niet de kassabon bij te voegen. Als dank deelt de bruidegom sigaretten uit aan de mannen, en stopt de bruid snoepjes in de mond van de vrouwelijke gasten.
Chinese huwelijken zijn omgeven met bijgeloof. Ze worden meestal gehouden op een van de geluksdagen, en beginnen ofwel om acht minuten over het uur (acht is het geluksgetal, omdat het in het Chinees lijkt op het woord voor welvaart) of op het halve uur, zodat de grote wijzer optimistisch omhoog kruipt tijdens de voltrekking. Acht augustus 2008, de openingsdag van de Olympische Spelen, is de gelukkigste van alle dagen. Trouwlocaties zijn dan volgeboekt.
(Tipgever: Suzanne van Baal, tot 5 mei j.l. manager bij het Holiday Inn Lidou in Beijing)
2. Spugen
China gaat nu echt korte metten maken met het spugen op straat. Chinezen zijn fervente rochelaars. Maar in de meeste Chinese steden is op straat een spuugverbod van kracht. De uitbraak van sars in 2003 was daarvoor de aanleiding. Wie betrapt wordt op spugen in Beijing of Guangzhou, mag de rommel zelf opruimen en krijgt een boete van 50 yuan, ongeveer 4,60 euro. In Shanghai bedraagt de boete het viervoudige.
Tot dusver werd het verbod slecht gecontroleerd, maar sinds de zomer van 2007 zijn de regels in Beijing sterk aangescherpt vanwege de komst van de Olympische Spelen. Niet alleen spugen, ook het slurpen van soep in een restaurant en het voordringen in rijen wordt aangepakt. (Tipgever: Rogier Bikker, 23, student Chinees)
3. Internetconsumptie
In China heeft het internet de tv al lang ingehaald. Gemiddeld brengen Chinezen 1,29 uur achter de tv door en 2,73 uur op internet. In een gemiddeld gezin wordt de tv-tijd geheel door de ouders opgesoupeerd en de internet-tijd door de kinderen. Aangezien de meeste studenten met minstens zes op een kamer wonen, en vaak in stapelbedden slapen, zijn de laptop en de mobiele telefoon de communicatiemiddelen van hun keuze. Niet verwonderlijk dat ook de entertainmentsector zich vooral op deze media richt.
De grootste twee sites in China zijn Tudou en Youku, videosites in de stijl van YouTube. Op de laatste worden dagelijks 100 miljoen filmpjes bekeken, Tudou doet het met ongeveer de helft. Jongeren blijven gemiddeld drie kwartier per bezoek hangen. De tweede grote hit onder Chinese jongeren zijn de zogeheten massive multiplayer online roleplaying games ofwel MMOs (soms ook afgekort tot mmorpgs). In deze spellen nemen de deelnemers een rol aan en strijden ze onderling om op een hoger niveau te komen.
World of Warcraft van het Amerikaanse bedrijf Blizzard, op de hielen gezeten door Habbo Hotel, is de grootste MMO ter wereld, met zo'n tien miljoen gebruikers waarvan de meeste in China. Op ieder moment van de dag spelen vijfhonderdduizend mensen tegelijk dit spel en op hoogtijdagen soms een miljoen. De spellenmakers halen hun inkomsten uit abonnementen (rond de twaalf euro per maand), maar een groeiende bron van inkomsten komt uit reclameboodschappen binnen het spel. Rond het spel is een hele dienstverleningstak ontstaan zoals levelling services, die tegen betaling je karakter op een hoger niveau brengen. Volgens een onderzoek zou tien procent van de jongeren tussen de 14 en 22 jaar in Shanghai verslaafd zijn aan MMOS. (Tipgever: Sam Fleming, oprichter directeur van het Chinese internetmarketingbedrijf CiC)
4. Plassen
Beijing heeft duizend nieuwe openbare toiletten laten plaatsen in verband met de Olympische Spelen. De autoriteiten beschouwen veel bestaande toiletten als te smerig voor buitenlanders. Buitenlanders die China bezoeken, gruwen meestal van de toiletten en het toiletgebruik. Behalve in westerse hotels en bedrijven zijn vrijwel alle toiletten in China van het hurk-type.
Zelfs als er moderne wc's zijn geplaatst, stappen veel Chinezen op de bril om alsnog te hurken. Het gevolg is dat deze toiletten bijzonder smerig worden, en besmeurd zijn met uitwerpselen. WC-papier wordt op maar heel weinig plaatsen verstrekt. Reizigers door China wordt geadviseerd zelf altijd een pak mee te nemen. In sommige openbare gebouwen, zoals op de universiteit van Beijing, zijn de toiletten geheel of half open.
Studenten zitten er met vijf tot zes naast elkaar hun behoefte te doen. Ook meldt een Chinaganger het bestaan van goot-toiletten waar vele gebruikers tegelijk achter elkaar boven hurken. Op thebathroomdiairies staan recensies van vele openbare toiletten in Beijing en andere Chinese steden.
(Tipgever: Tan Tze Kiat, general manager reclamebureau BBDO in Shanghai)
5. Democratie
China telt ongeveer twee miljoen gekozen bestuurders. Op lokaal niveau worden al verkiezingen gehouden sinds 1988, toen Deng Xiao Ping het communistisch systeem begon te hervormen. Deng zag de lokale verkiezingen als een eerste stap en meende dat China in 2037 volledig democratisch zou zijn. Om de drie jaar wordt China's laagste bestuurslaag, de volkscongressen op het niveau van dorpen en stadswijken, via geheime stemmingen gekozen. Maar de democratisering heeft zijn ups and downs gehad.
In 2004 werden voor het eerst onafhankelijke kandidaten (geen lid van de communistische partij) toegelaten tot de verkiezingen, en mochten ze openlijk campagne voeren. Soms met succes: op een aantal plaatsen wisten ze de partijbonzen van de troon te stoten. De partij voelde zich daardoor zo bedreigd dat in de daaropvolgende jaren het proces weer werd afgeremd. Onafhankelijke kandidaten worden nu weer ontmoedigd om mee te doen, of preventief gearresteerd.
(Tipgever: Dan Chen, directeur data netwerk standaarden bij ZTE Corporation in Shenzen)
6. Tanken
Het is de laatste maanden niet ongebruikelijk in vrijwel alle Chinese steden om lange rijen auto's in de straat te zien die wachten voor een benzinestation. De wachttijd om je tank vol te gooien is minimaal een uur, maar kan oplopen tot een hele dag. De grotere stations van Sinopec, China's grootste oliebedrijf, hebben een maximum gesteld aan de hoeveelheid brandstof per automobilist omdat er druk werd gehamsterd.
Veel kleine benzinestations zijn gedwongen te sluiten. Een van de oorzaken is dat de oliebedrijven hun brandstoffen achterhouden voor de industrie. De verkoopprijs van benzine en diesel aan de pomp is door de staat aan een maximum gebonden.
(Tipgever: Tan Tze Kiat, general manager reclamebureau BBDO in Shanghai)
7. Eénkindpolitiek
Zwangere Chinese vrouwen mogen het geslacht van hun baby niet weten. Het is artsen verboden dit prijs te geven. De reden is een wijdverbreide discriminatie van meisjes, die grote kans lopen geaborteerd te worden. De voorkeur in China (net als in de rest van Azië) voor mannelijke nakomelingen, werd verergerd door de eenkindpolitiek die China sinds 1979 kent.
Op ieder tweede kind wordt een stevige boete geheven gebaseerd op het besteedbaar inkomen. Uitzonderingen zijn er voor agrarische gebieden, waar een tweede kind is toegestaan als het eerste een meisje of gehandicapt is, maar tussen het eerste en tweede kind moet minstens drie jaar verschil zijn. Ook in Beijing bestaat een uitzondering: een man en een vrouw die niet getrouwd zijn maar toch samenleven kunnen beiden als single parent geregistreerd staan.
Na de aardbeving van afgelopen mei werd de politiek in het getroffen gebied in en rond de provincie Sichuan, opgeheven. Voor illegale oudere kinderen die voor de wet verborgen waren - een veel voorkomende praktijk - geldt tijdelijk een generaal pardon. De eenkindpolitiek in combinatie met de voorkeur voor jongens heeft geleid tot een jaarlijks overschot aan jongetjes van zo'n dertien procent.
Volgens schattingen zal China in 2020 dertig miljoen meer volwassen mannen dan vrouwen tellen, met alle sociale gevolgen van dien. Een ander effect van de éénkindpolitiek is het 'kleine keizer syndroom': jongetjes worden door hun twee ouders en vier grootouders verwend tot materialistische slappelingen. Het zou een van de redenen zijn waarom meisjes het veel beter doen op universiteiten, die soms overgaan tot positieve discriminatie van jongens.
(Tipgever: Lulu Wang, Nederlands/Chinees schrijfster)
8. I ♥ China
Chinezen zijn bijzonder patriottistisch, en velen voelden zich persoonlijk gekwetst door de protesten in Europa en Amerika tegen de Olympische Spelen. In reactie op de verstoring van de zegetocht van de Olympische vlam, werden op 19 april in Beijing en andere steden demonstraties gehouden van meer dan duizend personen waarbij patriottische leuzen werden gescandeerd.
Vooral de warenhuisketen Carrefour, met meer dan honderd winkels in Beijing, moest het ontgelden vanwege de anti-Chinese houding in Frankrijk. Sarkozy sprak als een van de eerste regeringsleiders over een boycot van de spelen en Parijs bood de Dalai Lama een ereburgerschap aan. De demonstraties werden waarschijnlijk toegestaan om de aandacht af te leiden van de binnenlandse problemen in China, maar een dag later werden ze alweer verboden.
Als de nationalistische gevoelens in China te hoog oplopen, zou de woede zich wel eens tegen de eigen regering kunnen keren. Sindsdien laten miljoenen Chinezen uit steun voor hun land hun MSN adres voorafgaan door een I ♥ China logo.
(Tipgever: Tan Tze Kiat, general manager reclamebureau BBDO in Shanghai)
9. Blingbling
De doelgroep voor marketeers van Mercedes en Louis Vuitton en andere luxe merken in China is de groep twintig- tot veertigjarigen, de vermogendste leeftijdscategorie in het land. In Europa is de reclame gericht op veertig- tot zestigjarigen. Volgens een rapport van zakenbank Goldman Sachs zal China de komende jaren uitgroeien tot de grootste markt voor luxe merken.
Nu zijn dat nog westerse merken, maar Chinese producten zijn in opkomst. Zo produceert China al 3,9 miljoen hectoliter rode wijn en er verrijzen steeds meer Chinese wijnkastelen in de Bordeaux-stijl. Meer nog dan in de rest van Azië is het in China volstrekt normaal om je rijkdom opzichtig tentoon te spreiden. Merken met een groot logo op de voorkant of een herkenbaar design doen het erg goed.
Jongeren zijn bereid veel geld neer te tellen voor steeds het nieuwste model mobiele telefoon. Dure producten waarvan je aan de buitenkant toch niets ziet, zoals de lingerie van Victoria's Secret, flopten om die reden juist. Ook de online tweedehands spullenmarkt eBay werd geen succes in China.
(Tipgever: Richard de Booij, directeur gadgetsite Wannahaves die in China een joint venture aanging)
Wellicht ook interessant:
Meer artikelen in de rubriek
'Werken in het buitenland'
Reageer, print of deel dit artikel
Reacties op dit artikel:
Arno Vos | 21 oktober 2009 (13:01)
Opmerking bij de 'eenkindpolitiek': etnische minderheden zoals Oeigoeren, Tibetanen e.a zijn ervan uitgezonderd.
|
